We, the poor.


The poor.

The vermin.

The cockroaches from the slums.

The monkeys from the third world country.

However you may call us, that’s alright. That’s how you see us.

Waking up at 2 am in the morning and drafting this in my head, I asked myself. Are these thoughts worth thinking at this time when I should be snoring? Well I can’t complain. I didn’t force myself to wake up at this time nor did I shove these ideas into my brain cells.

But I really couldn’t sleep. So I kept thinking. I kept thinking even though I know that in the morning, half of what’s in my head will be gone with my dreams.

We are not invaders
We are not invaders

This issue was long gone, I know and there’s no point in reiterating it but I can’t stop. My mind can’t stop.

We, the vermin from the slums of the third world country, for all I know, never traveled in any part of the world to be great conquistadors. We come to your home lands to be your slaves. We offer ourselves to become your slaves. Haven’t you noticed that?

We have our own community
We have our own community

We, the cockroaches who can go back home and grow bananas, never claimed that we are part of your community. We don’t need to be in; we only come to your community to be your slaves. And slaves were never given rights to belong to the community, am I right? That’s why they are called slaves.

We don’t claim ourselves Singaporeans though I always wondered, Indians are called Indians because they are Indians so how can they be Singaporeans? Just like us, the freakin’ cockroaches, we are Filipinos therefore we are not Singaporeans.

Anyway this issue is over and my reaction is way too late. And hey, haven’t you noticed why the issue was closed at the soonest? Because we kept quiet. We are not born invaders. We are very friendly. And friendship means enduring the pain, sometimes.

We are not ingrates
We are not ingrates

We, the undesirable underlings are ingrates. As an underling, how can we be so abusive? Underlings are often abused by the superiors, right? So how can we be so abusive?

Ingrates? I guess we are in your country and the rest of the world to wipe your kid’s ass and so are your elderly’s. (As mentioned too by a blogger Kirsten Hans who as well provided these snapshots). Are we really ingrates? You can’t even take care of your elderly who took care of you till you can walk on your own feet and you call us ingrates?

Well enough of this. As I mentioned, the issue was long gone. I just wanted to write my stuff down before it explodes in my head.

We, the poor people. Vermin. Ingrates. Monkeys. Cockroaches.

We think we are better than Singaporeans and Americans as blogged and reblogged somewhere. And as someone commented:

Pinoy Pride
Pinoy Pride

We the poor have nothing. Sometimes all we have is pride. And pride, you cannot deprive from us.

Pride is what we have inside that keeps us sailing in life. Pride is what drives us to have a better life that’s why half of our nation offer ourselves to be slaves in all the other parts of the world.

Yes we may have been in the slum for quite some time now but we have been slowly rising up.

When did we say we are better than our mighty savior? Isn’t America our Knight in Shining Armour? We are like the fragile little princess up on the tower and America has always been our Prince, our Saviour. So how can we say we are better than them? America is in our face. They have always been.

When did we say we are better than Singaporeans? Whoever said that? Singapore is now the city with the highest cost of living. How can the slums be any better?

We the vermin, the cockroaches and monkeys from the third world country, have you had enough of this redundancy?

Well I am writing not to defend ourselves but to let you read what you wanted to. I wanted to drum this in your head because this is what you have been telling us for quite some time now and this is what we, the poor, have been reading about ourselves for a while now. This is what you have been writing, what you have been posting and what you have been telling behind our backs or maybe in front of us. Who knows?

We are monkeys. We are not architects, engineers, accountants, admins, managers, hoteliers, chefs, maids, nannies, caregivers, nurses, construction workers, no we are not. We can only grow bananas. We are just monkeys, as you said, from the third world country. Haven’t had enough yet?

Let me drum this into your head over and over again until it you don’t want to read these words anymore. Until you don’t want to hear or even mention it.

We, your modern day slaves, vermin, monkey, cockroaches; are also friends, mothers, fathers, brothers, sisters to the people we left back home and most of all, we are also humans. You can call us your slaves, but not them. Because they, they are…our pride.

Vermin? It’s ok lah. Don’t worry yar.

No, you’re hurting my peelings (feelings). It’s ok to mispronounce f’s and p’s. It’s ok to have grammatical errors (like this post) and funny accent too. Tagalog is our first language anyway so it’s ok. The same way as all the other nationalities that do not use English as their first language, they do have their own accents right? Some do not speak English at all. They bring translators with them during international beauty pageants or they hire one when travelling. At least we don’t need one. You don’t need one too when you visit our country as long as you can speak English regardless of how the language is pronounced.

We. The poor people from the slums of Manila.

Well, we did not have a choice as to where we are to be born, did we? We did not choose to be born poor or to be born in a third world country with a corrupt government. Well hey, corrupt government is not new and it’s not only in the Philippines. And with all these odds, do we still have our so called pride? Of course we do. We did have the choice. Whether to be in the slums all our lives or break free from the bondage of poverty and glorify that so called pride. And so here we are.

So, we.The poor. The vermin. The cockroaches from the slums. The monkeys from the third world country.

Haven’t had enough yet?

How does it sound? You’re happy to say these words right? It’s your pleasure to post in on your blog, status, twitter, and get millions of views and likes and hatreds and get the attention of the whole wide world. To create a little havoc , sit back and drink an iced cold beer while reading the comments of the pro’s and anti’s of your post. But how does it feel when you read it? How does it feel when it doesn’t come from you? How does it feel when you’re the one who’s taking it in? How does it feel to read something that you yourself would have loved to write but is written by someone whom you’re addressing it to? Do you feel any good? Does it make you better? Does it make us any less? Does it make you a higher human being than us? We. The poor. The vermin. The cockroach and the monkey. Your words doesn’t make us any less.

Well I didn’t write this to seek revenge or get sympathy or attention. I’m writing what I know and what I feel. And what’s the sense of writing all of these? Is this to defend my nation? My pinoy pride? Why should I? You can call me a vermin for all you want, it doesn’t really matter. Call me slave, doesn’t matter. Call me a monkey from a third world corrupt country, doesn’t even matter to me, really. You can call me all you want, how you want, it won’t matter. You know why? I was not born to please you. I was not born to listen to what and how you want to call me. I was not born to care if you’re looking down at me or if you’re laughing at my funny accent. I was born a Filipino and I don’t necessarily need to belong to your community because I have one. I was born to be what I am and part of what I am is to be called a Filipino. And that is my pride.

To the person who blogged “Filipinos Think They are Better than Singaporeans and Americans,” to the lady who said she’d “rather go hungry than eat Filipino Food,” to those who are bullying us in Singapore just because we want to celebrate our Independence Day, and to those who are bullying us from all over the world.

Thank you for the inspiration.


Inaantay ko ang aking kaibigan sa may Metro Station kaya tumambay muna ako ng siguro ay nasa labing limang minuto.

Tumayo ako sa isang gilid at nagmasid masid.

Ang istastyon ng tren ay isang sangang-daan kung saan nagtatagpo ang mga taong may iba’t ibang pupuntahan at may iba’t ibang pinanggalingan.

Sa aking pagtayo doon ng ilang minuto ay napakarami kong naobserbahan.

May magkasamang naghihilahan dahil hindi sigurado kung saang Exit lalabas. Meron naman tahimik na lumalapit sa guwardya para magtanong ng direksyon at yung iba ay nagbabasa ng mapa.

Halos lahat ay may mga hawak na cell phone. May tumatawag habang naglalakad, may nakikipag-usap sa kasintahan habang naglalakad “sige malapit na ko, labyu bye,” may nakikipag-usap sa katrabaho “I’ve sent the mail to the client and I’m waiting for his reply,” at may wala yatang signal “Hello Ma, naririnig mo ba ako? Sumagot kayo sayang load ko.”

Meron namang nagkecandy crush habang naglalakad, meron naman naglalaro ng 4 Pics 1 Word.

May naglalakad ng mabilis at umo-over take pa, meron naman parang namamasyal lang. Ang masaklap ay meron ding alam na ngang nagmamadali yung tao sa likuran, lalo nya pang hinaharang at binabagalan. Meron ding nagmamadali pero di makapaglakad ng mabilis dahil sa bagal maglakad nung taong nasa harap nya. May mga taong makapritso at may mga pinagkakaitan ng pagkakataon.

May mga Prima Donna at may mga simple lang. Yung iba mataas ang takong at parang model kung maglakad, may ilang naka-flat shoes na nga ay natatapilok pa. Merong makulay manamit, merong parang nagluluksa. May mga bitbit na Michael Korrs bag at may mga pekeng hindi halata.

May mga magulang na may tulak na stroller na nagdidiskusyon. Hindi na nga nakatingin, namreno ka na nga, talagang babanggain ka pa rin. Talagang merong ganon. At isa pa, sila na nga nakaperwisyo, sila pa ang galit. Hindi man lang hihingi ng paumanhin. Pero meron ding mga taong nasa likod mo na handang tumulong kung ika’y naalanganin.

May mga magkasintahang nag-aaway at naghahabulan, meron namang magkakaibigang anlakas nmag-tsismisan. Pinagtitinginan na, lalo pang nilalakasan.

May mga turistang naliligaw. May mga naggigitgitan. May nagpupumilit sumiksik at may nagbibigay naman ng daan.

May mga magkakaibigang nagbebeso beso para magpaalam na sa isa’t isa at meron namang mga tulad kong patuloy na nag-aantay.

May taong parang nananadya. Kahit halos nakadikit na ako sa pader ay talagang hahagingin pa ako, “Tol, masikip ba ang daan?” Meron naman kung makatitig sa akin ay para bang kasalanan ang tumayo sa gilid, “Bawal ba mag-antay ng kasama dito?” Meron ding mga kababaihan na mula ulo hanggang paa kung makatingin “Ate, maganda ka na.” Yung iba naman, nakaakbay na sa kasintahan nila ay sumisimple pa ng tingin. Yung mga nakayuko naman maglakad at pag napatingin sa iyo ay iiiwas ang tingin, mahiyain ba sila?

Meron namang naka headphone nga, dinig naman ng lahat yung music nya. Sana kaya stereo na lang dinala mo kuya para makiki headbang na rin kami.

Dumating na ang aking inaantay at tumungo na kami sa platform.

May isang Indianong nakatayo sa tapat ng pintuan kung saan nakaturo ang arrow na palabas ng pinto ng tren at may nakasulat naman na “Out.” Sa dalawang gilid naman nito ay may nakadrowing na arrow na nakaturo sa direksyon papasok sa tren at may nakasulat na “In.” Sa makatuwid, yung mga papasok pa lang sa tren ay dapat nakatayo sa gilid.

Dubai Metro Platform, Pics by  emirates247.com
Dubai Metro Platform, Pics by emirates247.com

Mahinang sinabihan ni Ate yung Indiano “My friend, you should not stand in the middle because that’s the exit for the passengers. We should stand on the side.” Tiningnan lang sya nung Indiano at winalang bahala ang kanyang sinabi. May mga taong kahit sa simpleng pamamaraan ay naghahangad ng pagbabago. Meron namang mga taong lahit simpleng bagay na nga lang ay hindi pa magawa.

Sa pagsakay namin sa tren ay nakita ko ulit yung Indiano at si Ate. Siksikan kaya lahat kami nakatayo pero nung nagkaroon ng bakante ay inunahan nya si Ate sa upuan.

Maya-maya pa ay bumaba na si Indiano kaya nagkaroon ulit ng bakante. Hindi na naman nakaupo si Ate dahil sa dami ng lalakeng nag-uunahan dun sa silya. Nanatili na lang syang nakatayo sa tabi ng pintuan hanggang sa kami ng kasama ko ay nakababa na.

Ang istasyon ng tren ay parang mundo na sangang-daan sa milyon-milyong taong may kanya kanyang byahe. Marami tayong makakasalamuha at yung iba ay makakasabay mo sa iyong byahe. Yung iba mauunang bababa at yung iba ay sasabay sa iyo hanggang sa iyong patutunguhan. Meron din namang mas mahaba pa ang byahe kaysa sa iyo.

Gaano man kalapit o kalayo ang ating mga byahe, ang mahalaga ay yung mga aral na ating mapupulot at yung mga bagay na ating gagawin para magsilbing inspirasyon sa iba.

Tumatakbo ang Oras

Sa panahon ngayon, hindi lang sasakyan ang mabilis.

Gising. Kain. Trabaho.Tulog. Kinabukasan, ganun na naman uli. Pag araw ng pahinga naghahanap ng gagawin. Gym. Shopping. Internet. At kung ano ano pa. Ang bagal daw kasi ng oras. Nakakainip pag walang ginagawa.

Cafe Bateel - Jumeirah
Cafe Bateel – Jumeirah

Isang oras at kalahati pa bago yung training ko nung linggo ay nandun na ko sa venue kaya naman nagkaroon pa ako ng oras para makapag-almusal. Matagal na akong hindi nakakapag-almusal. Umorder ako ng cafe mocha at double chocolate muffin. At habang inaantay ko yung order ko ay kinuha ko yung notebook at ballpen ko.

I have 4 minutes before 9. What can I write in 4 minutes?

I’m sitting alone at Cafe Bateel in Jumeirah. A gentleman is sitting outside at the terrace. The view from the terrace is lovely. It is overlooking the beach and some villas. This place is quite relaxing and the music played is jazz, I guess. They served the cafe mocha with cream and chocolate syrup on top. Of course, I removed the cream. I don’t like my coffee to be very creamy or milky. Coffee paired with a double chocolate muffin, that’s quite a lovely breakfast.

And after the 4 minutes is over……

After the 4th minute I looked at the view. The ocean is blue. The sky is also blue but their blues are separated by the horizon. A yacht passed by. It created white drizzles on the blue lot. There’s a crane nearby. Are there any constructions happening by the beach side?

- cafe mocha
– cafe mocha

Kailan mo pa ba huling nasilayan ang bukang liwayway at ang takip silim? O narinig ang huni ng mga ibon, ang lagaslas ng hangin o ang alon ng tubig sa ilog? O kaya naman ay naglakad sa kabukiran, sa hardin, sa tabi ng ilog o dagat habang marahang hinahampas ng hangin ang iyong mga pisngi?

- tayo'y maglakad ng dahan-dahan at masdan ang kagandahan ng kapaligiran (Dubai Marina)
– tayo’y maglakad ng dahan-dahan at masdan ang kagandahan ng kapaligiran (Dubai Marina)

Kailan mo pa ba huling inantay ang oras sa mabagal nitong pagtakbo at hindi yung ikaw ang tumatakbo para humabol dito?

Madalas nating binabanggit “nauubusan na ako ng oras” o kaya’y “wala akong panahon” pero oras at panahon ba talaga ang nauubos?

2 Sides

2 sides/9gag.com
2 sides/9gag.com

Sabi nila, there’s two sides to every girl. Ako more than 2 yata.

Sa likod ng pormal na damit at postura ay may damdaming nagpupumiglas, umaawit, tumutula.

Minsan Maria Clara ang suot, minsan parang nakapamalengke lang.
Minsan naman akala mo rakstar na ligaw.
Minsan nagmamaganda, minsan feeling action star.

Ganon pa man, ako ay si ako. Marami mang bersyon, nagiisa lang ako.


Tao po! Tao po! Ale, nariyan po ba kayo?

Halika halika, dapit hapon na at bakit ika’y naparito?

Ale, ale bakit bukas ang inyong pinto?
Baka ika’y lamigin pag hamog ay pumasok.

Ah eh ako’y wag mong alalahanin
Mayroon pa akong kailangang hintayin

Pinalipad ko ang tatlong kalapating alaga ko
Kaninang umaga pagkagising ko

Ilang oras pa ay bumalik ang unang kalapati na may dalang puting rosas
“Salamat sa lahat ng iyong pagaaruga
Ngunit sa aking paglipad ako ay may nakita
Ito ay ang pugad na syang pinapangarap.
Paalam sa iyo hanggang sa muling pagkikita.”

Ilang oras pa ay bumalik ang ikalawang kalapati na may dalang asul na rosas
“Salamat sa lahat ng iyong pagaaruga
Ngunit sa aking paglipad ako ay may nakita
Ito ay ang pugad na syang pinapangarap.
Paalam sa iyo hanggang sa muling pagkikita.”

Ilang oras pa ay bumalik ang ikatlong kalapati na may dalang pulang rosas
“Salamat sa lahat ng iyong pagaaruga
Ngunit sa aking paglipad ako ay may nakita
Doon sa kabilang bayan mas maganda ang mga rosas
Sa aking pagbabalik, ipagdadala kita.”

Sa lahat ng mga rosas, itong pula ang naibigan
At kanyang pangako ay aking inaasahan
Nais malaman kung tunay ang tinuran
Na mas maganda ang bulaklak doon sa kabilang bayan

Ale, ale gumagabi na
Kung sya ba ay babalik , ikaw ay liligaya?

Marahil sya nga ay di na babalik ngunit nais ko pa ring malaman
Kung ang mga bulaklak ba sa kabilang bayan ay tulad ng tinuran
Kung madadala nya ito sa harapan
Maaari ko ng isara ang pintuan

***ang tunay na title nito ay Closure. Hindi ko alam kung tama ang translation ng google.


ang larawang ito ay nakuha ko sa yahoo images
ang larawang ito ay nakuha sa yahoo images

Ang bamboo tulad ng nasa larawan sa itaas ay simbulo ng pagiging matibay. Sabi nga nila, kahit anong dami ng bagyong dumaan, at kahit anong lakas ng hangin pa ang dalhin ni Habagat at ni Amihan ay sasayawan lang sila ng Bamboo.

Bukod pa dito, pwede ding maging simbulo ito ng katatakutan dahil madalas daw dito may nagpapakitang kung ano ano…tahahaha…at ayokong makakita non.

Sa kasalukuyan, ang aming depenisyon ng Bamboo ay paghataw sa mga empleyado para magtrabaho ng maayos. Tahahaha, hindi naman namen sila hinahampas pero minsan nga ay gusto mo nang manghampas ng taong tatamad tamad. Minsan naman kapag tayo ang nagkakamali ay tayo ang nakakatikim ng bamboo na yan. Minsan konting bamboo lang, minsan naman ay mata lang ang walang latay. Kapag nangyayari yan, mapapakanta ka na lang ng ganito…..

Pag naman tayo ang nagbibigay ng bamboo, parang nagiging kung fu panda ang dating o kaya ay Lion King.


Minsan pantanggal stress din ang pagguhit kahit hindi pa masyadong maganda ang naiguhit. Mmm, saya minsan pag chillax mode.....
Minsan pantanggal stress din ang pagguhit kahit hindi pa masyadong maganda ang naiguhit. Mmm, saya minsan pag chillax mode…..gandang gawain ito…magdrowing habang nasa meeting

Dinrowing ko to para ipaalala sa aking sarili na ang trabaho ay talagang nakaka stress…palaging may bamboo kaya chillax lang….

Niloko mo ako….

Nagiikot ako sa pamilihan nang masilayan ko ang iyong kagandahan….
Andami mong kulay kaya agad kitang hinawakan….


Akala ko ay tunay ka….
Sa aking kuko ay kukulay ka….
Ngunit tila tubig ang iyong laman…
Kuko ko ay ayaw talaban…..

Nanghinayang ako na itapon na lamang…
Kaya’t papel ay aking kinuha…
Mabuti naman at may napaggamitan…
Kesa basurahan na lang ang iyong patunguhan…



Morale of the story: Huwag bibili ng mga produktong super below the belt, the pants and the shoes ang presyo kung ayaw madismaya sa kalidad nito.

Ako tuloy ay napaawit:
sayang ang pera ko
pinambili ng lobo nail polish
sa pagkain sana
nabusog pa ako

Pagdadalamhati | Ikatlo sa Pag-ibig na Hindi

Kung hindi ka rin lang pala magtatagal, sana hindi na kita nakilala at sana ay hindi na lang din kita minahal.

Sana hindi ako nag-aksaya ng panahon sa pagbuo ng masasayang alaala na aking pagdadalamhatian lang ngayon sa tuwing dadapo sa aking isipan.

Sa umaga ay matindi ang pagsikat ni Haring Araw na tila ba gusto na sunugin ang aking damdamin at sabihing hanggang dito na lang. Sa kinahapuna’y parang bumubulong ang malamig na hangin na “wala na sya.” At sa kinagabihan ay tila nauubos ang mga tala, bawat patak ng luha isang tala ang nawawala.

Paano ako magsisimula muli. Paano ko bubuuhing mag isa ang planado nang buhay na kasama ka. Masakit makita ang lahat ng bagay na nakapagpapaalala sa iyo.

– o –

Hindi lang ikaw ang nasasaktan. Doble ang sakit na aking nararamdaman. Ang mawala ka sa piling ko, at makita kang nagdurusa dahil sa aking kagagawan. Pero mauunawaan mo din ito sa takdang panahon.

Wala akong ibang hangad kundi ang mapabuti ka. Nais ko ang iyong kaligayahan sa hinaharap, kahit alam kong hindi ako magiging parte non.


– o –

Hihihi nakalimutan ko itong isali. Edit edit lang din. Para tunay na seryeng serye ang dating, kelangan kasali yung mga nauna.




A Long and Winding Road

By the Beatles. Pinapakinggan ko yan at ang iba pang mga OPM songs  habang binababagtas ang kalsadang patungo sa Abu Dhabi. Anung meron don na wala sa Dubai?

Mas maraming malls at mga maaring mapasyalan dito sa Dubai na higit kesa doon. Pero mas pinili kong magpunta doon sa kadahilanang nais kong bumiyahe ng malayo. Mag unwind habang nag so-soundtrip sa loob ng bus.
Unwind? Oo, nakakapagod ang halos dalawang oras na byahe pero baket ko nasabeng nakakapag unwind ako sa ganitong paraan? Hindi dahil weird ako, kundi dahil nalilibang ako. Ninais ko muli na bumiyahe ng mahaba dahil sa loob ng halos magdadalawang taon na, ang aking ruta sa inaraw araw ay ang sampung minutong paglalakad galing bahay papuntang opisina at ganun din pabalik.

Maaga akong nagising para “lumuwas.” Pag dating sa bus station, napansin ko ang nakapaskil sa salamin ng bilihan ng ticket – “No outside food allowed inside the bus.” Namilosopong Tasyo ako at naisip ko na ang baon kong Oishi ay nasa loob ng bag ko kaya pag pumasok ako sa loob ng bus, ang aking pagkain ay inside food na at hindi outside food. Pag  upong pag upo ko pa lang sa bus ay binuksan ko na agad ang aking Oishi, pagwawalang bahala sa aking nabasa at nagsimula ng papakin ang chichirya (almusal yan). Nang magsimula na ang pag usad ng bus, biglang nag abot ng menu ang kundoktor ng bus. Waaahhhhh…kaya pala bawal na magdala ng “outside food” ay dahil may binebenta silang pagkain. Susyal naman ang bus na ito at may food cart pa, pero limitado ang menu nila. May ilang snacks lang, prutas, juice, kape at sopdrinks. Pero dahil dyan, dali dali kong itinago ang aking Oishi at baka pagbayarin pa ako ng fine.

Pinlay ko na ang mp3 ko para mas feel na feel ko ang roadtrip na ito.

Dala ko ang librong “Life of Pi” sa pag aakalang mababasa ko ito habang bumibyahe. Pero matapos ang isang chapter ay nahilo na ako kaya itinigil ko na ang pagbabasa at nagmasid na lang.

Patuloy pa rin ako sa pakikinig ng iba’t ibang mga kantang luma. Naalala ko tuloy ang pagbyahe byahe ng malayo nung ako ay estudyante pa.

Nakakarelaks. Ang halos dalawang oras na pag upo at pakikinig lang ng musika habang nagmamasid sa mga bagay na dinadaanan at mga  lugar na nilalampasan. Mga gusaling luma, at mga hindi pa natatapos na construction. Mga gasolinahan at mga grocery. Mga taong naglalakad at mga sasakyang nag uunahan. Mga tupang nasa likod ng truck (malamang iyon na ang kanilang pamamaalam). Mga puno at mga halaman. Mga mosque at mga taong patungo rito para magdasal. Stop light. Pedestrian lane. Mga bato at  buhangin. Disyerto. Mga gusali sa disyerto. Factory. Bangko. Kapehan. Kainan. Beach. Mga papunta sa beach. Mga nakatambay. Mga nasiswimming. Mga katabing pasahero na natutulog at nagtetext. Pag alala sa mga masasayang nakaraan. Hindi pag iisip sa mga bagay sa trabaho. Hindi muna ako maglalaba at maglilinis ng bahay. Weekend ko ito!

Pag dating sa Abu Dhabi ay nagpaikot ikot lang sa isang mall, at tumambay sa may corniche hanggang sa gabihin at nag antay na lang ng muling pag uwi at pagbyahe.

Ang tanawin sa Corniche, Abu Dhabi

May souvenir naman ako sa aking paglalakbay at ito ay ang super fluffy na marshmallow na halos ayaw ko nang kainin dahil gusto ko na lang itong titigan.

It’s so fluffy

Sa aking pag uwi ay nakasaksak na naman ang headset sa aking tenga. Napagod ako dahil sa layo ng byahe pero totoong nakakarelaks. Roadtrip ulit ^__^

Kamusta naman ang weekend natin dyan?

Eh…ano pala ang mas nakakalungkot?

Ano ang mas nakakalungkot?

1. Nag eemote ka dahil wala kang makausap o walang may gustong kumausap sayo?

2. Hindi ka mahal ng mahal mo ayaw ka na ding mahalin ng nagmamahal sayo?

3. In-unfriend ka sa facebook o in-unfollow ka sa twitter?

4. Hindi ka tinetext o binura ka sa contacts?

5. Papatayin ka habang tulog o gigisingin ka muna bago ka patayin?

6. Tinahol ka ng aso o kinalmot ka ng pusa?

7. Wala kang pagkain o wala kang inumin?

8. Hindi ka pinapansin o pinapansin ka nga plastik naman?

9.Nagmahal ka ng tunay pero iniwan ka o hindi ka sumubok magmahal dahil natakot ka?

10. Nasugatan ang puso mo o nasugatan ang tuhod mo?