The Ants

Let’s ask someone to spray the ants away, said my office mate when I immediately cut him off.

No! I semi-screamed as if he had said something forbidden, unlawful and illegal. As if he wanted to harm the ants and I am the sole protector of all ant-kind. They will go away by themselves, let them be.

He looked at me, his face in a bit of a shock with my reaction to his statement.

I then calmed down and explained to him that the ants are all over our table and are climbing to the ceiling in battalions because its going to rain and that they will be gone even before it rains or maybe after.

He gave me a mocking laugh and asked, what’s the logic on that?

I thought about all those times I’ve seen ant trails on our bathroom wall, on the wall near my bed and everywhere else. I will always tell myself, it will rain once these ant trails are gone. And the accuracy of my predictions are 99% correct.

I remembered the story of The Ant and The Grasshopper and asked myself if this moron of an office mate never heard of this fable.

I explained to him that ants tend to go up to higher places whenever they sense the upcoming rain so as not to drown, and they bring their food as well with them. Though this explanation is clearly an assumption from my side, thinking of what should I do in case I’m an ant and I know that the rain is about to fall. I shall go to higher grounds with my food supply right? A bit of a common sense right? Just like when there is a tsunami warning, we, humans, go to higher grounds to keep ourselves safe.

He said, let’s see if there’s sense in this logic.

Anyway, I told  him to wait and that it will rain soon. This conversation happened on Thursday and it did not rain. Yesterday, I was looking at the sky and it was half sunny, half cloudy and windy and I was half wishing for it to rain so that my predictions can once again come true.

I asked a local if there is any chance of rain. He looked at the sky and said no.

Then last night as I was tucking myself to bed, I heard raindrops falling on the rooftop. It wasn’t so loud initially and I was in doubt. Maybe it was just strong wind. To satisfy myself, I opened the door and saw the wet ground.

Then the rain started pouring hard. I closed the door and listened to the the noise of the roof.

I smiled a victorious smile.

I walked into the office this morning. The ants are gone.

Kung Anu-Ano Lang

Don’t Touch My Birdie

Tuwing lumalangoy ako sa hapon ay nakikipaghabulan sa’kin ang mga sapsap na masarap sigangin. Pag wala naman ako sa tubig, maliliit na parrot naman ang humahabol sa akin.

Pakalat-kalat lang ang mga mini parrots dito sa amin. Minsan puti, minsan makulay. Dahil socialites ang mga parrots na ito, meaning, mahilig silang makihalubilo sa mga tao at palaging nakikipaglaro, naisip kong subukang patungtungin ang isang puting parrot sa aking kamay at kako, ‘picturan nyo naman ako para masaya.

Hindi ko akalaing clingy pala ang parrot na ito. Dumapo siya sa hintuturo ko at unti-unting lumakad paakyat sa aking braso at ng hindi n’ya na napigilan pa ang kagustuhang mapalapit sa akin ay lumipad na siya papunta sa akin at ako naman ay halos mamatay sa sindak si Barbara. Nagulat ako at nagtatatakbo. Feeling ko gusto n’ya lang pumatong sa balikat ko kaso lang ay hindi ako ready kaya  nagulat ako. Hindi naman n’ya kasi ako ininform.

Kaya habang nagkakape ang mga staff sa aming canteen nung hapon na iyon ay nagkaroon ng sudden entertainment dahil sa habulan namin ng puting ibon na ito na mala Meteor Garden. Yung ibon si Xan Cai, ako yung bus na sinasakyan ni Dao Ming Xi.

DSC04436
type na type akong habulin ng ibon na ito

Shaolin Soccer

Kahit ilang ulit ko na ito napanood ay panalong-panalo pa rin ito sa akin pero habang tumatagal ay nagkakaroon ako ng iba’t ibang pang-intindi sa palabas. Syempre, iba naman ang pangunawa ko nung una ko itong napanood kesa ngayon. Ngayon ko lang napansin sa palabas na ito ang mga taong eksperto sa pag-asa.

image: giphy.com

 

The Intern

Isa ito sa mga palabas na hindi ko papanoorin sa big screen, well, parang kahit online, hindi ito isa sa mga pag-iinteresan kong hanapin. Pero nung nagbukas ako ng TV kamakailan ay ipinalabas  ito at pinanood ko naman.

Nalungkot ako sa palabas na ito.

Nalungkot ako na mag-isa na lang si Ben sa pagtanda. Nalulungkot ako habang inaantay niyang matapos si Jules sa trabaho at nung umpisa na wala siyang ginagawa dahil hindi siya ineemail ni Jules.

Basta nakakalungkot ang palabas na ito.

image: zeenews.india.com

 

Duck Face at Rubber Duckie

Pwede ba?  Sinong isa’t kalahating hindi matino ang sasakay sa rubber duckie habang nasa dagat? Kahapon lang ay may muntik na makarating sa kalagitnaan ng Indian Ocean dahil sa kabulastugang ito.

Isa pa sa mga kabulastugan ang pagduduck face sa litrato na huwag na huwag mo na uulitin please.

image: http://www.poolspanews.com

 

Gumamela at Saging

Isa sa mga hindi ko maintindihan sa mga pangyayari dito sa isla ay kung papaano namulaklak ng gumamela ang puno ng saging? Parte ba ito ng climate change? Kung hindi, ay sino ang may kagagawan nito?

20160803_095104

 

Training-Training-an, Present-Present-an

So dahil mapapadalas ang pakikihalubilo ko sa mga ka-ungguyan kong mga taga Altashushudad, kelangan kong i-enhance ang aking unggoy-ungguyan skills.

Sumali ako sa Presentation Skills Training.

Dalawa ang maeenhance sa mga aattend ng training na ito, paggawa ng presentation sa powerpoint at pagsasalita sa harap ng maraming tao.

Yung una, easy na sa’kin, ehem, yabang. Pero yung totoo, ilang taon na kasi akong gumagawa ng powerpoint presentations kaya hindi na ako hirap gumawa nito – at iyon din ang comment sa akin ng trainer. Maganda ang format ng presentation ko.

Dun naman sa pangalawa, dun ako sumablay.

Handang handa ako at excited ako sa ipepresent ko – Review ng XMen Apocalypse. Pero pagharap ko sa mga tao, nawala lahat ng pinaghandaan ko. Sigh. Nalungkot tuloy ako. Nalungkot ako kasi bakit hindi naging magandang-maganda ang presentasyon ko gayong handa naman ako? At bakit hindi ko nasabi ang mga naisip ko? Nalungkot ako, bakit mas magaling magsalita yung mga ibang kasama ko sa training?

At ang komento pa sa akin nung nagtuturo ay, wala na daw bang ihahaba ang presentasyon ko? Wala na ba akong masasabi?

Gusto kong sumagot na wala nang ihahaba pa yan dahil wala na akong masabi. Pwede ba pagsulatin niyo na lang ako? Bibigyan ko kayo ng mahabang-mahabang kwento kung gusto niyo.

Pero hindi ko sinabi yun at hindi naman tama na malungkot ako. Kaya nga ako tine-train sa pagsasalita dahil dun ako mahina.

Ganun pa man, sana ay mag-improve na ang aking alatshushudad ungguy-ungguyan skills para masaya at sana maging kasing angas ako ni JenLaw.

image: comingsoon.net

Monkey Monkey Annabel

Noon pa man ay alam ko na, na isa sa mga trabaho ng mga nasa Sales and Marketing ay ang pang-uunggoy. Hindi ko sinasabing mukha silang unggoy o mahusay silang mang-unggoy at hindi ko sinasabi na lahat sila ay nang-uunggoy, ang akin eh yung mga karamihan lang sa mga kakilala ko na nasa Sales and Marketing ay mahusay mang-unggoy.

Hindi ko talaga masyadong paborito ang  departamentong ito dahil hindi talaga ako marunong mang-unggoy verbally,  written pwede pa. LOL. Pero dito talaga ako napadpad, so.

Nitong mga nakaraang araw ay napipilitan talaga ako makipag-ungguyan dahil iniwan ako ng boss ko at nagliwaliw kasama ng mga giraffe at zebra sa South Africa kaya ako na lang tuloy ang naiwang  unggoy dito este  nang-uunggoy.

As in seriously, dahil VIP ang ilang mga bisita ay kailangan kong asikasuhin, mayordoma style. Kulang na lang din ay maglagay ako ng puting table napkin sa kaliwang braso, magsuot ng bowtie at magbukas ng bote ng champagne (pronounced as sham-pag-ne – joke lang) eh butler na butler na ang peg ko. #HindiMadalingKumita

Hindi ko alam kung paano uungguyin ang mga hindi unggoy lalo na pag ang usapan na ay BREXIT tapos mga Briton yung kausap. Gusto ko talagang isingit yung mga teorya ko kung bakit nagkaron ng brexit kaso baka mawalan ako ng trabaho pag ginawa ko. Mga teoryang tulad ng ayaw ng mga Briton na mahaluan ng alien race kaya nagsosolo na sila papuntang MARS o kaya ay may secret deal ang China at UK para pabagsakin ang mundo. LOL.

Yung totoo ay wala akong kaamor amor sa mga gawaing pang-uunggoy pero hindi naman pala ganun kasama dahil nakakalibre ako ng dinner sa resto at nakakakain ng Lobster Bisque Soup at Sea Bass for dinner kapalit ng ungguy-ungguyan na ito. Kaso talagang mahirap maghukay ng ikukwento kapag dalawang oras ang dinner niyo lalo na kung hindi kayo umiinom ng alak dahil walang maimbentong kwentong barbero.

Pero sa totoo lang, ngayon ko lang narealize kung bakit yung mga friends ko na nasa linyang Sales & Marketing ay mabilis makalimot ng pangalan at ng pinag-usapan. Kasi sa dami ng pag-uusapan nyo habang nag-uungguyan kayo, hindi mo na talaga maalala yung iba.

Pero bago pa man ako maging unggoy dito kakasabi ng salitang unggoy ay may iiwan akong ilang tanong.

Sino nga ba si Annabel? At ano ang kinalaman niya sa mga monkey monkey?

Bakit nga ba monkey monkey ganung may plural form naman ang monkey na monkies? Ay monkeys pala?

At sino si Jensen Gomez at bakit ang ganda ng kanta niyang Tulad ng Dati?

 

 

PS: Ang ganda ng kantang Tayo Lang Ang May Alam ng Peryodiko. Kung may hihilingin akong mga kanta na sana ay ako ang nagcompose, isa ito sa mga yun.

 

Tayo lang ang may alam

Nando’n sa pagitan ng paalam at pahiram

Tayo lang ang may alam

Tayo lang

 

credit to the owners of the videos, lyrics and photos

 

image: thewondrous.com

Just A Short…

Lately, may iniistalk akong travel blogger. Mej naiinggit ako kasi naiimbitahan siya for  all expense paid trips kasi, sa sobrang dami ng followers niya, ok lang na gastusan siya ng mga hotels para lang ma-feature sila sa website niya.

So inisip ko kung pano ako maiimbitahan. Inisip ko din kung paano ako magkakaron ng madaming followers. Pero bandang huli naisip ko na hindi naman pala ako travel blogger, so bakit ko tinatanong ang sarili ko kung paano ako maiimbitahan?

Anyway, for sure, pinaghirapan ng blogger na iyon na maka-gain ng hundred thousand followers at para makilala siya sa larangan niya.  Hindi ko naman hangad magkaron ng sobrang daming followers tulad niya at lalong wala akong balak maging travel blogger. Ewan ko ba kung bakit bigla akong nainggit. Epekto siguro ng pagiging castaway.

Pero all in all, travel blogger man o hinde, isa lang ang moral lesson dito.

Work hard until you no longer have to introduce yourself.

Work Hard Until

Kung anong kinalaman ng picture sa quote, bahala na kayong humusga pero wala akong ibang ma produce na litrato kundi puro litrato ng dagat, sunset, buhangin, gumamela, santan at bougainvilla.

Teka, just a short lang to.

Lumalabas ang Tunay na Kulay

Sa pagdaan ng panahon, ang mga kakilala, kaibigan, kasama sa trabaho ay lubusan nating nakikilala at di naglalaon ay nagkakalabasan ng tunay na kulay.

Gaya na lang ng huwad na kulay ng balat na mabilad lang saglit ay lumalabas na ang tunay na kulay.

Di ko naman ginugustong pumuti pero nakakaputi sa Dubai dahil maghapon nakababad sa aircon kahit di ka pa kumain ng glutha. Well, kahit hindi ka sobrang puputi, pag umuwi ka sa Pinas kapansin pansin ang kaibahan ng kulay mo.

Pagdating ko dito, wala pa akong isang buwan ay lumabas na ang aking tunay na kulay. At partida hindi ako nagbibilad. Ha ha ha. Pero natutuwa naman ako dahil gandang-ganda ako sa kulay ko. Wait ha, sabi ko gandang-ganda ako sa kulay ko, hindi gandang-ganda ako sa sarili ko. LOL

Sa mga nag-aakalang ang ginagawa ko dito ay mag snorkelling at mag scuba diving lang maghapon, ha ha, nagkakamali kayo. Ang tunay kong trabaho ay taga walis ng buhangin sa mga opisina. LOL.

 

20160621_072010

 

Pero  kung ang kulay ng balat na umiitim kapag nabibilad ay pwedeng ipa-Belo, ang ugaling may maitim na kulay ay hinding hindi masosolusyonan ni Belo.

Soup of the Day : Goto

images: http://www.recipeshubs.com

 

Namimiss ko na ang goto kaya ito ang ihahain ko ngayon.

Siyam na araw na ako dito sa ibabaw ng Indian Ocean at medyo nakakapanibago.

Kape

Isang kahong Nescafe 3 in 1 lang ang dinala ko papunta dito. Ibig sabihin, may 24 sachets lang ako. Hindi ko alam ang gagawin ko pag naubos ‘yan kasi hindi ko masyadong trip ang timpla ng kape dito. Well, ako pala yung nagtitimpla pero hindi ko makuha yung gusto ko. Walang mabilhan ng 3 in 1 dito sa isla namin. Tinitipid tipid ko ang kape ko. Kung noon nakakatatlong kape ako sa isang araw, ngayon dalawa na lang. Isa sa umaga kung saan pinagtya-tyagaan ko ang kapeng hindi ko matimpla ng maayos at sa hapon ako umiinom ng 3 in 1. Ninanamnam ko ang lasa nito dahil pag naubos na ito, wala na.

Hapunan

Ilang araw na akong hindi kumakain ng hapunan. Minsan, pringles lang. Hindi kasi kami makakapagluto dito dahil wala namang kusina. Meron naman kasing canteen. Kaso lang dahil ramadan, puro Maldivian food ang hinahain kasi magbe-break ng fast yung mga Muslim. Hindi ko talaga makain yung pagkain nila. Hindi naman ako pwedeng magreklamo dahil naiintindihan ko sila. Maghapon na silang hindi kumain samantalang ako ay nakapagbreakfast at lunch at meryenda naman. So pagkakaitan ko ba sila ng natatanging meal nila for the day? So, nagfafasting silang mga Muslim sa umaga, ako naman nagfafasting sa gabi.

Writer’s Block

Akala ko, pagdating ko dito, sangkatutak ang maisusulat ko. Pero medyo naubusan ako ng inspirasyon kahit pa sobrang ganda ng view. Kahit pa paglabas ko ng office ay alon ng dagat at pagaspas ng mg dahon ng niyog na inuugoy ng hangin ang naririnig ko, hindi ako makapagsulat. Naisip ko lang, sa Dubai, ultimo pakikipagsiksikan ko sa tren at sa bus, ultimo pagkakatalsik ng mantika sa kamay ko habang nagpiprito ay nagagawan ko ng post. Dito kung kailan sobrang payapa ng loob ko ay wala akong naisusulat. Naisip ko lang, siguro mas madaling magsulat kapag nakakaranas ka ng struggles, pain, anger at kung ano-ano pang emosyon. Kaya ngayong hindi ako natetensyon o ano pa man ay parang hindi masyadong makulay ang buhay. LOL. Ang tanging emosyon lang na nararamdaman ko dito ay kaunting pagkainip. Pero kaninang umaga, nagising ako mga bandang alas singko nang biglang may kwentong pumasok sa utak ko kahit parang naalimpungatan lang ako. Nakakapagtaka talaga dahil ang mga inspirasyon ko sa pagsusulat ay dumarating sa unlikeliest of moments (tama  ba English ko? LOL, tagal ko na pala di nakapagpost ng English). Sinusulat ko pa lang siya, yung naisip ko kaninang madaling araw. Mahaba. LOL.

Inip

Ngayon ko lang naramdaman na sobra-sobrang maexcite sa tuwing tutunog ang telepono ko. Excited akong malaman kung sino ang nagmessage sa akin at nalulungkot ako pag kung ano-anong notifications lang ang natatanggap ko. Hindi kami nagchichikahan ng roommate ko dahil napakatahimik niya at ibang lahi siya. Hindi ko naman din pwedeng palaging guluhin yung nag-iisang Pinay na kasama ko dito sa isla. Dadalawa lang pala kaming Pinay dito.

Pagkain

Sobrang namimiss ko na ang goto and I’m dying to eat fried chicken sa KFC, sawsaw sa gravy. Saka sinigang na baboy, pritong dalagang bukid, pancit canton – instant man o hindi, Piatos na green, Ramen. Myghad, I’m literally crying. Hindi lang pala break-up ang nakakaiyak. Pati pala pagkasabik sa pagkain.

 

 

image: thethingfromthatmovie.com – parang konti na lang ay alam ko na yung feels ni Tom Hanks sa Castaway

All I Ever Wanted

All I ever wanted
Was to come close
As your scent
Was so inviting

I wanted to come close
And have a little taste
Of this sumptuous delight
That you were offering.
So delectable
I can’t contain myself.

All I wanted
Was to come close
And have but a little
Of delight
But all you did
Was hurt me.

For a bit of indulgence
You gave me a fierce battle
But I endured
Just to have but a little
Of delight
A little of what you offer
That was all I ever wanted.

*****
Masakit.
Masakit makipag-away sa mainit na mantika na pinatatalsik ng taba ng baboy.
Gusto ko lang tumikim.
Kahit konti.
Gutom na ko.

Hello Summer!

Hindi lang tayo sa pag-ibig nagiging tanga.

Minsan sa pag-order din ng kape.

Nagpunta kami kagabi sa paborito naming kapehan sa may Al Rigga. Yung Caribou Coffee. Madalas kasi tahimik do’n. Nakakarelax. Pero kagabi andaming tao at medyo maingay. Pero sabi ko ok lang, parang andami namang nakatambay na gwapo. (Landi level 99).

Apat kaming magkakasama kagabi. Yung dalawang guys, pumwesto na sa sofa. Kaming dalawang girls, pumila na sa counter para umorder.

Madalas na inoorder ko sa mga kapehan ay yung cafe mocha lang o kaya ay yung malamig na counter part nito. Pero kagabi, sabi nung isang kasama ko, ‘anu yang Hello Summer na ‘yan?’ Siya yung tropa namin na mahilig tumikim ng mga flavors of the month. Kung ano yung bago or yung special ay yun ang inoorder niya.

 

Tiningnan ko din yung poster. Mukhang ok naman kaya sabi ko sige yang na lang. Yung Hello Summer na lang orderin natin ha? Inulit-ulit ko pa habang nakapila. Bale tatlong Hello Summer na yung oorderin natin. Tumango naman yung dalawang senyoritong nakaupo.

Ikaw? tanong ko sa kasama kong nakapila.

Mint Condition Mocha yung sa’kin, sabi niya.

Habang nakapila kami, panay ang sulyap nung dalawang poging kuya na nasa unahan ng pila habang nag-aantay sila ng sukli. Feeling ko naman, kagandahan ko yung tinitingnan nila. (GGSS level 99).

Usually pag nagfefeeling ako, may kabulastugang nangyayari afterwards.

Nung oorder na kami, sabi ko kay Kuya Cashier, isa nga pong Mint Condition Mocha na small saka tatlong Hello Summer na Medium yung isa walang whipped cream.

Nagulat si Kuya Cashier at biglang napalingon sa menu nilang nasa may bandang ulunan niya.

Nung makita ko yung reaction niya, naramdaman kong may mali sa inorder ko. Nagmadali akong tingnan yung poster ng Hello Summer. Ay eto pala ‘tong tiramisu drink na ‘to. Ano ba to? Bakit kasi mas malaki yung nakasulat na Hello Summer na ‘to? Magcocomplain ako sa managament niyo nito eh. Sabay tumawa ako ng malakas para pagtakpan ang aking nawalang dignidad.

Kala ko ma’am may bago kaming drinks na hindi ko nalalaman eh. Sagot naman sa’kin ni Kuya Cashier habang natatawa at nagkakamot ng ulo.

At infairness naman sa kaniya, nagtry pa siya mag-upsell. Ma’am eh sandwhich or cookies? Eto oh baka gusto niyo, Hello Summer na sandwich ‘to, sabay turo sa poster na maliit na nasa harap ko.

Ayun may katandem palang sandwich yung Hello Summer tiramisu drink ko.

 

Pag upo namin ay nagtawanan kaming apat sa panibagong bloopers na ginawa ko. Pero hindi ko naman talaga sinasadya. Kaya pala panay ang sulyap nung dalawang poging kuya sa pila ay naririnig nila yung kakaHello Summer ko. Akala ko pa naman ay naaakit na sila sa taglay kong alindog pero mali pala.

Kaya talagang napagtanto kong hindi lang tayo sa pag-ibig nagiging tanga.

*********

Ilang araw ng naglalaro sa isip ko ang quote na inimbento ko

Live a life worth writing. 

It will be worth reading.

Naks ah! Pero lately puro yata bloopers ang nangyayari sa’kin. Hindi ko sinasadyang maging katatawanan talaga sa totoong buhay. Dito lang dapat sa blog yun eh.

**********

Naisip ko lang, dapat bayaran ako dito ng Caribou Coffee dahil inaadvertise ko sila at the expense of my dignity. LOL. Kahit isang pares lang ng Hello Summer na tiramisu coffee at sandwich.

Saktong sakto ako sa tanong nilang “Every Summer has a story, What’s yours?” #MyBouStory

**********

Sumakit ang ulo ko kakaisip sa katangahang nagawa ko kaya heto na nga lang ang isang kanta pampalubag loob. (Feeling DJ level 99)

Life is Wonderful by Jason Mraz

It takes some silence to make sound
And it takes a loss before you found it
And it takes a road to go nowhere
It takes a toll to show you care
It takes a hole to see the mountain

video: msy2e

Dusk

I did not see the sunset today. Not because it rained nor the sun shied away.

I was consumed with my daily labor. The one that takes up most of our time and most of our lives. Hence the dusk, as I stepped out of the office.

But not seeing the sunset doesn’t mean the day did not end well. Beauty does not always mean gold or reddish yellow or orange. It can also mean blue and gray.

I walked under that early evening sky that was grayish blue stripped with  clouds of darker gray. Some silver sparkles were joined by red and gold and some green blurry dots. These aren’t stars but city lights brought about by sky scrapers that seemed almost apart of the night sky.

The sky on this part of the world isnt starry. No, it isn’t, really.

But these little silvery sparkles and blurry dots fill in what the sky lacks. They keep the moon company all night long and they keep the city alive, as if it never sleeps.

As if, it never sleeps.

*****
Nag-OT lang ako andami ko ng arte

*****
Sinusulat ito habang nagugutom sa biyahe at iniisip kung luto na kaya ang pritong galunggong pagdating ko sa bahay. Pero hindi pa pala. Frozen pa.