Opinyon Ko Lang Naman Sa Mga Comments ng mga Mangmang na Mamamayan ng Social Media

Siguro ay nabalitaan niyo ang trahedya ng mga Honeymooners na namayapa habang nandito sila sa Maldives (sumalangit nawa, at nakikiramay ako at nalulungkot sa kanilang sinapit) at siguro ay nag-aantay kayo ng post ko tungkol dito (yaaak, feeling sikat?) kaya ito na at magpopost ako. Continue reading “Opinyon Ko Lang Naman Sa Mga Comments ng mga Mangmang na Mamamayan ng Social Media”

The Privileged Ozzy

Nasa airport ako no’n at nakapila na para magcheck-in sa counter ng Singapore Air (inemphasize ang airline dahil gusto ko magmukhang sosyal) ng marinig ko ang usapan ng mag-asawang Puti at Pinay. Naisip kong taga Australia ang lalakeng iyon dahil sa accent niya at isa pa, halos lahat ng nasa flight na iyon ay mukhang sa Australia talaga pupunta kasi madaming taga-Australia sa flight na iyon at maraming Pinoy na may Australian Passport. Hindi naman ako niyan masyadong usyosera. Continue reading “The Privileged Ozzy”

It’s A Mens World by Bebang Siy

Unang nagka-mens ang kapatid kong si Colay kesa sa akin. Ten years old siya noon at ako, magtutwelve. Sabi ng mga pinsan ko, nauna raw si Colay kasi mas mataba siya at mas aktibo sa paggalaw-galaw kesa sa akin.

Naging sentro ng atensiyon si Colay noong araw na reglahin siya. Lahat kami, nasa labas ng kubeta, naghihintay sa paglabas ng “bagong” dalaga. Pagbukas ng pinto, itong stepmother ko, biglang pumasok. Hinanap niya ang panty ni Colay sa loob ng kubeta. Gulat na gulat si Colay syempre.

Bakit? Tanong niya sa stepmother namin. Labhan mo. Tubig lang. ‘Wag kang gagammit ng sabon. Kusot-kusot lang. Tapos ipunas mo sa mukha mo ‘yang panty. Tapos sabihin mmo, sana maging singkinis ng perlas ang mukha ko. Ulit-ulitin mo. Habang ipinupunas mo sa mukha mo ang panty.

Continue reading “It’s A Mens World by Bebang Siy”

Magpapahiram na nga lang, Pipila Pa

Nagpunta ako sa bangko para panandaliang ipahiram ang aking perang pinaghirapan sa napakayaman nitong may-ari nang sa ganoon ay patuloy pa itong makapamili ng madaming lupa at makapagpatayo ng madaming mall.

Pagdating ko sa bangko ay ga-sawa ang pila. Bilang nagtapos naman ako sa unibersidad na tinawag na Pila Uli Pila ay mani na lang ang pilang ito. Continue reading “Magpapahiram na nga lang, Pipila Pa”

Sixty in the City

“Habang maliliit pa ang mga anak mo, parang gusto mo, lumaki na sila agad. Kasi, ang harap mag-alaga ng bata. Pero pag nagsilaki naman, halos gusto mong ibalik ang panahon, ibalik sila sa ‘yo. Kasi, pakiramdam mo, ang layo na nila. Hindi mo na sila maabot.

Pero wala kang magagawa. Sinasabi lang natin na ang anak ay karugtong ng buhay ng ina pero ang totoo, oras na pinutol na ang pusod ng sanggol, nagiging hiwalay na tao na sila. hindi na sila karugtong ng isa.”

Continue reading “Sixty in the City”

Life, Bakit Ka Unfair?

Lately ko lang nalaman na ‘big thing’ din pala sa Pinas ang blogging. Akala ko sa ibang bansa lang ‘yan uso. Akala ko hindi masyadong ‘in’ sa Pinas ang blogging, at ang mga bloggers ay mga tulad ko at tulad mong nagbabasa nito na hindi mainstream at pasulat-sulat lang dahil mahilig lang talaga magsulat. Pero huli na pala ako sa balita at mga pangyayari.

Continue reading “Life, Bakit Ka Unfair?”

Lumusot si Maria sa Salamin

Humarap si Maria sa salamin. Tiningnan ang bawat anggulo ng kaniyang mukha. Bawat linya, bawat nunal, bawat tigyawat. Tiningnan niya kung gaano ito hindi perpekto. Hinahanap ang mga wala rito. Matangos na ilong, mapungay na mata, makinis na kutis.

Umaga’t gabi aytinitingnan ang salamin, sabay ang paghiling na sana man lang, siya ay dinggin. Bigyan siya ng kahit kaunti sa kaniyang mga hinahangad nang siya naman ay maging katanggap-tanggap. Pero, katanggap-tanggap saan? Sa lipunan ba? O sa kaniyang sarili? Lipunan ba ang hindi makatanggap sa kaniya o ang kanya mismong sarili?

Isang gabi nang siya ay magmuni-muni sa harap ng salamin at habang tinitingnan ang repleksyo’y humawak siya dito. Nagulat siya ng lumusot ang kamay niya sa salamin. Hinila niya ang kamay niya pabalik. Pero para malaman kung namamalik mata lamang ba siya, muli ay hinawakan niya ang salamin. Lumusot muli ang kamay niya at unti-unti ay hinigop siya nito hanggang sa buong katawan niya na ang lumusot sa salaming ito.

Napadpad siya sa kadiliman at ang tanging liwanag lamang ay nagmumula sa isang salamin. Tumingin siya rito ngunit hindi niya makita ang sariling repleksyon. Maya-maya pa ay may dumating na babae sa kabilang dako ng salamin. Nakikita ni Maria ang babaeng ito, pero tila hindi siya makita ng babae.

Tiningnan ng babae ang bawat anggulo ng kaniyang mukha. Bawat linya, bawat nunal, bawat tigyawat. Tiningnan niya kung gaano ito hindi perpekto. Hinahanap ang mga wala rito. Matangos na ilong, mapungay na mata, makinis na kutis.

Ang babaeng nasa kabilang dako ng salamin ay walang iba kung hindi si Maria. Mula sa kadiliman ng mundo ng salamin ay tiningnan niya ang sarili at dun niya lang nakita ang gandang hindi nangangailangan ng pagtanggap ng kahit sino man. Ang ganda ng pagiging malaya sa labas ng salamin.

Hindi na nakalabas pa sa madilim na mundo ng salamin si Maria at araw-araw ay nakikita niya ang sariling repleksyon na dumudungaw sa kaniya. Walang kaalam-alam tungkol sa kaniyang pagdurusa.

Puno ng pighati si Maria para sa sarili niyang lumaya na nga ang isipin pero nakakulong ang katawan sa loob ng salamin at para sa sarili niyang nasa kabilang dako ng salamin na malaya man ang katawan, nakakulong naman ang isip at tila nakakahon.