Walang Pamagat

Ikaw

Ang tinig

Na naririnig

Kapag ang mundo’y nangingimi

 

Ikaw

Ang katahimikan

Na nangingibabaw

Sa mundong magulo at puno ng digmaan

 

Ikaw

Ang ilaw

Na s’yang tanglaw

Sa gabi ng kadiliman

 

Ikaw

 

Ikaw na nand’yan

Kapag ako’y sumusuko na

Kapag lahat ng laban

Ay natalo na

Ikaw ang nagsasabing

Tama na

Pwede ka ring sumuko

May hangganan din ang iyong kalakasan

Ikaw na nand’yan

Pag ako ay napaligiran

Ng kahihintakutan

Kapag lahat ng luha

Ay wala ng mapaglagyan

Hindi ko kailangan

Na ako ay iyong protektahan

Ang kailangan ko lang

Ay marinig

Ang tinig mo

Na nagsasabing

Tahan na,

ang lahat ng ito ay mayroon ding hangganan

 

Indak

Sa saliw ng musika

At ihip ng malamig na hangin

Sa mainit na gabi

Dala ng walang katapusang tag-araw

Ako ay nahuhumaling

Sa aliw na hatid

Ng kumpas ng iyong malakandilang kamay

At pagikot ng katawan.

Paraluman ng pag-indak,

Anghel na nagdala sa akin ng galak.

 

Ang tunog ng tambol

Ng musika ng kalikasan,

Ng mga dahon at kuliglig,

Ay nagsasabing atin ang gabi.

 

Sa bawat ngiti

Halakhak

Pagtitig

Sa bawat paghawi ng buhok

At paghabol sa hininga

Sa saliw ng musika

Na dala ng tahimik na wika

Ng mga bituing maningning

Sa madilim kong kalawakan

Parang ayaw ko na

Ang gabi ay matapos pa

Parang ayaw ko na

Ang musika ay matapos pa

Nandito Ako

Nandito ako

Sa lugar kung saan

Mo ako iniwan

Kahit alam kong

Hindi mo na babalikan

 

Nandito ako

Sa kasuluk-sulukan

Ng kwarto

Kung saan

Walang mapagtaguan

 

Dahil bawat bagay

Sulok at litrato

Anino at multo

Ay pawang mga

Alaala mo

Na nakikita ko

Kahit magtalukbong pa’t

Magtago sa ilalim ng kumot

 

Nandito ako

Sa ilalim ng silong

Ng malaking langit

Ng buwan at mga bituin

Walang mapagtaguan

 

Dahil bawat pangako

Paglaban at pagsuko

Saya at lungkot

Ay nasaksihan ng mga ito

Nakamarka sa isip

Na parang inukit

Sa sanga ng punong sinilungan

Ng ating pagmamahalan

 

Nandito ako

Sa bahagi ng puso ko

Na ipinarte para sa iyo

Nilalamig

At parang bato

 

Nandito ako

Sa bahagi ng puso ko

Na ipinarte para sa iyo

Inaalikabok, inaagiw

Nababaliw

 

Bulaklak na Lila

Sa aking hardin, naroon

Ang mga bulaklak na lila

Ito’y walang katulad

Dito lang makikita

 

Sa paglipas ng panahon

Aming napag-alaman

Ang naturang bulaklak

Ay gamot pala

 

Gamot sa isang

Malalang sakit

Kung tawagi’y kanser,

May kanser ang lipunan

 

Tinipon ko ang mga ugat

Nilaga at tinimpla

Ito’y para sa mga lolo at lola

Na pinagmulan ng sakit

 

Ugat para sa ugat

Pagka’t di mawawala

Ang sakit kung hindi

Mawawala ang pinagmulan

 

Tinipon ko ang mga dahon

Nilaga at tinimpla

Ito’y para sa mga ina’t ama

Na syang nagkasakit matapos ng matatanda

 

Itinira ko ang mga bulaklak

At nag-antay ng bukas

Ito’y para sa mga bata

Ito’y agarang lunas

 

Ngunit kinabukasan

Sa aking pagmulat

Wala nang bulaklak

Dahon na lang at ugat

 

Ito ba ang ganti

Ng aking mga tinulungan

Matapos malunasan

Ako pa’y pinagnakawan

 

Kaya nga bagama’t may ugat pa

At maaaring mamumulaklak pa

Buhay nila’y kikitlin ko na

Pagka’t di na sila makakalunas pa

 

Dahil aking natuklasan

Na walang gamot sa sakit

Sa sakit na tao rin

Ang may kagagawan

 

Wala ng lunas pa

At di na maagapan

Sadyang malala na

Ang kanser ng lipunan.

Kapeng Barako

Halos hindi mainom

Hindi lang dahil sa init

Kundi dahil din

Sa taglay na pait

 

Asukal at gatas

Kaunti pa

Hanggang sa makuha

Ang tamang timpla

 

Hanggang sa kaya na

Hanggang masanay na

Hanggang ang pait

Ay parang tamis na

 

Hanggang sa kalaunan

Ay ayaw mo na

Dagdagan pa

Ng gatas at asukal

 

Dahil ang pait

Ay naging tamis na

Dahil ang pait

Ay hinahanap-hanap na

 

Na ang dati’y hindi mainom

Dahil sa init at pait

Ngayo’y inaasam na

Sa umaga at sa tuwi-tuwina.

 

***

Migraine + extra dose of caffeine = X

Naglalaro Ang Mga Salita Sa Isip Ko

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Na tulad mong ayaw lubayan ang diwa ko

At ng mga ngiti mong nagmarka sa alaala ko

Na nakikita ko mula pagpikit hanggang pagdilat ko

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Na parang binaril ako sa ulo

At ikaw ang balang napadpad sa sintido

Ilang operasyon man ay di ka mawala dito

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad ng tinig mong musika sa pandinig ko

Parang sirang plakang di humihinto

Kaya ang himig ay namamalagi dito

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad ng sayang nadama ko

Nung naghawak kamay tayo

At hinalikan mo ang pisngi ko

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad nung gabing humiga tayo

Sa ilalim ng kalawakan at mga bituin nito

Humiling na sana ay tumigil ang pag-ikot ng mundo

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

At di ko malaman kung ano ang gagawin ko

Tula o awit ba, ang daming liriko

At ang lahat ng ito ay para sa iyo

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad ng mga katagang sinabi mo

Na mahal mo ako

Pero di pwedeng maging tayo

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad ng mga tanong na sana ay naibato ko

Kung bakit hindi pwede?

Bakit hindi pwede magkaroon ng tayo?

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

Tulad ng alaala mong naglalakad palayo

Na kung maibabalik ko lang, sana ay naghabol ako

Baka sakaling hindi ako nag-iisa rito

 

Naglalaro ang mga salita sa isip ko

At lahat isinulat ko sa isang kwaderno

Na itinago ko sa isang sulok ng kwarto

At doon nakalimutan na at inalikabok.

 

 

Para kay B

Ito ay para kay B

Pero di ito

Kwento ni Ricky Lee

 

Para ito sa paulit-ulit

Nating sinasabi

Tinatanong

At dinidibdib

 

Bigo. Basag. Bakit?

 

Itatanong mo

Sa sarili mo

Makailang ulit

Hanggang makapito

 

Kasalanan ko ba?

Anong nagawa ko?

Nagkulang ba ako?

Anong meron siya,

Na wala ako?

 

Itatanong mo

Sa sarili mo

Makailang ulit

Hanggang ika’y malito

 

Parang siyentipiko

Naghahanap ng sagot

At mga pruweba

Para magkaro’n ng solusyon

 

Parang makata

Naghahanap ng sagot

Sa mga taludtod at saknong

Na tila ba bugtong

 

Parang musikero

Naghahanap ng sagot

Sa kanyang mga liriko

Sa tono at tunog

 

Ito ay para kay B

At sa mga tanong na bakit

Bakit bumubuhos ang ulan?

Bakit bumabagyo?

Bakit nagka-tayo?

Bakit ako naiwan?

Bakit lumamig na ang kape?

Bakit nawalan ng tamis ang tsokolate?

 

Ito ay para kay B

At sa mga bagay na masakit

Na kahit anong iwas

Ay bumabalik pa rin

 

 

Muli

Ito ay para kay B.

Para sa iyong pusong basag.

Para kay B.

Broken Heart.

 

***

Angdami ko lang kasing nababasang rants ng mga bloggers na may pusong sugatan. Nanganganak ba kayong mga heart broken? Dumadami kayo eh 😀

 

Katanghaliang Tapat

Manipis

Halos mabutas na

Ang swelas ng tsinelas

Na hindi malaman

Kung kailan pa

Unang napigtas

 

Maliwanag

Mata’y nasisilaw

Noong halos kumunot na

Paningi’y halos magdilim na

Sa gutom at pagod

Na laging iniinda

 

Pawisan

Ang katawang

Di kailanman

Nakaranas ng sarap

Ang pahinga

Ay saan maapuhap

 

 

Kalyo sa palad, sakong at talampakan

Dugo, pawis, kahirapan, hanggang kailan?

Pagbabago?

Tao?

Tayo?

 

 

Sa bawat sigaw,

Boses na uhaw, nakaririndi, nakapupugnaw

Dahas, pwersa, lakas, para saan?

Pagbabago?

Ikaw?

Ako?

 

 

Bayang kubkubin man ng dilim

Abutin man ng dapit hapo’y nangangarap pa rin

Lamunin man ng gabi

Tupukin man ng hamog at lamig ng madaling araw

Muli’t muli ay manganganak

Ang bukang liwayway ng panibagong araw

Na maghahatid sa atin sa katanghaliang tapat

Ng damdaming patuloy na umaapoy, nagbabaga,

Lumalagablab.

 

***

Ang post na ito ay isinali ko sa online poetry contest ng Drunken Poetry Nights na may temang Lagablab. Sumali ako kahit alam kong hindi naman ako mananalo at hindi rin ako makakarating sa kanilang reading night. At ayun nga, magagaling yung mga nanalo haha.

Anyway, nung malaman ko na ang tema ng contest ay Lagablab o White Heat ay agad kong naisip yung insidente sa Kidapawan kaya ang tulang ito ay para sa ating mga magsasakang patuloy at patuloy na tinatapakan ang karapatang pantao.

***

Lately panay ang pag-a-art is kool ko kasi natuto akong mag watercolor. ha ha. Pero matatapos din ang kahibangan kong ito pag nagsawa na ko haha.

Lagablab art

Kuya! Kuya! Part 2

Kuya! Kuya!

Na drayber ng bus

Wag na magsakay pa

Puno na eh! Ungas!

Wala na ngang maupuan,

Wala pang matayuan!

 

Kuya! Kuya!

Na nasa’king tagiliran

Pwede ba? pwede ba?

Braso mo’y wag ilagpas

Sinisiko na nga kita

Di mo ba nadarama?

 

 

Kuya! Kuya!

Na nasa’king likuran

Feel na feel mo ba

Pag nagkakatulakan?

Dikit ka ng dikit

Ako ba ay pandikit?

 

Kuya! Kuya!

Indiano ka ba o taga Africa?

Pilit kitang inaaninagan sa salamin

Dahil ayaw na kitang lingunin

Di pa kita nakikita

Nakakapangilabot na

 

Kuya! Kuya!

Katawan mo’y wag nang idikit pa

Likod kong di nga pinagpawisan

Baka biglang mangamoy pa

Pabango mo ba’y sibuyas

O ginger at masala?

 

Kuya! Kuya!

Na drayber ng bus

Wag kang pumreno ng bigla please

Si Kuya sa likod ko di ko na matiis

Baka later ako ay maging beast

Tamaan to sa’kin, ng matulis na heels!

 

Ate! Ate!

Help me naman!

Baka pwedeng umusog

Kahit konti lang

Itong kasing aking likuran

Parang medyo nahaharass na!

 

***

Kuya! Kuya! Part 1

Kuya! Kuya!

Kuya! Kuya!

Wag ka nang sumiksik pa!

Hindi mo ba nakikita?

Ang tren ay puno na!

 

Kuya! Kuya!

Pwede ba umusod ka!

Hindi na ko makahinga

Ang sikip sikip na!

 

Kuya! Kuya!

Wag ka na lumapit pa

Di ako makahinga

Dahil sa iyong hininga

 

Kuya! Kuya!

Bawang at sibuyas, namapak ka ba?

Umulan naman kahapon,

Naligo ka ba?

 

***

ok lang sanang sikisikan sa tren, wag lang ang sumiksik sa iyo ay….