Lumusot si Maria sa Salamin

Humarap si Maria sa salamin. Tiningnan ang bawat anggulo ng kaniyang mukha. Bawat linya, bawat nunal, bawat tigyawat. Tiningnan niya kung gaano ito hindi perpekto. Hinahanap ang mga wala rito. Matangos na ilong, mapungay na mata, makinis na kutis.

Umaga’t gabi ay tinitingnan ang salamin, sabay ang paghiling na sana man lang, siya ay dinggin. Bigyan siya ng kahit kaunti sa kaniyang mga hinahangad nang siya naman ay maging katanggap-tanggap. Pero, katanggap-tanggap saan? Sa lipunan ba? O sa kaniyang sarili? Lipunan ba ang hindi makatanggap sa kaniya o ang kanya mismong sarili?

Isang gabi nang siya ay magmuni-muni sa harap ng salamin at habang tinitingnan ang repleksyo’y humawak siya dito. Nagulat siya ng lumusot ang kamay niya sa salamin. Hinila niya ang kamay niya pabalik. Pero para malaman kung namamalik mata lamang ba siya, muli ay hinawakan niya ang salamin. Lumusot muli ang kamay niya at unti-unti ay hinigop siya nito hanggang sa buong katawan niya na ang lumusot sa salaming ito.

Napadpad siya sa kadiliman at ang tanging liwanag lamang ay nagmumula sa isang salamin. Tumingin siya rito ngunit hindi niya makita ang sariling repleksyon. Maya-maya pa ay may dumating na babae sa kabilang dako ng salamin. Nakikita ni Maria ang babaeng ito, pero tila hindi siya makita ng babae.

Tiningnan ng babae ang bawat anggulo ng kaniyang mukha. Bawat linya, bawat nunal, bawat tigyawat. Tiningnan niya kung gaano ito hindi perpekto. Hinahanap ang mga wala rito. Matangos na ilong, mapungay na mata, makinis na kutis.

Ang babaeng nasa kabilang dako ng salamin ay walang iba kung hindi si Maria. Mula sa kadiliman ng mundo ng salamin ay tiningnan niya ang sarili at dun niya lang nakita ang gandang hindi nangangailangan ng pagtanggap ng kahit sino man. Ang ganda ng pagiging malaya sa labas ng salamin.

Hindi na nakalabas pa sa madilim na mundo ng salamin si Maria at araw-araw ay nakikita niya ang sariling repleksyon na dumudungaw sa kaniya. Walang kaalam-alam tungkol sa kaniyang pagdurusa.

Puno ng pighati si Maria para sa sarili niyang lumaya na nga ang isipin pero nakakulong ang katawan sa loob ng salamin at para sa sarili niyang nasa kabilang dako ng salamin na malaya man ang katawan, nakakulong naman ang isip at tila nakakahon.

Chai

Mapapaso’ na ang visit visa ni Arlyn kaya pinatos na niya ang kontratang binigay ng G-Village. Sales Lady ang kaniyang magiging trabaho dito. 1800 Dirhams ang sweldo kada buwan, all-in na, napakaliit ng sweldong ito kung tutuusin pero wala ng ibang offer na dumating kaya pumirma na agad siya ng kontrata kaysa umuwi ng Pilipinas na walang napala, sayang naman lahat ng ginastos niya papunta ng Dubai.

Hindi niya malaman kung paano pagkakasyahin ang 1800 Dirhams kada buwan. 800 ang bedspace. 500 ang budget niya sa pagkain. At lahat ng tira ay pampadala niya sa mga magulang na wala ng trabaho at sa dalawang anak na hindi sinusuportahan ng ama nitong sumakabilang-bahay na.

Nakakatipid naman si Arlyn kahit paano sa pagkain dahil hindi maramot sa pagkain ang landlady niya. Madalas ay nakatiwangwang ang ulam sa lamesa at inaalok niya ito sa mga tenants niya. Madalas ay bigas na lang ang binibili ni Arlyn.

Wala siyang luho dahil wala siyang pangluho. Minsan kahit prutas ay nanghihinayang pa siya bumili lalo na kung paubos na ang budget niya at wala pang sweldo (at kung darating ba ito sa tamang oras).

Isang malamig na gabi ng Enero ay nagkayayaan sila Arlyn at mga katrabaho niya na mag-Chai* sa Mr. Chaat Cafe pagtapos ng shift nila. 1 Dirham lang naman kada tasa ng Chai kaya hindi naman masasabing luho ito.

Tingnan mo si Kabayan, wika ng katrabaho ni Arlyn na si Jessica habang ngumunguso ng bahagya at itinuturo ang babaeng nasa kabilang lamesa. May kasama itong Indiano at mukhang masaya silang nagkukwentuhan.

Tiningnan ni Arlyn ang babae at matapos ay binalik ang tingin kay Jessica.

Suki ‘yan dito sa Mr. Chaat. May jowa ‘yang matandang local** pero marami pa rin ‘yang sinasama dito. Paiba-iba.

Tumingin ulit si Arlyn sa babaeng ikinikwento ni Jessica.

Balita ko wala daw papeles ‘yan, takas sa dating amo. Di makauwi, di rin makakuha ng trabaho dahil walang passport. Nag-aantay na lang ng amnesty para makauwi.

Eh paano nabubuhay ‘yan? Tanong ni Arlyn.

Nilapit ni Jessica ang mukha niya sa kaharap at pabulong na sinabi, maraming patalim ‘yan na kinakapitan. Dito, kailangan alam mo kung kanino ka kakapit para mabuhay ka.

Napaisip si Arlyn.

Bago siya pumasok ng trabaho nung araw na iyon ay nakatanggap siya ng tawag mula sa nanay niya. Natanggal daw ang bubong nila dahil sa kararaan lang na bagyo at kailangan ng perang pampaayos nito. Hindi niya alam kung saan kukuha ng perang ipapadala dahil kalahatiaan pa lang ng buwan at sa katapusan pa siya sasahod.

Kinabukasan ay nagbalik si Arlyn sa Mr. Chaat pagtapos ng kaniyang shift pero hindi na si Jessica ang kasama niya kundi si Aziz na isa sa mga security guard na Pakistani sa G-Village na panay ang papansin sa kaniya. Naisip niyang, baka may mapala siya kahit papaano, kahit pampaayos lang ng bubong.

Umorder si Aziz ng Chai para sa kanilang dalawa. Nagkwentuhan sila. Kahit ngawit na ngawit na ang panga ni Arlyn sa pagngiti ng pilit at kahit dumudugo na ang tainga niya kakapakinig sa kwento ni Aziz at sa broken English nito ay nagtitiyaga pa rin siya, nag-aantay na may mapala bago matapos ang gabing iyon.

Napagod si Aziz sa kakakwento at napagod si Arlyn sa kakapakinig.

Let’s go, sabi ni Aziz.

Kinabahan si Arlyn. Parang hindi siya handa kapag biglang nagyaya si Aziz sa kung saan at parang hindi siya handa sa kung ano ang maaaring mangyari. Pero ano pa man ay kailangan niyang harapin ito para sa bubong nila. Kailangan niya ng pera.

Tumayo na sila sa kinauupuan at nagpaalamanan. Hindi siya niyaya ni Aziz sa kung saan man, kaya nagsimula ng maglakad si Arlyn pauwi. Nawala ang kaba ni Arlyn pero may kaunti siyang panghihinayang dahil sa posible sanang pera na maari niyang makuha kung saka-sakali. Ngunit nakakailang hakbang pa lang siya ay tinawag siya ni Aziz.

Lumingon siya. Kinakabahan muli. Baka nagbago ang isip ni Aziz at naisip na magyaya.

Arlyn, you owe me 1 Dirham for the Chai.

Bumunot ng barya si Arlyn sa bag niya at tumingin ng masama kay Aziz.

Mali ang patalim na nakapitan ko, bulong ni Arlyn sa sarili sabay tuluyan ng naglakad pauwi.

 

*Chai – tsaang may gatas

**Local – tawag sa mga mamamayan ng UAE

 

Isa itong maikling kwento hango sa buhay ng ilang kababayang nakadaupang palad ko sa Dubai. May mga parteng totoo, may parteng hindi. 

Si Kiko at ang kanyang Creative Ways of Pagpapatiwakal

***fiction please***

Nais magpakamatay ni Kiko dahil iniwan siya ng kauna-unahang girlfriend niyang si Trisha.  25 years old na siya nagka girlfriend dahil mula high school ay kasali na siya sa veteran’s list ng mga nababasted. Sa edad na 25 ay pwede na nga sana siyang magretiro at kumuha ng pension. Pero nabuhay ang kaniyang loob ng sa hindi inaasahang pagkakataon ay sinagot siya ni Trisha. Ibinigay niya ang lahat sa unang girlfriend niya pero matapos ang lahat ay iniwan din siya nito at ipinagpalit sa isang hunk. Payat kasi si Kiko. Hindi kasi siya mahilig kumain ng pandesal.

Nagpunta si Kiko sa tuktok ng building na may tatlumpong palapag.

Paalam Trisha. Paalam world. I will miss you all.

Dumipa si Kiko sabay nagpatihulog. Ang gaan ng pakiramdam niya. Pumikit siya. Inantay na lumagapak sa lupa ang katawan at tuluyan ng mawalan ng buhay. Nasaktan s’ya ng masabit sa sala-salabid na kable ng kuryente. Taliwas sa akala niyang mabilisan ang ganitong pagpapakamatay at di na siya makakaramdam pa ng sakit. Pisikal man o emosyonal. Hindi niya na foresee ang mga nagkalat na kable ng kuryente at hindi niya na consider sa pagpili ng building na tatalunan dahil isa siyang Accountant at hindi Electrical Engineer. Wala siyang alam sa mga kable at kuryente.

Matapos ang salabid-kable session ay naramdaman niyang tumigil ang kanyang pagbagsak.

Dumilat siya. Nakita niya ang mundo. Baliktad. Nakita niya ang mga nagkakagulong tao sa paligid. Pero lahat sila nakabaliktad. Ito na kaya ang life after death? Tanong niya sa sarili. Naisip niyang kabaliktaran ng mundong ito ang kabilang mundo. Kaya naisip niyang baka nga talagang patay na s’ya.

Pumikit siya at nag-antay ng susundo sa kaniya. Inisip niya kung sino kaya ang susundo sa kaniya. Mga lolo at lola niya kayang sumalangit na? Anghel kaya? Demonyo kaya?

Antagal na niyang nakapikit pero wala pa ring nangyayari. Wala pang sumusundo sa kaniya. Naririnig niya lang ang ingay ng mga taong nasa paligid. Hanggang sa marinig niya ang sirena ng ambulansya. Dumilat siya at nakita ang ambulansya at truck ng bumbero na may naka extend ng hagdanan papunta sa kaniya.

Nagpanic siya bigla. Shet! Sabi nya. Hindi pa ako patay? Sinampal niya ang sarili. Nasaktan siya. Tiningnan ang paligid at hinanap ang dahilan kung bakit hindi pa siya patay. Nakabitin pala siya ng patiwarik kaya baliktad ang tingin niya sa mga tao. Nakabitin pala siya sa poste ng kuryente. Sumabit ang pantalon niya sa isang nakausling pako ng yero sa poste ng kuryente. Tinanong niya ang sarili kung bakit may pako ng yero sa posteng kahoy pero hindi niya alam ang sagot dahil Accountant siya at hindi Engineer o Architect. Inisip niyang sana ay nawarat yung pantalon niya nung masabit  para tuluyan na sana siyang nahulog pero naalala niyang matibay pala ang suot niyang pantalon dahil ito yung nag-iisang pinag-ipunan niyang lilibuhing pantalon na ang tatak ay nagsisimula sa letrang L. Hindi ito bumigay dahil sa tibay nito. Isa pa, kung bumigay man ito, hindi rin siya mamatay kapag nahulog siya mula sa poste ng kuryente. Nanlamig ang buong katawan niya.

Anak ka talaga ng tatay mong walang kwenta! Sabi ng tiyuhin niyang bumbero na nagbaba sa kaniya mula sa poste ng kuryente. Bitter ang kuya ng nanay niya sa tatay niya dahil matapos itong buntisin ay nawala na lang ng parang bula.

Wala sa hinuha niya na tiyuhin niya palang bumbero ang susundo sa kaniya.

Hinatid siya ng tiyuhin niya sa kanila at galit na galit na isinumbong si Kiko sa nanay nito. Pag-alis ng tiyuhin niya ay agad pinagpapalo si Kiko ng nanay niya ng tsinelas nitong alpombra.

Pinagtawanan si Kiko ng mga katropa niya dahil sa epic fail niyang suicide. True friends talaga sila. Naisip nilang tulungan si Kiko na maka move on. Nabuo tuloy ang plano nilang boy’s weekend sa beach. Hahanapan daw nila ng bagong chicks si Kiko para hindi na ito malungkot at hindi na mag-isip na magpakamatay muli.

Pagdating na pagdating nila sa beach ay nagsimula na ang inuman session. May mga chicks silang pinakilala kay Kiko. Mamili ka, andami niyan! sabi nila. Pero ang tingin ni Kiko sa lahat ng mga babaeng nandon ay si Trisha. Imbes na mag-enjoy si Kiko ay lalo siyang nadepress dahil sa dami ng Trisha na nakita niya. Lahat ng babaeng nakakasalubong niya ay kamukha ni Trisha. Habang masayang-masaya ang tropa niya sa pag-inom at sa pangchichicks, umalis si Kiko ng hindi napapansin ng sinoman. Naglakad siya patungo sa beach. Tuloy-tuloy ang kaniyang paglalakad hanggang nasa parte na siya ng dagat na abot leeg na ang tubig. Tiningnan niya ang kagandahan ng sunset. Nasabi niya sa sarili niya na mabuti na mamatay ng ganito na ang huling makikita niya bago lisanin ang mundong ito ay ang kagandahan ng paglubog ng araw.

Paalam Trisha. Paalam world. I will miss you all. 

Pumikit siya at nagpatianod. Nakapikit siya ng napakatagal na panahon. Naririnig niya ang alon ng dagat. Napakapayapa. Nasa langit na kaya siya? Tanong niya sa sarili. Pero nagtataka siya kung bakit parang hindi siya nakakaramdam ng pagkalunod. Tunay kayang patay na siya? Maya-maya pa ay humapdi ang kaniyang mga hita, binti at mga braso. Hindi nagtagal ay namanhid na ang mga ito. Tinanong niya sa sarili niya kung parte ba ng death by drowning ang pagmanhid ng mga parte ng katawan pero Accountant siya at hindi Biologist kaya hindi niya masagot ang kaniyang tanong. Hinayaan niya lang mamanhid ang katawan at inisip na baka ganito din ang naramdaman ni Jack nung lumubog ang Titanic minus the lamig.

Maya-maya pa ay may narinig siyang boses ng mama. Tao bay! Tao nga! 

Dumilat siya at nakitang tinututukan ng flashlight ang kaniyang mukha ng dalawang lalake. Hinila siya ng mga ito at isinakay sa bangka. Manong patay na ba ako? Tanong ni Kiko sa isa sa mga lalakeng sumagip sa kaniya. Buhay ka pa bay, nagsasalita ka pa nga eh, sabi nung isang lalake. Pero bay, ano bang ginagawa mo at nagfofloating ka diyan sa lungga ng mga dikya bay? Pasalamat ka di ka napuruhan. At biglang naintidihan ni Kiko ang dahilan ng pamamanhid ng kaniyang katawan kahit pa Accountant siya at hindi Biologist.

Pagdating ni Kiko at ng dalawang lalake sa pampang ay nandon ang mga kaibigan ni Kiko na kahit nakailang case ata ng alak ay nawala ang kalasingan nung malamang nawawala siya. Mababanaag sa kanilang mga mukha ang matinding pag-aalala kay Kiko pero bigla silang humagalpak sa kakatawa nang makita ang itsura nito.

Inuwi nila si Kiko sa bahay nito at nang makita ng nanay niya ang itsura niya ay kinuha nito ang tsinelas na alpombra at pinaghahampas ang mga kaibigan nito at pinalabas ng bahay.

Naawa ang nanay ni Kiko sa kaniya dahil sa mga pinagdadaanan nito kaya naisip niyang ilabas naman ito for coffee at ng makausap ng masinsinan.

Nagpunta sila sa isang kapehan na may magandang ambiance. Dun sila naupo sa outdoor area kung saan may garden at may fountain pa. Inabutan sila ng waitress ng menu at nabasa ni Kiko ang dessert na tinatawag na Death by Chocolate.

Nag-usap silang mag-ina ng masinsinan at pinagsabihan siya ng nanay niya. Anak, alam ko masakit para sa iyo ang lahat. Pero anak, 3 weeks lang kayo naging magsyota. Ano ba pinaglalaban mo?

Nasaktan si Kiko sa tinuran ng kaniyang nanay. Hindi niya naiintindihan ang tunay na nararamdaman ni Kiko. Oo, tatlong linggo lang niya naging girlfriend si Trisha pero deep inside alam niya, what he felt was real. Hindi na lang nagsalita si Kiko at hinayaang magsalita ang nanay niya. Nung matapos silang magkape ay pinauna niya na itong umuwi at nagtungo siya sa grocery. Bumili siya ng sandamakmak na tsokolate. Tsokolateng may mani, may kasuy, may rice crispies, may niyog, may nougat, may caramel, may kape, may raisins at may marshmallows pero sinuri niyang maigi ang expiry date ng mga ito dahil ayaw niya ng expired na tsokolate.

Pag-uwi niya sa bahay ay dumiretso na siya agad sa kwarto at sinimulang kainin lahat ng tsokolate.

Paalam Trisha. Paalam world. I will miss you all. 

Kain siya ng kain ng hindi umiinom ng tubig. Binibilisan niya din para magkaroon ng chance na mabilaukan siya at ng hindi na siya makahinga pa. Nasabi niya sa sarili niya na mabuti na mamatay ng ganito na ang huling matitikman niya bago niya lisanin ang mundong ito ay mga matatamis na tsokolate na di gaya ng pag-ibig niya na mapait ang kinahinatnan.

Maya-maya pa ay inantok na si Kiko sa kabusugan sa dami ng nakaing tsokolate. Naramdaman niya ang pagsakit ng lalamunan pero hindi niya ito ininda dahil gusto niya na matulog. Naisip niyang baka senyales na ito ng kamatayan sa pamamagitan ng tsokolate (death by chocolate). Pumikit siya at ngumiti at inisip niyang hindi na siya gigising pang muli. Puro tamis na lang ang maalala niya pagdating sa kabilang buhay.

Nagising si Kiko at nasilaw dahil sa sobrang liwanag. Napangiti siya. Heaven at last! Sabi niya, ng biglang mawala ang liwanag. Pinatay ng doktor ang flashlight. Ma’am pwede niyo na hong iuwi itong anak iyo. May malay na. 

Tumingin si Kiko sa paligid at nakita ang nanay n’ya at ang reaksyon ng mukha nito. Kinuha nito ang tsinelas na alpombra at pinaghahampas si Kiko habang tinatanong kung anong naisipan niya para lantakan ang  1000peso-worth of chocolates sa loob ng isang gabi pero hindi siya makapagsalita dahil sa sakit ng lalamunan at sa kawalan ng boses. Nilagnat pala siya dahil sa tonsilitis na dulot ng pagkain ng napakaraming tsokolate at hindi pag-inom ng tubig kaya siya sinugod sa ospital.

Pag-uwi sa bahay ay nadepress pang lalo si Kiko. Bigo na nga siya sa pag-ibig, bigo pa siya sa pagpapatiwakal. Hindi na niya alam kung ano pa ang pwede niyang gawin para mamatay successfully ng biglang makita niya ang blade sa banyo. Maglalaslas na lang ako, sabi niya sa sarili. Kinuha niya ang blade pero imbes na isang malalim na guhit lang sa wrist ay inukit niya ang pangalan ni Trisha sa wrist niya. Nasabi niya sa sarili niya na mabuti na mamatay ng ganito na ang huling makikita niya bago niya lisanin ang mundong ito ay ang pangalan ng pinakamamahal niya.

Paalam Trisha. Paalam world. I will miss you all. 

Nawalan ng malay si Kiko ng makita ang dugo sa kaniyang wrist. Takot siya sa dugo dahil Accountant siya at hindi Doktor.

Nagising siya sa dilim. Ito na talaga kaya ang kabilang mundo? Luminga-linga siya at tumawa ng mahina dahil parang nanghihina siya nang biglang may narinig siyang click at biglang lumiwanang. Tumingin siya sa paligid at nakita ang tropa niyang nagtatawanan at ang nanay niya na nakapindot pa sa switch ng ilaw  habang hawak ang tsinelas na alpombra.

Napalunok na lang si Kiko at napapikit.

 

***

ito yung istoryang pumasok sa utak ko nung maalimpungatan ako kaninang alas singko ng madaling araw

Tatlong Piso para sa Limang Minuto

Nakatitig ako sa sala-salabid na kable ng kuryenteng tanaw mula sa bintana ng opisina kong nasa ikatlong palapag ng building habang nagkakape para mainitan ang sikmurang kanina pa nilalamig dahil sa maghapong pagkakaupo sa loob ng airconditioned na opisina. Iniisip kung saan ba nagmula ang mga kableng ‘to at kung saan ba ito nagtatapos.

Nilingon ko ang pinanggalingan ng malakas na lagabog. Si Jinky na naman. Palagi siyang nadadapa dahil sa linya ng teleponong nakabuyangyang sa gilid ng kaniyang mesa na hindi niya kailanman ginawan ng paraan.

Buti pa itong telepono. Nung mahulog merong sumalo, sa’kin wala, natatawang sabi ni Jinky habang hinahaplos ang nasaktang tuhod at kinukuha kay Gerard ang tumalsik niyang telepono.

Hirap kasi sa inyong mga babae, hilig niyo ma-fall kahit alam niyong wala namang sasalo, sagot naman ni Gerard. Nagtawanan silang lahat.

Buti pa si ma’am eh, sabi ni Arnel, sabay tingin sa akin. Never siyang na-fall. Di ba ma’am?

Biglang tumahimik ang lahat. Binasag lang ni Jinky ang katahimikan ng sagutin niya si Arnel ng, ikaw diyan ang ma-fa-fall sa silya mo kapag tinadyakan ka ni ma’am dahil sa mga pinagsasabi mo.

Hindi ko maiwasang matawa sa kalokohan ng mga batang ito pero hindi ko rin naman maiwasang pag-isipan ang mga pinagsasasabi nila, minsan.

Turuan kita magbisaya, sabi niya.

Sige nga, sige nga, sabi ko sabay tawa.

Gihigugma tika, sabi niya.

Tumawa ako ng malakas at kako, sinong niloko mo? Alam ko na ‘yan.

Tumawa rin siya. Matapos ay tumahimik ng ilang sandali. Walang nagsasalita, nagpapakiramdaman lang.  Maya-maya pa ay nakarinig na kami ng tatlong magkakasunod na ‘toot’ na nangangahulugang paubos na ang limang minutong binayaran niya ng tatlong piso sa payphone.

Sige na, sabi niya. Good night na. Hindi na naman ako makakatulog agad. Ang bilis pa ng tibok ng puso ko dahil nakausap na naman kita.

Good night na, sagot ko. Bye.

Si Marvin ang kauna-unahang nanligaw sa akin. Hindi kasi ako ligawin at di rin naman kasi ako kagandahan. Isa pa, sa amin, parang nakakailang daw ligawan yung mga tinuturing nilang nasa middle class. Hindi kami mayaman, binubuhay lang kami ni erpats sa talyer niya. Pero sa lugar namin, isa ako sa iilang nakapagtapos ng high school sa pribadong paaralan. Isa ako noon sa iilang makakapagkolehiyo sa Maynila. Kaya para sa karamihan sa amin, parte ako ng middle class, na hindi madaling abutin.

Tauhan ni erpats sa talyer si Marvin at nagsimula kaming mag-usap at magbiruan nung summer ng 1998. Kakatapos ko lang ng high school, atat na magkolehiyo. Dahil nasa bahay lang naman ako palagi ay inuutusan ako ni erpats na maghain ng meryenda nila ng mga boy niya sa talyer.

Halos magkasing edad lang kami ni Marvin pero imbes na  mag-aral pa ay nagbanat na siya ng buto. Taga GenSan talaga siya. Kasama niyang lumuwas ng Maynila ang kuya niya para hanapin ang kanilang kapalaran pero sa di malamang kadahilanan ay dito sila napadpad sa amin.

Hindi pa uso noon ang cellphone kaya sa telepono kami laging nag-uusap.  Kapag nag ring na ang telepono namin sa bahay ng bandang alas nuwebe ng gabi, alam na ng lahat kung sino yun. Wala ng iba sa kanilang sasagot dahil alam na nilang para sa akin ang tawag.

Walang telepono sa inuupahang bahay nila Marvin. Nagpapaalam siya sa kuya niya na magpapahangin lang at magsosoftdrinks sa labas pero imbes magsoftdrinks ay pupunta siya sa phonebooth para tumawag sa akin. Tatlong piso kada limang minutong tawag. Tatlong piso para magkaroon kami ng pagkakataong makapagusap. Takot siyang kausapin ako sa harap ni erpats, malamang di ba? Mula nga nung malaman ni erpats na siya pala yung tumatawag kapag bandang alas nuwebe na ng gabi ay hindi na niya ako kailanman inutusan pang maghain ng meryenda.

Masaya ako kapag kausap ko si Marvin at gaya niya, bumibilis din ang tibok ng puso ko. Gaya niya, hindi rin ako agad nakakatulog matapos naming makapag-usap kahit pa limang minuto lang iyon.

Nararamdaman ko ang init ng pisngi at tainga ko kapag sinasabihan niyang gustong-gusto niyang marinig ang boses ko, lalo pa ‘pag sinasabi niyang gustong-gusto niya ako.

May ilang beses din na parang nawindang ako ng banggitin niya ang mga katagang mahal kita dahil hindi ko alam ang isasagot. Kaya kailanman ay hindi ko ito nasagot. Isa pa, sa pagkakaalam ko ay hindi naman ito tanong.

Hindi ko pa masyadong naiintindihan ang nararamdaman ko noon. Sabi nga ni ermats, baka excited ka lang dahil ngayon ka lang naligawan.

Hiniling ni Marvin na magkita naman kami bago magsimula ang pasukan dahil baka daw maging sobrang abala na ako. Pinayagan naman ako pero kinailangan kong isama ang pinsan ko at isang oras lang ang taning ko.

Nagtungo kami sa playground, may mga swing pero wala ng mga bata dahil alas syete na ng gabi. Do’n kami naupo. Maliwanag no’n ang bilog na buwan na siya lang naming tinitigan.

Wala kaming masyadong napag-usapan. Parehas kaming nangimi. Parang mas marami kaming napag-uusapan sa loob ng limang minuto sa telepono kaysa sa isang oras naming paghaharap.

Sa palima-limang minuto naming pag-uusap ay naikwento niya ang kaniyang mga pangarap. Makapag-asawa at magkaroon ng ilang anak. Magkaroon ng maliit na talyer tulad ng kay erpats para buhayin ang kaniyang pamilya. Mabuhay ng tahimik at masaya.

Sa palima-limang minuto ay naikwento niya ang naging buhay niya, ang mga gusto niya, ang laman ng puso at isip niya.

Sa palima-limang minuto ay nasabi niya kung ano ang mga katangiang hinahanap niya sa babaeng nais niyang makatuluyan at kung paanong nakita niya daw sa akin ang lahat ng mga iyon.

Simple at masayahin, yun lang naman ang importante sa akin, wika niya.

Sa palima-limang minuto nabuo ang masasayang alaala ko nung summer ng 1998.

Nagsimula na ang pasukan at madalas ay gabi na ako nakakauwi galing Maynila. Mas pinili ko kasing mag-uwian kaysa magdorm. Dumalang lalo ang dati nang paminsanang pagkikita sa talyer gayun din ang aming pag-uusap sa telepono. Tuwing Biyernes at Sabado na lang siya tumatawag. Masyado akong naging abala at madalas humahanap pa ng mas pagkakaabalahan.

Hindi nagtagal ay tuwing Sabado na lang siya tumatawag hanggang sa kalauna’y hindi na siya tumawag pa.

Nauso ang cellphone at ang unli text. Nakuha niya ang number ko at muling nabuhay sa akin ang kung hindi ko man matawag na ‘pagibig,’ ay ‘excitement.’ Text ni Marvin ang una kong nakikita sa umaga at siyang nakakatulugan sa gabi na madalas ay may ‘ga’ sa bawat unahan o dulo.

Madalas na tanong niya’y ga, kumain ka na ba? Madalas ang sagot ko naman ay oo, kanina pa at madalas siyang nagsasabing ingat ka sa pag-uwi ga, na madalas ko namang sinasagot ng ikaw din tc. Kinalauna’y ang kaniyang matamis na pagsuyo ay nagbunga ng aking pagkaumay.

Unti-unti ay namatay na naman ang aking kung hindi man matawag na ‘pagibig,’ ay ‘excitement.’ Madalang ko na sagutin ang mga text niya dahil mas naging excited ako sa buhay sa Maynila. Buhay Maynila na unti-unting lumamon sa akin.

Sa Maynila hindi na ako middle class. Isa lang ako sa libo-libong nakikipagsapalaran. Nag-aral, nagtapos, nagtrabaho. Nanggamit at nagpagamit sa mga tao at kumpanya, sa alak at pagibig. Sa pagkakataong ito’y madali na akong abutin, pero ang mga pangarap ko naman ang hindi.

Sinarado na namin ang talyer para maipahinga naman ni erpat ang katawang hindi na kayang magbuhat pa ng mabibigat kaya’t lalong lumiit ang dati nang makitid na tsansa na magkita kami ni Marvin. Wala na akong nabalitaan pa sa kaniya. Di ko alam kung nakahanap siya ulit ng trabaho o kung saan man siya napadpad. Hindi siya nagparamdam. Hindi ko rin naman siya hinanap.

Ilang buwan ang nakalipas ng makatanggap ako ng text mula sa kaniya na ‘ga’ lang ang laman. Kasabay ng pagdating ng text na iyon ang pagdagsa ng sandamakmak na deadline sa trabaho. Oras, araw at taon ang lumipas ay hindi ko na siya nareplyan pa.

Nauso na ang fb at dumami ang ‘friends’ ko rito, kakilala ko man o hindi. Hindi ko alam kung bakit pero sinubukan kong hanapin siya sa fb, marami siyang kapangalan pero tiyak kong hindi siya ang kahit isa sa mga iyon. Hinanap ko ang pangalan ng kuya niya sa pag-aakalang matutunton ko siya sa pamamagitan nito pero hindi ko talaga sila natagpuan.

Inisip kong itext siya pero di ko alam kung ano ang sasabihin. Kumusta ba?

Tinext ko siya pero hindi siya nagreply. Tinawagan ko ang numero niya pero hindi na ito makontak pa.

Tinanong ko ang sarili ko kung bakit ko ba siya hinahanap. Kung minahal ko din ba siya o naging excited lang talaga ako noon. At kung excited lang pala ako, ano ba ang hindi ko sa kanya minahal, siya ba o ang estado niya sa buhay o ang mga pangarap niyang parang sobrang simple sa naging komplikado kong pag-iisip? Pag itong mga ito na ang tumatakbo sa isipan ko ay humahanap na ako ng mapagkakaabalahan. Hindi dahil ayaw kong hanapin ang mga sagot sa mga tanong ko kundi ayaw kong aminin sa sarili ko  na matagal ko ng natagpuan ang mga sagot sa mga paulit-ulit kong itinatanong.

Ilang taon pa ang nakalipas ay nakatanggap ako ng text. Hindi naka-save sa cellphone ko ang numero. Akala ko’y scam na naman ng pasa load.

‘Ga’ lang ang laman ng text. Muling nabuhay ang namatay, na kung hindi man matawag na ‘pagibig,’ ay ‘excitement.’

Nagkumustahan kami at nalaman kong bumalik na sya sa GenSan dahil hindi na siya pinalad pang makakuha ng ibang mapapasukan matapos naming isara ang talyer. Doon na lang siya nagtayo ng maliit na talyer sa kanila. Masaya ako’t natupad kahit papaano ang isa sa kaniyang mga pangarap.

Natapos ang gabing iyon ng hindi ko namalayan. Nakatulugan ko ang huling text niya na nabasa ko na lang kinaumagahan ‘ang layo na ng narating mo.’ Binasa ko ulit ang thread para maalala ng natutulog ko pang utak kung ano ba ang napag-usapan namin.

Tinext ko siya. Ilang oras na ang nakalipas ay di pa rin sumasagot kaya tinawagan ko na siya.  Sumagot naman siya at sinabing abala siya dahil maraming ginagawa sa talyer. Magtetext na lang daw siya kinagabihan pagtapos ng trabaho. Oo nga naman. Bakit ko nga ba naisip na pwede ko siyang tawagan na lang basta -basta kung kailan ko gusto. May sarili siyang buhay at pinagkakaabalahan. Parang ako noon. Nagkaroon ng sariling buhay at ng napakaraming pinagkakaabalahan.

Nagtext nga siya at tinawagan ko naman. Masaya akong marinig muli ang boses niya . Nagbalik ang mga alaala ng mga gabing limitado lang kami sa palima-limang minuto na dala ng kanyang tatlong piso, mga gabing hindi ako agad nakakatulog dahil sa bilis ng tibok ng puso ko pag sinasabi niyang gustong-gusto niya ako, at ilang mga  pagkakataong nabanggit niyang mahal niya ako na hindi ko kailanman nasagot dahil hindi naman ito tanong.

Wala ka na bang balak bumalik dito? Naitanong ko minsan.

Bakit gusto mo ba? Tanong ang sagot niya sa tanong ko.

Natigilan ako. Tumawa siya.

Mahirap maghanap ng trabaho diyan ga, di na ko bata. Di naman ako tulad mong nakapagtapos.

Halos gabi-gabi na kaming nag-uusap. Ngayon, ako naman ang tumatawag. At ngayon ay hindi na palima-limang minuto lang. Tinatawagan ko siya ng mga bandang alas nuwebe ng gabi para tapos na ang trabaho niya’t nakapaghapunan na siya. Matagal kaming nagbababad sa telepono kahit wala kaming masyadong mapag-usapan. Hindi naman siya nagkukwento tungkol sa mga makinang kanyang ginagawa at hindi rin naman ako nagkukwento tungkol sa mga sakit ng ulo ko sa opisina.

Kung ano-ano lang ang napagkukwentuhan kahit yung iba ay walang katuturan. Ninanamnam lang namin ang kapanatagang dala ng ilang oras na pakikinig sa boses ng isa’t isa, ang presensyang ramdam sa magkabilang dulo ng linya at ang pamilyar na pakiramdam na sa isa’t isa lang natatagpuan.

Madalas kong inaantay na sabihin niya ulit ang noo’y palagi niyang isinisingit sa palima-limang minuto naming pag-uusap. Ang mga katagang gustong-gusto kita at mahal kita. Pero sa oras-oras at araw-araw naming pag-uusap, ay hindi ko na ito narinig pa.

Sa gabi-gabing pag-uusap ay hindi kailanman nagkaungkatan ng tungkol sa pagibig. Kasalukuyan man o nakaraan.

Huling text na natanggap ko mula sa kaniya ay ‘malakas ‘tong bagyo, lilikas kami. Ingat ka diyan ga.’ At mula noon ay hindi na kami nagkausap pa. Text man o tawag. Ilang beses ko pa siyang sinubukang tawagan pero hindi ko na siya nakontak pa.

Tuwing naiinis ako noon kapag panay ang pagtetext niya sa akin ay palagi kong natatanong sa sarili kung bakit ba niya ako kinukulit at kung bakit ba hindi na lang siya maghanap ng ibang kukulitin? Inaantay niya ba ako gayong wala naman akong kahit anong ipinangako?

Pero ngayong hindi ko na siya mahagilap pa ay tinatanong ko naman ang sarili ko kung bakit ako patuloy na nag-aantay gayong wala naman siyang sa akin ay ipinangako.

Sa ilang taon kong pagtatrabaho dito at pamamalagi sa opisina ay tila walang humpay ang pagdami ng sala-salabid na kable ng kuryente. Parang taon-taon ay nadaragdagan pa ito. Dumadami ang mga linyang pinagmumulan ng mga palaisipan ko sa tuwing ako’y nagkakape dahil nilalamig ang sikmura ko. Mga linyang hindi ko alam kung saan nagmula at hindi ko rin alam kung saan nagtatapos.

At sa ilang taon ko dito sa opisina ay patuloy ko pa ring naririnig ang paminsanang lagabog ng tuhod ni Jinky na tumatama sa sahig tuwing nadadapa siya dahil sa nakabuyangyang na kable ng telepono sa gilid ng kaniyang mesa na kailanman ay hindi niya talaga nagawan ng paraan.

 

***

Fiction to ha…hehehe

***

Madalas akong epic fail sa mga lovestories pero sumusubok pa rin ako kahit palaging may sablay sa istorya. Habang sinusulat ko to ay naiisip kong isa itong indi film na ginaganapan ni Alessandra de Rossi at Sid Lucero. Lol. Ikr. Ambisyosa lang hahaha

Bangketa

Bumangon ako sa pagkakalugmok. Sa isang sulok ng bangketa sumuko na ang aking nanginginig na mga tuhod.

Hilong-hilo. Sukang-suka. Malamig ang mga  palad. Malamig ang pawis sa noong malagkit.

Tumingin ako sa paligid kong tila umiikot. Nabibingi sa ingay ng mga tao at sasakyan. Nilalamig kahit pa maalinsangan.

Pinilit kong tumayo. Nakasakbit pa din ang aking bag sa likod na may iilang nahiram na libro at kwaderno. Hawak sa kanang kamay ang panyong magkahalong pawis at usok ang amoy. Nakasabit pa din sa kaliwang kamay ang mga sampagitang hindi nabenta.

Kailangan ko na umuwi. Kailangang makarating sa bahay bago pa magdilim.

Araw-araw akong umuuwi kasabay ng paglisan ng araw. Araw-araw ko itong hinahabol kahit araw-araw niya din akong nililisan. Napapanatag ang loob ko pag nakikita ko ang ganda ng pagpapalit ng kulay ng ulap. Mula sa asul ay nagiging kahel.

Pero sa ngayon, hindi ko muna pinansin ang kagandahan ng nagbabadyang takipsilim.

Halos igapang ko na ang aking sarili pauwi. Pagdating sa bahay ay dumiretso agad sa banyo para iluwa ang kung ano mang nagkukumawala sa aking sikmura.

Tubig. Tubig at tubig. Iyon lang ang nailabas dahil iyon lang ang laman.

Nagmumog ako para mawala ang kung ano mang nangangasim sa aking panlasa.

Lumabas ako ng banyo. Nasa bulsa ko ang treinta pesos na kinita ko sa pagtitinda ng sampaguita. Pambili ng bigas at noodles.

Dumilim. Unti-unting dumilim.

Muling nagliwanag. May malamig na dumadampi sa aking pisngi. Bimpong may yelo.

Kain na nang makainom ng gamot. Taas ng lagnat mo, sabi ni nanay. Dahan-dahan niya akong inalalayang bumangon.

Nakahain na sa hapag ang kanin at noodles. Humigop ako ng mainit na sabaw. Ang ginhawa sa sikmura.

Nilagyan ni nanay ng kanin ang mangkok na may sabaw at noodles. Sumandok at hinipan bago isinubo ang kutsara kay Julius.

Ludels. Ludels. Ludels. Ludels.

Bukod sa nanay at ate, isa ang ludels (noodles) sa mga agad niyang natutunan na salita.

Paulit ulit niyang binabanggit ang salitang iyon habang nginunguya ang kanin at noodles at pabalik balik na pinauusad ang laruang kotse sa lamesa.

Palagi niya itong ginagawa. Ang pagbanggit sa salitang ludels nang paulit-ulit kapag iyon ang ulam. Di ko alam kung paborito niya ito o sawa na siya rito o ito lang ang alam niyang pagkain.

Ninamnam ko ang mainit na sabaw at kaunting kanin na para bang ito ang pinakamasarap na pagkain kong natikman. Aalalahanin ko ang pakiramdam na ito sa sa tuwing kumakalam ang aking tiyan para makalimutan ko ang pakiramdam na dulot ng gutom.

Matapos kumain at magligpit, ay humilata na si nanay at si Julius. Gising pa at dumedede si Julius ay tulog na si nanay. Ako naman ay magbubuklat pa ng mga librong nahiram.

Pangarap kong maging guro balang araw. Gurong magtuturo sa mga batang tulad ko na walang pambayad ng matrikula, walang pambili ng libro, walang pambaon, walang makain.

Simple lang naman ang pangarap ko pero parang malabo pang maisakatuparan ko ito.

Hindi ko alam kung makakatapos pa ako ng hayskul sa ganitong kalagayan. Hindi nga sapat na pambili ng ulam yung kinikita ko sa pagtitinda ng sampagita. Hindi rin sapat ang kinikita ni nanay sa pa-ekstra-ekstra sa paglalabada para sa pangangailangan naming tatlo kahit magkandakuba pa siya.

Madalas nakatayo ako sa may bangketa pagtapos ng klase. Hawak ang sampaguita. Sakbit ang bag sa likod at naka uniporme pa. Katabi ko ang mga lalakeng nagtitinda ng basahan, balut at kendi.

Maraming dumadaan pero walang bumibili. Maraming dumadaan pero wala man lang tumitingin. Malayo pa sila ay umiiwas na, na parang ang paglapit ko para mag-alok ng sampagita ay paglapit ng isang taong may nakakahawang sakit.

Minsan iniisip ko, ano kaya kung isa ako sa mga taong dumaraan dito. Papansinin ko din kaya kapag may nag-alok ng sampagita? O iiwas din akong tulad ng ginagawa ng karamihan?

Sa bangketang ito nauubos ang mga hapon. Imbes na umuwi agad matapos ang klase, kailangan ko pang kumayod.

Marami ring estudyanteng tulad ko ang nag-uubos ng oras sa labas ng bahay nila pagtapos ng klase. Pero hindi para kumayod.

Marami naglalakad dito na mga kasing edad ko din. Madalas dumidiretso diyan sa may fastfood diyan sa kabilang kalsada. Umiinom ng softdrinks, kumakain ng ice cream. Nagkukuwentuhan. Nagtatawanan.

May iba namang naawa sa akin. Minsan may isang grupo ng kolehiyalang pa Ingles-Ingles pa habang nagtatawanan ang tumigil at nag-abot ng kahon ng donut. May isang piraso pa sa loob. Baka ayaw na nilang kainin o kaya ayaw na nailing bitbitin pa.

Tinanong ako minsan ni Mang Gimo, yung tindero ng basahan na madalas kong kasamang tumambay sa tabing kalsada. Payat at humpak ang mga pisngi nito at kaunti na lang ata ang ngipin. Laging nakasumbrerong kulay itim at may puting bimpo sa balikat.

Bakit ka pa nag-aaral? Mag-aasawa ka rin lang naman.

May dalawang anak si Mang Gimo ayon sa kwento niya. Nakatapos na nang hayskul ang panganay niyang babae kaya’t pinapasok niya sa tindahan ng isda sa palengke. Tindera na ito ng isda.

Ang bunsong anak niyang lalake naman ay matatapos na nang hayskul. Pag natapos na daw ito ay pagtitindahin niya na rin ng basahan. Dun niya papupwestuhin sa kabilang kalsada para daw lumaki ang teritoryo nila. Marangal naman daw ang trabaho nila at hindi sila nagnanakaw.

Ayus na daw ang makapag-aral ng kaunti. Basta marunong magbasa at magkwenta ng pera ay pwede na. Hindi ka na kayang lokohin ng mga edukadong mayayaman kapag nakakapagbasa ka. Iyon lang naman daw ang dahilan kung bakit niya pinag-aral at pinilit makatungtong ng hayskul ang kaniyang mga anak.

Isa pa, madami naman daw nakatapos ng kolehiyo na tambay. Bakit pa siya gagastos sa pag-papaaral kung ganun din lang? Mabuti pang habang maaga ay kumikita na sila.

Tingnan mo iyang mga estudyanteng iyan, sabay nguso niya sa mga paparating na grupo ng mga estudyanteng babae at lalake. Laging dumadaan ‘yang grupong iyan dito. Kay babata pa pasyota-syota na. Ilang buwan pa at may mabubuntis na diyan. Sayang lang pinapampaaral ng magulang.

Tumigil sa pagkukwento si Mang Gimo nung naging pula na ang ilaw ng stop light. Lumakad papunta sa mga sasakyan. Nag-aalok ng basahan.

May itim na kotseng nakatigil sa harap ko. Nag-aantay ng pagpapalit ng ilaw ng stop light. Bahagyang binuksan ang tinted na bintana. Dumungaw ang isang babaeng nakaantiparas.

Magkano lahat yan? Tanong ng babaeng napakaseryoso ng mukha. Di pa siya matanda pero di na rin siya bata. Makapal ang pink na lipstick.

Dali-dali kong binilang lahat ng hawak ko at madaliang kinwenta.

120 po.

Inabot niya ang malutong na isang daan at beinte.  Kinuha lahat ng sampagita, sinara ang bintana at saka umarangkada ang sasakyan nung naging berde na ang ilaw sa stop light.

Ilang magkakasunod na araw pang dumaan ang itim na sasakyan at ang babaeng nakaantiparas. Ilang araw na napapakyaw ang tinda ko. Ilang araw kaming nakatikim ng isda at karne. Ilang araw ding hindi nabanggit ni Julius ang salitang ludels.

Ilang araw ding hindi ako nakipaghabulan sa nagtatagong araw sa kadapit-hapunan dahil maaga akong nakakauwi.

Nabuhay sa akin ang pag asa.

Nabuhay sa aking isip ang imahe ng kasaganaan, ng patuloy na pagkain ng maayos, ng patuloy na pag-aaral.

Dahil nakakauwi ako ng maaga, nagkaroon ako ng oras na mangarap. Ganadong-ganado akong basahin ang aking mga libro at gawin ang aking mga takda.

Nangangarap ako habang nakahilata sa gabi hanggang sa makatulog. Mga imahe nang pagtatapos. Imahe ng sarili kong nagtuturo sa mga batang katulad ko. Imahe ng sarili ko at ng mga pangarap na natupad.

Pero ang buhay ay sadyang mapaglaro. Pinatikim lang pala ako ng kaunting sarap, ng kaunting tamis ng pag-asa at pangarap.

Dumating ang araw na hindi na dumaan ang itim na kotse. Hindi na dumating ang aking pag-asa.

Nag-antay ako. Araw-araw. Hanggang sa lumubog ang araw. Hindi pa rin ito dumaan. Hindi na ito dumaan.

Bumalik kami sa dati.

Ludels. Ludels. Ludels. Ludels. Sabi ni Julius. Basag na ang bubong ng laruan niyang kotse pero patuloy niya pa rin itong pinapausad sa lamesa.

Isang mainit na hapon. Hilong-hilo ako. Nanginginig ang aking mga tuhod.

Kailangan ko lang kumita ng kaunti. Kahit kaunti lang. Sana dumaan siya. Kahit ngayon lang. Umaasa pa rin ako kahit alam kong hindi siya dadaan. Umaasa ako. Pinagdarasal ko.

Sumandal ako sa posteng sinasandalan din ni Mang Gimo habang nag-aantay sa pagpula ng ilaw ng stoplight.

Ok ka lang ba Ineng? Tanong ni Mang Gimo.

Nakita kong dumaan yung itim na sasakyan. Pinara ko. Hindi ito huminto. Hinabol ko. Bumagal ang takbo nito nung malapit na sa stoplight.

Pula na ang ilaw ng stoplight. Sabay kaming nanakbo ni Mang Gimo. Siya, para maglako ng basahan. Ako para magmakaawa. Kakatukin ko ang bintana ng kotseng iyon. Kahit na magmukha akong pulubi. Kailangan ko lang. May awa ang babaing nakaantiparas. Alam ko. Tutulungan niya ako.

Tumakbo ako. Malapit nang magberde ang ilaw. Pinilit kong habulin. Kailangan ko lang talaga.

Berde na ang ilaw. Umarangkada na ang mga sasakyan.

May bumusina. May pumreno. Dumilim.

Namulat ako sa mga ilaw na nakakasilaw. Puti ang mga pader. Walang tao. Nakaramdam ako ng uhaw. May nakita akong isang basong may tubig sa lamesa sa tabi ng kama. Sinubukan kong gumalaw. Hindi ako nakabangon. Bigla akong nakaramdam ng sakit ng katawan. Nakita ko ang mga benda sa braso ko.

Pumasok si nanay. Karga si Julius na nananamlay. Nakasandal ang ulo niya sa balikat ni nanay, hawak ang kotseng basag ang bubong.

Para kong biglang nagising at natauhan. Nagbalik sa huwisyo at nakaalala.

Naalala kung paano ako napunta dito. Kung bakit ako tumakbo sa kalsada. Kung bakit hinabol ko ang itim na kotse.

Gusto ko magsalita at magtanong kay nanay pero di kinayang magsalita nang nananakit kong panga. Gusto kong itanong kung nilalagnat pa ba si Julius, kung nakainom na ba siya ng gamot o kung nakakain na sila.

Pumikit ako. Tinanong ko sa kung sino man ang nakikinig, kung mayroon mang nakikinig sa tahimik kong pagsuko. Kung bakit hindi na lang niya ako hinayaan sa dilim. Bakit ko pa kinailangang mamulat muli sa liwanag gayong wala na rin naman akong makitang pag-asa?

***

Naglakad ako pauwi. Dahan-dahan at hindi naman ako nagmamadali.  Minamasdan ko ang asul na ulap na unti-unting nagiging kahel.

Dinaanan ko ang posteng minsan ay magkabilaan naming sinandalan ni Mang Gimo. May nagtitinda ng basahan. Hindi na si Mang Gimo pero kamukhang-kamukha niya ito.

Naglakad ako pauwi, nakasakbit sa balikat ang bag kong naglalaman ng mga class record.

Napangiti ako sa naiisip. Ang bangketang ito na dinadaan-daanan lang ng karamihan ay naging malaking parte ng buhay ko. Malaking parte ng kung ano ako ngayon. Dito ako naghirap, nangarap, nakakita ng pag-asa at nawalan nito. Dito ako halos binawian na ng buhay para lang makatagpo ng mga tutulong para maibalik sa akin ito.

Minsan kung kailan akala mo tapos na ang lahat, iyon pa lang pala ang simula.

Sa bangketang ito ko nakilala ang taong nagsalba ng aking buhay.

Hinahabol ko noon ang itim na kotse ng babaeng nakaantipara nang ako ay mabangga ng isang kotseng paparating.

Hinahabol ko ang tangi kong pag-asa noong panahong iyon. At sa kakahabol ko ay nakalimutan ko na ang buhay ko. Nakalimutan kong may halaga rin ang buhay ko na higit pa kaysa sa pag-asang hinahabol ko.

Hindi ko makakalimutan ang ginawang pagtulong sa amin nung may-ari ng kotseng nakabunggo sa akin. Hindi nila kasalanan na tumatakbo ako sa gitna ng kalsada pero sinagot pa rin nila lahat ng gastusin ko sa ospital at tumulong na rin sa pagpapagamot kay Julius. Sila ang tumulong sa akin na magsimula muli.

Hindi ko rin makakalimutan ang aral na itinuro sa akin ng babaeng nakaantiparas. Tinuruan niya akong tingnan ang mundo sa ibang perspektibo. Hindi masamang magkaroon ng pangarap, at hindi masamang umasa. Ang masama ay kung aasa ka na lang nang hindi na nagsusumikap.

Saglit akong napahinto sa aking paglalakad. Ngayon ko lang napansin na sa kinatatayuan kong ito,  ilang dipa mula sa posteng kinatatayuan ng anak ni Mang Gimo ay kitang-kita ko ang paglubog ng araw. Naalala ko kung paanong araw-araw ay hinahabol ko ito. Hindi ko naiintindihan kung bakit napapanatag ako pag nakikita ko ang paglubog nito, ang saglit na pamamaalam nito sa mundo.

Ngayon ko lang napagtanto.

Ang pag-asa ay parang araw. Iwan ka man nito sa takipsilim, babalik naman ito sa pagsapit ng bukang –liwayway.

***

Ito ay lahok para sa Saranggola Blog Awards 2015 – Maikling Kwento

 

 

 

 

 

Ang buwan

Sabi nila libre lang daw ang mangarap kaya pwedeng dami damihan dahil hindi naman magkakaubusan.

Madalas akong nangangarap at saksi dito ang buwan at mga bituin, ganun din ang lamesa at bangko sa labas ng bahay namin.

Kapag tapos ko na ang mga gawaing bahay ay pwede na akong tumunganga at magpahangin.

Habang tinitipa ang gitara at bahagyang kumakanta kanta ay sinasana kong ako ay humusay. Sinubukan ko pero walang wala ako sa kapitbahay naming hainan mo man ng plywood at alambre ay musika pa din ang kalalabasan pag sya na ang tumipa.

Iba ang pakiramdam pag binasa mo ang Florante at Laura habang nagkikinangan ang mga bituin sa kalangitan. Para bang may mahika at para bang mapapaibig ka habang sila ay kumukutitap. Minsan naitanong ko kung ang aking magiging Florante ba ay tulad kong nakadungaw din sa kalawakan noong mga sandaling iyon?

Minsan ako’y nakatunganga lang at humahanga sa ganda ng nilikha. Iniisip ko kung sa kabilang parte ba ng buwang aking nasisilayan ay may batang tulad ko ring nangangarap.

Saksi ang buwan sa mga panahong gabing-gabi na ako nakakauwi at di pa man sya nakakapagpahinga sa pagmamatyag nya ay heto’t paluwas na naman ako ng bahay.

Minsan nagtatanong din ako kung hanggang kailan pa ba kami mag-uulam ng puro itlog at kamatis lang, pero walang dumating na kasagutan.

Ilang taon ang lumipas na ang araw at gabi para sa akin ay naging isang mahabang dalawampu’t apat na oras na lang. Halos di ko na nalaman ang pagkakaiba. Halos nakalimutan ko na din ang buwan at kalangitan, at ang aking pagtunganga.

Muli ay sinubukan kong tumanaw sa bintana at nakita ang kalangitan, ngunit sa ibang anggulo. Nakikipagtaguan na ang buwan sa mga matatayog na gusali at nangupas ang mga tala sa kinang ng mga ilaw nito.

Kumukupas din ba ang ganda ng langit? O nagbabago lamang ang ating pagtingin?

Sa iilang pagkakataong muli ay aking nasisilayan ang buwan, ako ay nagtatanong. Sa kabilang parte ba nito ay may isang batang umaawit, umiibig at nangangarap din?

***
Ang post na ito ay isang alaala na muling nagbalik sa akin ng mabasa ako ang tulang ipinaskil ni Cup kamakailan lang

Kwento sa loob ng metro

Metro – tawag sa MRT/LRT sa Dubai

Maraming tao ang naguunahan kada umaga para maka-upo o kaya ay makahanap ng magandang pwestong may masasandalan sa loob ng metro. Ngayon ay nakahanap ng magandang pwestong masasandalan habang nakatayo kaya magsisimula na akong magsulat nito habang nakikinig ng musika. Ang isusulat ko ay tungkol sa mga pangyayari sa loob ng metro sa loob ng 45minutes. Timer starts now.

Kung ayaw mo masiksik pwedeng bumili ng gold card para sa gold class ka maupo kaso doble ang bayad
Kung ayaw mo masiksik pwedeng bumili ng gold card para sa gold class ka maupo kaso doble ang bayad

May isang lalakeng may dalang skateboard at may malaking bag pack. Sinagi nya ako at halos mahulog itong celphone ko. Di man lang nagsorry. Di mo alam na nakasagi ka o wala ka lang pakialam? Si mamang naka green na polo naman na nasa harap ko isinandal ang mukha at natulog. Natutulog na nakatayo? Gumimik ka ba o nag overtime ka kagabi? May marka ng plantsa yung damit mo. Di ka ba makabili ng bago o may sentimental value lang talaga sayo yang polo mo? May mag-asawang turista na nagbabasa ng mapa. Naghahanap o naliligaw?May isang lalakeng parang hindi naligo. Andungis ng damit. Ang kapal ng kalyo sa sakong at nangingitim pa. Palipat lipat sya ng pwesto, patingin tingin sa mga tao. Naliligaw ba? Nalilito? O naiinip ka lang kaya kung ano ano ang trip mo?

Uy may tumayo, chance na tong makaupo naman din. Ay si kuya, nakipagbalyahan pa sa babae. Hindi gentleman? O mahina lang talaga ang tuhod? O makapal lang talaga peslak? Sila ate naman ang lakas ng kwentuhan tungkol sa issue nila sa bahay nang nakaraang gabi. Tsismis? O ….tsismis nga.

Walkalator sa metro
– ito naman ang walkalator

The Ant and the Chrysalis

from wildfables.com
photo from wildfables.com

Aesop’s Fables

An Ant nimbly running about in the sunshine in search of food came
across a Chrysalis that was very near its time of change. The
Chrysalis moved its tail, and thus attracted the attention of the Ant,
who then saw for the first time that it was alive. “Poor, pitiable
animal!” cried the Ant disdainfully. “What a sad fate is yours!
While I can run hither and thither, at my pleasure, and, if I wish,
ascend the tallest tree, you lie imprisoned here in your shell, with
power only to move a joint or two of your scaly tail.” The Chrysalis
heard all this, but did not try to make any reply. A few days after,
when the Ant passed that way again, nothing but the shell remained.
Wondering what had become of its contents, he felt himself suddenly
shaded and fanned by the gorgeous wings of a beautiful Butterfly.
“Behold in me,” said the Butterfly, “your much-pitied friend! Boast
now of your powers to run and climb as long as you can get me to
listen.” So saying, the Butterfly rose in the air, and, borne along
and aloft on the summer breeze, was soon lost to the sight of the
Ant forever.

“Appearances are deceptive.”

– pangit man daw pero magaling, gumaganda din ^__^

Gawan ng istorya ang litrato – Biyolin

violin
Photo credits to http://www.facebook.com/#!/1mpics

‘Hapon na.
Panahon na para sa aking munting palabas’.

Bitbit ang biyolin ay lumabas ng bahay si Gido at naglakad patungo sa kanyang paboritong lugar tuwing hapon. Dito nya laging idinadaos ang kaniyang munting konsiyerto. Panauhin nya ang mga ibon at mga matataas na damong sumasayaw sa kanyang tugtugin.

Tuwing hapon ay naglalaro ang mga bata sa palayan pero hindi na sumasali si Gido sa mga ito. Lagi syang mag-isa, tangan ang kanyang biyolin na namana mula sa namayapang ina.

Sa hindi kalayuan ay nakatanaw ang ama ni Gido na naluluha. Tuwing nakikita nya ang anak ay naalala ang namayapang asawa. Naiiyak saya dahil sa malabis na pangungulila sa asawa; at dahil din sa pagkahabag sa anak na umid ang dila, na ang tanging paraan para kausapin ang mundo ay sa pamamagitan ng kanyang musika.

Pagdadalamhati | Ikatlo sa Pag-ibig na Hindi

Kung hindi ka rin lang pala magtatagal, sana hindi na kita nakilala at sana ay hindi na lang din kita minahal.

Sana hindi ako nag-aksaya ng panahon sa pagbuo ng masasayang alaala na aking pagdadalamhatian lang ngayon sa tuwing dadapo sa aking isipan.

Sa umaga ay matindi ang pagsikat ni Haring Araw na tila ba gusto na sunugin ang aking damdamin at sabihing hanggang dito na lang. Sa kinahapuna’y parang bumubulong ang malamig na hangin na “wala na sya.” At sa kinagabihan ay tila nauubos ang mga tala, bawat patak ng luha isang tala ang nawawala.

Paano ako magsisimula muli. Paano ko bubuuhing mag isa ang planado nang buhay na kasama ka. Masakit makita ang lahat ng bagay na nakapagpapaalala sa iyo.

– o –

Hindi lang ikaw ang nasasaktan. Doble ang sakit na aking nararamdaman. Ang mawala ka sa piling ko, at makita kang nagdurusa dahil sa aking kagagawan. Pero mauunawaan mo din ito sa takdang panahon.

Wala akong ibang hangad kundi ang mapabuti ka. Nais ko ang iyong kaligayahan sa hinaharap, kahit alam kong hindi ako magiging parte non.

 

– o –

Hihihi nakalimutan ko itong isali. Edit edit lang din. Para tunay na seryeng serye ang dating, kelangan kasali yung mga nauna.

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/12/halik-by-kamikazee/ 

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/09/ang-pag-ibig-na-hindi-ikalawang-yugto/

https://aysabaw.wordpress.com/2012/11/07/ang-pag-ibig-na-hindi/