Goto

Kahapon, habang naglalakad ako pauwi ay bigla kong naisip na gusto kong kumain ng goto. Naisip ko din na subukang magluto. Hahaha. Never pa ako nagluto ng goto. Sa isip isip ko eh ang information naman ay ‘just one click away’. So pag uwi ko sa bahay ay dali dali akong nagbukas ng laptop at nagsearch ng madaling recipe ng goto. Search search search. Ilang minute pa ang nakalipas ay may nahanap na ako. Sabi ko, ayos to ah din a kelangan ng chicken o ox tripe at kung ano ano pa. Simple. (ang yabang ko di ba?)
Ingredients

Garlic
Onion
Ginger
Ground pepper
1 cup rice (normal/glutinous rice mixed)
6 cups water
1 tbsp patis
Chicken cubes
Boiled egg

Ayus! Yan lang pala ang ingredients at meron nako nyan pwera sa luya at patis at chicken cubes. So nagmadali naman akong lumabas at bumili ng ginger at patis. Nakalimutan ko bumili ng chicken cubes. Tsk. Tsk. Nu ba yan kung kelan naman malapit na ako sa bahay saka ko pa naalala yung chicken cubes. Anyway, may shrimp cube ako baka umubra na iyon. Pagdating sa kusina, sinimulan ko nang gawin kung ano man ang mga nabasa ko sa internet na paraan ng pagluto ng goto.

Procdure
A. Hard Boiled Egg
1. Hugasan ang itlog at isalang sa kaserolang madaming tubig.
2. Pakuluin at tantyahin.
3. Di ko alam kung ilang minuto dahil di ko inorasan.
4. Tinantya ko lang kung luto na at tinanggal ko na sa apoy. Basag pala ang isang itlog kaya nagkaroon ng white bubbles ang tubig.
5. Nilagyan ko ng malamig na tubig ang itlog para mabalatan ko ito.
6. Nyak, soft boiled sya.

B. Goto
1. Masaya akong nag chop ng onion, garlic at ginger. Ginisa ko ito sa mantika.
2. Naglagay ako ng anim na cup ng tubig. Inantay ko itong kumulo.
3. Nang kumulo na ang tubig, nilagyan ko ito ng patis at inilagay ko na ang kanin.
4. Nag antay ako ng mga 15 minutes at binalikan ko ulit ang aking niluluto. Haha, medyo paluto na ang kanin. Halo dito, halo doon.
5. Tinikman ko ang sabaw at pwe! Lasang kanin. Nilagyan ko ito ng shrimp cubes.
6. Syet ansama ng lasa.
7. Dali dali ko itong nilagyan ng patis at paminta.
8. Iniwan ko ulit. Browse browse muna ulit para I check kung tama ba ang pinag gagagawa ko.
9. Binalikan ko ito matapos ang 15 minutes. Gosh, anong nangyari. Bakit nagiging kanin sya. Hinigop nya lahat ng tubig.
10. Dali dali akong nagpakulo ng tubig. Pinuno ko yung kettle, wala nang sukat sukat at ibinuhos para di maging malabsak na kanin ang aking goto.
11. Ninenerbyos na ako. Baka masayang ko ang pagkain. Buti dumating si Ate A na aking flatmate. Sabi nya iwan ko lang daw muna hanggang madurog ang kanin.
12. Iniwan ko sya ulit pero ayaw madurog nang kanin. Lalo lang syang umaalsa. Sabi ni Ate A, pwede na yan timplahan mo na. Sabi nya din na mas maganda kung luto na yung kanin na gagamitin para sa pagluto ng goto.
13. Sabi ko, Ate wala akong chicken cubes. Sabi nya sya meron. Pagtingin nya sa kanyang cabinet, beef cubes lang. Lumaki ang aking mata, ayoko ng beef flavor pero no choice. Kelangan magkaron ng lasa ang aking goto kung hindi ay magmimistula itong am.
14. Nilagay ko ang beef cubes, dinagdagan ng patis at paminta.

Lesson Learned.
1. Wag basta basta maniniwala sa mga recipe na makikita online.
2. Magkaiba ang sukat ng cups ng solid at liquid ingredients.
3. Maging matyaga. Lahat ng problema ay may solusyon. Wag susuko.

Sa kahuli hulihan naman ay masarap ang naging lasa ng aking obra maestra. Tsaraaaann!

Goto

PS. Sinusulat ko itong Moonlight Diary habang kumakain ng goto.

Ito, ang tunay na sabaw ^__^

Bamboo

ang larawang ito ay nakuha ko sa yahoo images
ang larawang ito ay nakuha sa yahoo images

Ang bamboo tulad ng nasa larawan sa itaas ay simbulo ng pagiging matibay. Sabi nga nila, kahit anong dami ng bagyong dumaan, at kahit anong lakas ng hangin pa ang dalhin ni Habagat at ni Amihan ay sasayawan lang sila ng Bamboo.

Bukod pa dito, pwede ding maging simbulo ito ng katatakutan dahil madalas daw dito may nagpapakitang kung ano ano…tahahaha…at ayokong makakita non.

Sa kasalukuyan, ang aming depenisyon ng Bamboo ay paghataw sa mga empleyado para magtrabaho ng maayos. Tahahaha, hindi naman namen sila hinahampas pero minsan nga ay gusto mo nang manghampas ng taong tatamad tamad. Minsan naman kapag tayo ang nagkakamali ay tayo ang nakakatikim ng bamboo na yan. Minsan konting bamboo lang, minsan naman ay mata lang ang walang latay. Kapag nangyayari yan, mapapakanta ka na lang ng ganito…..

Pag naman tayo ang nagbibigay ng bamboo, parang nagiging kung fu panda ang dating o kaya ay Lion King.

Chillax….

Minsan pantanggal stress din ang pagguhit kahit hindi pa masyadong maganda ang naiguhit. Mmm, saya minsan pag chillax mode.....
Minsan pantanggal stress din ang pagguhit kahit hindi pa masyadong maganda ang naiguhit. Mmm, saya minsan pag chillax mode…..gandang gawain ito…magdrowing habang nasa meeting

Dinrowing ko to para ipaalala sa aking sarili na ang trabaho ay talagang nakaka stress…palaging may bamboo kaya chillax lang….

Bato

Sabi sa librong binabasa ko na Sparks of the Divine ni Drew Leder, subukan daw nating maging bato. Isipin mo na wala kang ibang pwedeng gawin kundi ang maging steady lang sa kinatatayuan mo. Umulan man o umaraw nananatili ka pa din sa pwesto mo.

Ipagpalagay mo na isa kang malaking bato sa tabi ng upuan sa parke. Minamasdan mo ang mga taong dumaraan at umuupo paminsan minsan. Nakikinig ka sa mga masasayang kwentuhan ng mga estudyanteng tumatambay sa upuan, sa matamis na pagliligawan o kaya’y lambingan ng magkasintahan sa ilalim ng liwanag ng buwan. Nakikidalamhati sa usapan ng magkasintahang naghihiwalay na o kaya ay nagbabantay sa natutulog na palaboy na walang matuluyan. Mahirap maging bato at magmasid lamang. Pero minsan kailangan nating maging matibay na bato para sa ibang tao.

Ipagpalagay mo na isa kang malaking bato sa kabukiran. Minamasdan mo ang mga babaeng masayang umaani ng palay habang nag aawitan. Pinakikinggan mo ang tunog na dala ng pagsayaw ng mga dahon sa hampas ng hangin. Nakikita mo ang hinagpis ng mga taong nakatingin na lang sa mga nasirang halaman pag nasalanta sila ng bagyo o kaya’y pag walang maani dahil tuyong tuyo ang lupa at matagal nang nagtampo ang kalangitan at ayaw man lang mamahagi ng tubig sa sangkalupaan. Nakikita mong tinutuka ng mga ibon ang mga dapat sana ay aanihin ng mga nagtanim at kahit gustong gusto mong isuplong ang tampalasang ibon ay wala kang magawa dahil isa ka lang bato. Uupo sa tabi mo ang magbubukid na hapong hapo na sa maghapon sa pagtatanim at maiinis dahil tutukain lang ng ibon ang kanyang mga pananim. Itatayo at isasandal sayo ang alay-ay na pambugaw ng mga ibon. Kelangan mong maging bato para sa kanila lalo na sa alay-ay na kailangan ang iyong matibay na suporta.

Ipagpalagay mo na isa kang malaking bato sa dalampasigan. Pinapanood mo ang masasayang mukha ng mga taong lumalangoy at naglalaro sa buhanginan. Naririnig mo ang masayang kwentuhan ng mga mangingisdang maraming nahuling isda. Naririnig mo ang iyak ng batang kinapitan ng dikya, at ganun din ng mga isdang nagaagaw buhay sa buhanginan dahil naiwan sila doon nung nadala sila ng malakas na alon. Nakikita mo ang mga ibon na lumilipad paroo’t parito at nakikinig ka sa katahimikan ng mga taong umuupo sa tabi mo na nais lamang magmuni muni habang nakikinig sa mga hampas ng alon sa iyo. Natutuyo ka tuwing tag araw at kapag mababa ang tubig at hinahampas ka naman ng malalakas na alon sa kinahapunan. Nalulunod ka naman kapag bumabagyo at sobrang taas na ng tubig pero wala kang magawa kung hindi manatili ka sa iyong kinalalagyan sapagkat ikaw ay isang bato. Sala sa init sala sa lamig.

Minsan kailangan nating maging bato. Walang kailangang sabihin. Walang kailangang gawin kundi ang manatiling matibay sa iyong kinatatayuan.

Hindi Ako Susuko

Maaliwalas. Maririnig ang huni ng mga ibon. Malamig ang simoy ng hangin at  kahit  hapon na at mataas pa rin ng araw ay hindi masyadong mainit. Nagsisibak sya ng mga kahoy na gagamitin para sa bon fire mamaya para hindi lamigin kapag naupo sya sa tabing dagat sa kinagabihan. Iyon ang halos araw araw na gawain  nya mula noong pinili nyang manirahan na lang sa kanyang bahay sa isla. Minabuti nyang manirahan sa tahimik na lugar na ito. Simple, nakaka relaks, walang maririnig na busina ng mga sasakyan na gigising sa kanya sa umaga at wala ding polusyon.

Mula nang magka isip sya, ito na ang pangarap nya. Na sa kanyang pagtanda, at kung mag aasawa man sya ay nais nyang manirahan sa lugar na ito. Kung saan ang mga anak nila ay makakapag laro at makakapagtakbuhan ng malaya na katulad noong unang panahon. Kung saan sila ay makakapag palipad ng saranggola kapag mahangin sa hapon. Kung saan sariwa ang mga prutas na kanilang mapipitas, at makakapanghuli sila ng isda para pang hapunan. Napakasarap. Napakadalisay. Napakapayak.

Muli ay nagbalik sa kanya ang mga alaala ng lumipas. Alaala ng taong kanyang iniwan isang maulang gabi ng kanyang nakaraan.

_____________________________________________________________________________________________

Tanghali na syang nagising. Nakahilata pa sya at tinatamad bumangon sapagkat wala naman syang pasok sa opisina. Pagod na pagod sya sapagkat matapos ang ilang araw na pag oover time para mahabol ang deadline ng kanilang ginagawa ay nagpaparty naman ang kanilang boss dahil maayos ang naging resulta ng  kanilang proyekto. Naalala nya ang sayawan at inuman kagabi, gayun din ang walang humpay na tawanan at kwentuhan. Kumakalam ang kanyang sikmura. Bumangon sya at nagtungo sa kusina. Nagtimpla sya ng kape at tumanaw sa ref. Walang pagkain. Kelan pa ba sya huling nag grocery? Dalawang linggo na pala.  Ganun sya ka abala. Oo nga pala. Kahit pala day off nya ay pumapasok sya dahil sa mga deadlines. Kaya nga pinararangalan sya lagi ng boss nya dahil sa dedikasyon at sipag sa trabaho. Pagkaubos nya ng kape ay dali dali na syang nagbihis para magpunta sa grocery.

Makapal na jacket at pantalon ang sinuot nya at nagboots pa sya dahil napakalamig sa labas. Taglamig na pala ulit. Parang kelan lang ay gumagawa pa sya ng snow man sa bakuran. Isang taon na pala ang lumipas? Hindi nya na napansin iyon dahil sobrang abala sa trabaho. Sobrang lamig. Hindi pa sya nakakarating sa grocery ay may nakita syang kapehan. At dahil gutom at nilalamig, umorder sya ng donut at kape at naupo sa tabi ng bintana. Maya’t maya ang pag ring ng kanyang telepono habang kumakain sya ng donut. Tawag ng mga katrabahong nais lumabas at gumimik sa kinagabihan. Bago nya ibaba ang telepono ng matapos na ang pinaka huling tawag, nakita nya ang petsa. Sa kaparehang buwan at araw na iyon, ilang taon na ang nakakaraan ay ang pag iwan sa kanya ng tanging lalakeng kanyang minahal.

Kolehiyo pa lang noon ay nais na nyang magpakasal na sila sa huwes. Sobrang minahal nya ang taong iyon at nais nya nang makasama ito sa araw araw. Bumuo sya ng mga pangarap na kahit mag asawa  na sila ay tatapusin nya ang kolehiyo. Magtatrabaho sya at magsisikap makarating sa bansang kanyang pinapangarap at doon sila magsasama ng maligaya.  Pinlano nya na kapag nakapangibang bayan sya ay mapag iipunan nila ang matagal nang pinapangarap na rest house sa isang isla. Alam nyang gustong gusto  iyon ng mahal nya. Gusto nito nang simpleng buhay lang. Kaya nga pagsisikapan nya ito para meron silang bahay bakasyunan. Para kung sakaling mainip o mapagod ang mahal nya sa buhay sa siyudad o sa ibang bansa ay meron silang mapupuntahan.  At kung sakaling magreretiro na sila ay dito na din sila mainirahan.  Buo na ang lahat. Kumbaga nais nya na lang isumite sa kanyang boss ang kanyang action plan. Ngunit nasira ang lahat ng ito nung gabing iyon. Nung maulan na gabing iyon na iniwan sya ng pinaka mamahal nya.

______________________________________________________________________________________________

Malamig sa dalampasigan at tamang tama ang dami ng mga kahoy na sinibak nya para sa bon fire. Nakaupo sya sa tabi nito at naalala ang mga masasayang sandali na sila ay magkasama at nangangarap. Matayog ang kanyang mga pangarap at ayaw kong maging hadlang sa mga ito. Masyado pa kaming bata noon. Hindi siguro sya magiging matagumpay kung sinunod ko ang mga gusto nya. Wala siguro sya sa lugar na kanyang pinapangarap ngayon kung sumunod sya sa bugso ng kanyang damdamin. Kung maaga kaming nakasal noon, baka hindi rin sya nakapag focus sa pag aaral nya. Pero sa ngayon, alam ko namang masaya na sya dahil sa kanyang mga narating.

Nakatitig sya sa buwan at mga bituin katulad ng lagi nyang ginagawa gabi gabi, hawak ang kanyang gitara at inaawit ang mga paborito nilang kanta.

______________________________________________________________________________________________

Natupad ko na lahat ng mga pangarap ko pwera lang sa isa. Ang makapiling ka. Ngayong natamo ko na lahat ng mga nais ko sa buhay, panahon naman para hanapin kita. Nasa ilalim pa din tayo ng iisang kalangitan. Iisa pa rin ang araw at buwan na nagpapaliwanag sa ating daigdig mahal ko. Hindi ako susuko.

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/24/pagdadalamhati-ikatlo-sa-pag-ibig-na-hindi/

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/12/halik-by-kamikazee/

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/09/ang-pag-ibig-na-hindi-ikalawang-yugto/

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/07/ang-pag-ibig-na-hindi/

Ilang kembot na lang at 2013 na!

2013 folder

 

Sabado ng hapon sa opisina. Normal na araw ng pagtatrabaho. Di pa nagsi-sink in na malapit na ang bagong taon. Hanggang sa kinailangan ko nang gumawa ng folder sa documents ko na ang label ay “2013.”

Dalawang araw na lang ay bagong taon na. Ang dami kong dapat ipag pasalamat. Unang una na ang aking pamilya at mga kaibigan laging nandyan para sa akin, mga pangyayari sa taong 2012, mga taong nakilala at naging kaibigan, mga taong naging malapit sa puso at mga taong naging malaking bahagi ng lumipas na taon. Hindi naging madali ang una at huling parte ng taong 2012 para sa akin pero nagpapasalamat ako at nalampasan ko ito, with flying colors? Ahehe

Nitong mga nakaraan ay masyadong masikip sa damdamin (anu daw?) este marubdob ang aking mga pinagsusulat. Well, may pinagdaraanan lang.  Salamat sa mga patuloy na dumadaan at nagbabasa at lalo na sa mga nagcocomment. Malaking tulong sa akin ang inyong mga opinion. Bagama’t hindi ako tunay na manunulat ay unti unti kong nahahasa ang aking kukote para magisip ng mga bagay bagay na maisusulat.

At dahil magbabagong taon na, kelangan medyo light muna at positive ang aking isulat, para maganda ang aura. Hindi ako mahilig gumawa ng mga New Year’s Resolution and everything dahil hindi ko naman din nasusunod he he. Mga kapatid sa panulat (acheche ang hilig gumawa ng sariling term), mga kaibigan, katoto, kapitbahay at syempre sa mga kapamilya at kapuso Happy happy New Year (in advance). Kita kits sa mata 🙂

Pagdadalamhati | Ikatlo sa Pag-ibig na Hindi

Kung hindi ka rin lang pala magtatagal, sana hindi na kita nakilala at sana ay hindi na lang din kita minahal.

Sana hindi ako nag-aksaya ng panahon sa pagbuo ng masasayang alaala na aking pagdadalamhatian lang ngayon sa tuwing dadapo sa aking isipan.

Sa umaga ay matindi ang pagsikat ni Haring Araw na tila ba gusto na sunugin ang aking damdamin at sabihing hanggang dito na lang. Sa kinahapuna’y parang bumubulong ang malamig na hangin na “wala na sya.” At sa kinagabihan ay tila nauubos ang mga tala, bawat patak ng luha isang tala ang nawawala.

Paano ako magsisimula muli. Paano ko bubuuhing mag isa ang planado nang buhay na kasama ka. Masakit makita ang lahat ng bagay na nakapagpapaalala sa iyo.

– o –

Hindi lang ikaw ang nasasaktan. Doble ang sakit na aking nararamdaman. Ang mawala ka sa piling ko, at makita kang nagdurusa dahil sa aking kagagawan. Pero mauunawaan mo din ito sa takdang panahon.

Wala akong ibang hangad kundi ang mapabuti ka. Nais ko ang iyong kaligayahan sa hinaharap, kahit alam kong hindi ako magiging parte non.

 

– o –

Hihihi nakalimutan ko itong isali. Edit edit lang din. Para tunay na seryeng serye ang dating, kelangan kasali yung mga nauna.

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/12/halik-by-kamikazee/ 

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/09/ang-pag-ibig-na-hindi-ikalawang-yugto/

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/07/ang-pag-ibig-na-hindi/

Halik by Kamikazee

Sa mga nakibasa at naki emote sa ikalawang yugto ng Pag-ibig na Hindi, (may Pag-ibig na Hindi part 1 pero walang OST eh) eto ang acoustic version ng Halik ng Kamikazee ang Official Sound track ng  ikalawang parte ng mini series ko. (Naks! Nag-oofficial sound track? Feeler)

Sa mga nakakaalam ng kantang to, jamming na.

Sa mga hindi nakikinig or hindi mahilig sa mga maiingay na banda, just try to listen. Acoustic version na ang nilagay ko para hindi kayo maingayan. Try and you’ll appreciate their music.

Hindi ako promoter ng Kamikazee (although paborito ko sila) he he, gusto ko lang itong kanta.

Long live OPM \m/

Ang Pag-ibig na Hindi – Ikalawang Yugto

Ang isa ay gusto nang mamaalam at ang isa ay gustong pa ring manatili.

Sa kaalinsanganan ng panahon ay tila narining ng langit ang hiling ng mga nauuhaw kaya biglang umulan ng malakas. Malalaki ang patak ng ulan na masakit pag tumatama sa bumbunan. Dali dali sumilong ang mga tao sa kani kaniyang kubo. Walang mapuntahan ang magkasintahan kaya dali dali na lang silang tumungo sa una nilang nakita, ang kubo ng life guard. Dali dali nilang inakyat ang matarik na hagdan at doo muna nanatili.

Umupo silang magkatapat at nakasandal sa magkabilang dingding ng kubo. Yumuko na ang isa at nagsimulang humagulgol na tila sinasabayan sya ng lalo pang lumalakas na iyak ng langit. Walang magawa ang isa kundi tumanaw sa malayo.

Sa katagala’y napagod na din ang mga matang namumugto na at nakatulog. Tumabi ang isa at pinasandal sa kanyang balikat upang makatulog ng maayos, hinahaplos ang noo sabay hinalikan ito. Hindi malaman ang nararamdaman. Nalilito pa. Tama bang lumisan at hindi na lang ipaglaban.Masakit. Pero ano ba ang nararapat? Hindi nya na maintindihan.

Ansarap sa pandinig, huni ng ibon, tunog ng alon, musika ni inang kalikasan. Pagmulat ng namumugtong mga mata ay kay ganda ng sikat ng araw na parang hindi umulan ng malakas kagabi. Inikot ang mata sa paligid.

“Pag-gising ko wala ka na.”

 

Halik by Kamikazee

Kumupas na
Lambing sa yong mga mata
Nagtataka kung bakit yakap mo’y ‘di na nadarama
May mali ba akong nagawa? Tila nag-iba ang mga kilos mo at salita
Bakit kaya?
Parang hindi ka na masaya

Ika’y biglang natauhan
Umalis kaagad ng hindi nagpapaalam
Ang sabi ko hindi kita mamimiss
Hanggang kelan ito matitiis

Ika’y biglang natauhan
Umalis kaagad ng wala man lang paalam
Pag nawala doon lang mamimiss
Hanggang kelan ito matitiis

Alam ko na
Magaling lang ako sa umpisa
Umasa ka pa saakin
Mga pangakong nauwi lang sa wala
Nasayang lang ang iyong pagtitiyaga
Wala ka nga pala
At puro lang ako salita
Kaya pala
Pag-gising ko wala ka na

Ika’y biglang natauhan
Umalis kaagad ng hindi nagpapaalam
Ang sabi ko hindi kita mamimiss
Hanggang kelan ito matitiis

Ika’y biglang natauhan
Umalis kaagad ng wala man lang paalam
Pag nawala doon lang mamimiss
Hanggang kelan ito matitiis

Ika’y biglang natauhan
Umalis kaagad ng hindi nagpapaalam
Ang sabi ko hindi kita mamimiss
Hanggang kelan ito matitiis

Ngayon ko lang natutunan
Nasubukang mabuhay ng para bang may kulang
Pag nawala doon lang mamimiss
Paalam sa halik mong matamis