Huling araw ng unang buwan ng 2015

Ayokong magpost para lang makiuso dahil lahat nagpopost tungkol dito. Di naman porket di ako nagpost ay wala na akong pakelam kaya ilang beses kong binuksan at sinara ang Add New Post bago ko naisip na sige na nga.

Nakakalungkot ang sinapit ng Fallen 44 pero higit sa lungkot mas nakakapanggalit, nakakapagpalangitngit ng mga ngipin sa bagang.

Yung totoo? Hindi ako nagbasa ng kahit anong artikulo tungkol dito, hindi ko alam kung bakit sila sumugod doon (o baka ipinain doon), hindi ako nagbasa ng mga kahindik-hindik na sisihan at turuan at paghuhugas kamay at pag-eskapo at pagpapakaplastik ng, alam nyo na, dahil lalo lamang nakakapanginig ng laman.

Pinipilit ako ng isang kaibigan na basahin daw ang speech ni ganito at ni ganyan pero malumanay ko itong tinanggihan.

Wala na kong pakialam sa kung ano ang sinabi ng kung sino dahil bandang huli andaming nawalang buhay na hindi na maibabalik pa.

Isang kakatwang imahe na naman ang Pilipinas na ilang araw pa lang ang nakakaraan ay nagpapakabanal ng husto at matapos non kalunos lunos na patayan na.

Agad agad? Parang yung kakabreak nyo lang may kapalit na agad?

Yun lang. Hindi ko na alam kung anong sasabihin pa.

Sana walang nasayang. RIP.

Tweet tweeritsit, alibangbang

Friendly ako. Sa fb, sa twitter, dito sa wordpress o sa kahit ano pa mang form ng social media. Nakikipagkwentuhan ako kahit sa mga e-strangers. Pero pinakamasaklap pag ang kausap ko ay masakit sa bangs tulad na lang ng isang ito
na babansagan kong “U”

U: Hi
Me: Hello

*after a month*

U: How are you?
Me: good and u?
U: Same as yours

Me:*same as mine?*

*after 3 days*

U: everything so good 😀 by the way from where are you?

Me: *sasagutin ko pa ba tanong ng hunghang na to? Ng biglang…light bulb!* I’m from Honolulu.

*after 2 days*

U: Aaaah, san ba yon?

Me: *letche nakakapagtagalog naman pala ang hunghang* hahahaha, ayan nakakapagtagalog ka naman pala eh. check mo sa googlemaps 😛

U: ahehehe..akala ko kasi english girl ka ..so saan kangayon sa honolulu parin? 😀

Me: *feeler naman to, choosy? may profile pics naman ang twitter ah. mukha ba akong ingles?* haha.so english girl pla target mo? nasa honolulu pdin ako hanggat hindi mo pa ito nahahanap sa mapa

U: hindi naman english girl lang..tagalog girl din..hahaa..isla ba yan?

Me:* kuya. Nakakapagtwitter ka di ka marunong mag-google?* haha. pwede ibrowse sa internet

U: anong region bayan?

Me: *light bulb* Region 10

region 10

Wagas.

Yung totoo. Ako ba yung nangtitrip dito oh ako na yung napapagtripan?
@__@

Sangang-daan

Inaantay ko ang aking kaibigan sa may Metro Station kaya tumambay muna ako ng siguro ay nasa labing limang minuto.

Tumayo ako sa isang gilid at nagmasid masid.

Ang istastyon ng tren ay isang sangang-daan kung saan nagtatagpo ang mga taong may iba’t ibang pupuntahan at may iba’t ibang pinanggalingan.

Sa aking pagtayo doon ng ilang minuto ay napakarami kong naobserbahan.

May magkasamang naghihilahan dahil hindi sigurado kung saang Exit lalabas. Meron naman tahimik na lumalapit sa guwardya para magtanong ng direksyon at yung iba ay nagbabasa ng mapa.

Halos lahat ay may mga hawak na cell phone. May tumatawag habang naglalakad, may nakikipag-usap sa kasintahan habang naglalakad “sige malapit na ko, labyu bye,” may nakikipag-usap sa katrabaho “I’ve sent the mail to the client and I’m waiting for his reply,” at may wala yatang signal “Hello Ma, naririnig mo ba ako? Sumagot kayo sayang load ko.”

Meron namang nagkecandy crush habang naglalakad, meron naman naglalaro ng 4 Pics 1 Word.

May naglalakad ng mabilis at umo-over take pa, meron naman parang namamasyal lang. Ang masaklap ay meron ding alam na ngang nagmamadali yung tao sa likuran, lalo nya pang hinaharang at binabagalan. Meron ding nagmamadali pero di makapaglakad ng mabilis dahil sa bagal maglakad nung taong nasa harap nya. May mga taong makapritso at may mga pinagkakaitan ng pagkakataon.

May mga Prima Donna at may mga simple lang. Yung iba mataas ang takong at parang model kung maglakad, may ilang naka-flat shoes na nga ay natatapilok pa. Merong makulay manamit, merong parang nagluluksa. May mga bitbit na Michael Korrs bag at may mga pekeng hindi halata.

May mga magulang na may tulak na stroller na nagdidiskusyon. Hindi na nga nakatingin, namreno ka na nga, talagang babanggain ka pa rin. Talagang merong ganon. At isa pa, sila na nga nakaperwisyo, sila pa ang galit. Hindi man lang hihingi ng paumanhin. Pero meron ding mga taong nasa likod mo na handang tumulong kung ika’y naalanganin.

May mga magkasintahang nag-aaway at naghahabulan, meron namang magkakaibigang anlakas nmag-tsismisan. Pinagtitinginan na, lalo pang nilalakasan.

May mga turistang naliligaw. May mga naggigitgitan. May nagpupumilit sumiksik at may nagbibigay naman ng daan.

May mga magkakaibigang nagbebeso beso para magpaalam na sa isa’t isa at meron namang mga tulad kong patuloy na nag-aantay.

May taong parang nananadya. Kahit halos nakadikit na ako sa pader ay talagang hahagingin pa ako, “Tol, masikip ba ang daan?” Meron naman kung makatitig sa akin ay para bang kasalanan ang tumayo sa gilid, “Bawal ba mag-antay ng kasama dito?” Meron ding mga kababaihan na mula ulo hanggang paa kung makatingin “Ate, maganda ka na.” Yung iba naman, nakaakbay na sa kasintahan nila ay sumisimple pa ng tingin. Yung mga nakayuko naman maglakad at pag napatingin sa iyo ay iiiwas ang tingin, mahiyain ba sila?

Meron namang naka headphone nga, dinig naman ng lahat yung music nya. Sana kaya stereo na lang dinala mo kuya para makiki headbang na rin kami.

Dumating na ang aking inaantay at tumungo na kami sa platform.

May isang Indianong nakatayo sa tapat ng pintuan kung saan nakaturo ang arrow na palabas ng pinto ng tren at may nakasulat naman na “Out.” Sa dalawang gilid naman nito ay may nakadrowing na arrow na nakaturo sa direksyon papasok sa tren at may nakasulat na “In.” Sa makatuwid, yung mga papasok pa lang sa tren ay dapat nakatayo sa gilid.

Dubai Metro Platform, Pics by  emirates247.com
Dubai Metro Platform, Pics by emirates247.com

Mahinang sinabihan ni Ate yung Indiano “My friend, you should not stand in the middle because that’s the exit for the passengers. We should stand on the side.” Tiningnan lang sya nung Indiano at winalang bahala ang kanyang sinabi. May mga taong kahit sa simpleng pamamaraan ay naghahangad ng pagbabago. Meron namang mga taong lahit simpleng bagay na nga lang ay hindi pa magawa.

Sa pagsakay namin sa tren ay nakita ko ulit yung Indiano at si Ate. Siksikan kaya lahat kami nakatayo pero nung nagkaroon ng bakante ay inunahan nya si Ate sa upuan.

Maya-maya pa ay bumaba na si Indiano kaya nagkaroon ulit ng bakante. Hindi na naman nakaupo si Ate dahil sa dami ng lalakeng nag-uunahan dun sa silya. Nanatili na lang syang nakatayo sa tabi ng pintuan hanggang sa kami ng kasama ko ay nakababa na.

Ang istasyon ng tren ay parang mundo na sangang-daan sa milyon-milyong taong may kanya kanyang byahe. Marami tayong makakasalamuha at yung iba ay makakasabay mo sa iyong byahe. Yung iba mauunang bababa at yung iba ay sasabay sa iyo hanggang sa iyong patutunguhan. Meron din namang mas mahaba pa ang byahe kaysa sa iyo.

Gaano man kalapit o kalayo ang ating mga byahe, ang mahalaga ay yung mga aral na ating mapupulot at yung mga bagay na ating gagawin para magsilbing inspirasyon sa iba.

Ang buwan

Sabi nila libre lang daw ang mangarap kaya pwedeng dami damihan dahil hindi naman magkakaubusan.

Madalas akong nangangarap at saksi dito ang buwan at mga bituin, ganun din ang lamesa at bangko sa labas ng bahay namin.

Kapag tapos ko na ang mga gawaing bahay ay pwede na akong tumunganga at magpahangin.

Habang tinitipa ang gitara at bahagyang kumakanta kanta ay sinasana kong ako ay humusay. Sinubukan ko pero walang wala ako sa kapitbahay naming hainan mo man ng plywood at alambre ay musika pa din ang kalalabasan pag sya na ang tumipa.

Iba ang pakiramdam pag binasa mo ang Florante at Laura habang nagkikinangan ang mga bituin sa kalangitan. Para bang may mahika at para bang mapapaibig ka habang sila ay kumukutitap. Minsan naitanong ko kung ang aking magiging Florante ba ay tulad kong nakadungaw din sa kalawakan noong mga sandaling iyon?

Minsan ako’y nakatunganga lang at humahanga sa ganda ng nilikha. Iniisip ko kung sa kabilang parte ba ng buwang aking nasisilayan ay may batang tulad ko ring nangangarap.

Saksi ang buwan sa mga panahong gabing-gabi na ako nakakauwi at di pa man sya nakakapagpahinga sa pagmamatyag nya ay heto’t paluwas na naman ako ng bahay.

Minsan nagtatanong din ako kung hanggang kailan pa ba kami mag-uulam ng puro itlog at kamatis lang, pero walang dumating na kasagutan.

Ilang taon ang lumipas na ang araw at gabi para sa akin ay naging isang mahabang dalawampu’t apat na oras na lang. Halos di ko na nalaman ang pagkakaiba. Halos nakalimutan ko na din ang buwan at kalangitan, at ang aking pagtunganga.

Muli ay sinubukan kong tumanaw sa bintana at nakita ang kalangitan, ngunit sa ibang anggulo. Nakikipagtaguan na ang buwan sa mga matatayog na gusali at nangupas ang mga tala sa kinang ng mga ilaw nito.

Kumukupas din ba ang ganda ng langit? O nagbabago lamang ang ating pagtingin?

Sa iilang pagkakataong muli ay aking nasisilayan ang buwan, ako ay nagtatanong. Sa kabilang parte ba nito ay may isang batang umaawit, umiibig at nangangarap din?

***
Ang post na ito ay isang alaala na muling nagbalik sa akin ng mabasa ako ang tulang ipinaskil ni Cup kamakailan lang

The Ant and the Chrysalis

from wildfables.com
photo from wildfables.com

Aesop’s Fables

An Ant nimbly running about in the sunshine in search of food came
across a Chrysalis that was very near its time of change. The
Chrysalis moved its tail, and thus attracted the attention of the Ant,
who then saw for the first time that it was alive. “Poor, pitiable
animal!” cried the Ant disdainfully. “What a sad fate is yours!
While I can run hither and thither, at my pleasure, and, if I wish,
ascend the tallest tree, you lie imprisoned here in your shell, with
power only to move a joint or two of your scaly tail.” The Chrysalis
heard all this, but did not try to make any reply. A few days after,
when the Ant passed that way again, nothing but the shell remained.
Wondering what had become of its contents, he felt himself suddenly
shaded and fanned by the gorgeous wings of a beautiful Butterfly.
“Behold in me,” said the Butterfly, “your much-pitied friend! Boast
now of your powers to run and climb as long as you can get me to
listen.” So saying, the Butterfly rose in the air, and, borne along
and aloft on the summer breeze, was soon lost to the sight of the
Ant forever.

“Appearances are deceptive.”

– pangit man daw pero magaling, gumaganda din ^__^

Niloko mo ako….

Nagiikot ako sa pamilihan nang masilayan ko ang iyong kagandahan….
Andami mong kulay kaya agad kitang hinawakan….

DSCF3462

Akala ko ay tunay ka….
Sa aking kuko ay kukulay ka….
Ngunit tila tubig ang iyong laman…
Kuko ko ay ayaw talaban…..

Nanghinayang ako na itapon na lamang…
Kaya’t papel ay aking kinuha…
Mabuti naman at may napaggamitan…
Kesa basurahan na lang ang iyong patunguhan…

DSCF3459

DSCF3460

Morale of the story: Huwag bibili ng mga produktong super below the belt, the pants and the shoes ang presyo kung ayaw madismaya sa kalidad nito.

Ako tuloy ay napaawit:
sayang ang pera ko
pinambili ng lobo nail polish
sa pagkain sana
nabusog pa ako

Isang pagpapaalala

…na dapat ay matuto tayong makuntento kung ano ang meron tayo dahil yung mga bagay na tinatamasa natin ngayon na pakiramdam natin ay kulang na kulang, para sa iba…iyon ay sobra sobra pa.

Ngayon ko lang ito napanood, oo huli na ako pero hindi ko napigilang maluha sa istorya ni Anthony.

Panawagan ng Isang Hamak na Mamamayan

Dear Mga Ma’am at Sir ng Gobyernong Pilipino,

Ako po ay isang balikbayan na kamakailan lang ay muling nagbalik sa aking inang bayan upang muling matanaw ang kagandahan nito. Sa aking pagbabalik ay marami akong ikinasiya ngunit mas marami ding ikinadismaya.

Bago po ako umuwi ay kinakailangan kong kumuha ng Overseas Employment certificate sa ating Embahada sa bansang aking pinagtatrabahuhan. May dalawang kwarto ang naturang Embahada. Ang isa ay ang waiting room, at ang isa ay kung saan magbabayad na ng bill. Hindi ko maintindihan kung bakit, alam naman natin na nasa disyerto tayo, bakit walang aircon yung waiting room. Oh kung may aircon man, hindi namin nararamdaman. Naiintindihan ko na yung opisina ay isang bahay o villa lang na na-convert sa office kung kaya mahina lang siguro ang airconditioning system. Pero sana po naisip nyo na sa inaraw araw nyong nagtatrabaho dyan, nakikita nyo na daan daang kabayan natin ang kumukuha ng mga OEC. Kung hindi nyo kayang bumili ng aircon, sana man lang electric fan para hindi kami ma suffocate sa loob. Alam nyong hindi kaya ng aircon yung dami ng taong nag aantay sa loob, hindi nyo pa gawan ng paraan. Tao rin po kami, hindi camel. At kahit aso po ay nahe-heat stroke. Ang Embahada naten ang nagrerepresenta ng ating Bayan sa ibang bansa. Ganto ba natin ipiniprisenta ang ating mga sarili?

Matapos ang siyam na oras kong pagbyahe ay nagmamadali na akong naglakad upang mauna sa immigration at nang mabilis akong makalabas. Masaya ako at nauna ako sa pila at nakalampas agad. Pag dating ko sa kolektahan ng luggage, halos ako ang pinaka unang dumating doon. Halos tatlumpung minuto na ako doon ay hindi pa din dumadating ang luggage ko. Sige lang. Madami naman talagang pasahero kaya natural na maraming bagahe.Hanggang sa ilang sandali pa ay nasira yung conveyor. Napansin ko ngang yung warat dun sa belt ay humahaba tuwing umiikot ito. Napakasaya. Pinalipat kami sa kabilang kuhaan ng luggage ngunit inantay pa muna namin na maubos lahat ng luggage ng mga dumating galing America bago ilabas yung mga bagahe namin. Matapos ang dalawang oras na pagaantay ko ay sa wakas nakuha ko na din yung nagiisang bagahe ko. Marami kaming nadismaya sa kalagayan ng ating International Airport. Maraming mga balikbayan na sabik na sabik nang makita ang kanilang pamilya at pagod mula sa byahe nila ang nag antay pa ng halos dalawang oras dahil sa nasirang conveyor. Maraming mga pamilya sa labas ang nag antay ng sobrang tagal para masalubong ang kanilang kamag anak na nagbabalik. Isa, dalawa o tatlong taon na nga silang nag aantay dito sa Pilipinas, hanggang sa airport ba naman mag aantay pa sila? Andaming turista na nag antay din ng halos dalawang oras para sa kanilang bagahe. May dalawang espanyol na naguusap sa likuran ko at kahit hindi bihasa sa lengwahe ay naiintindihan ko kahit papaano kung ano ang pinaguusapan nila. Sabi nila, ‘sa Pilipinas lang nangyayari to, hassel.’ Mga Ma’am at Sir, pinapauso nyo ang ‘It’s more fun in the Philippines.’ Sana kung gusto nyong umunlad ang Tourism ng ating bansa ay ayusin nyo naman yung airport kasi dun unang bumabagsak yung mga turista. Ika nga ‘First impressionz last.’ Hindi po ako nangunguna, nagsusuggest lang. Nakakahiya po kasi. Kung ayaw nyong bilhan ng bagong kagamitan o kung ayaw nyong irenovate yung airport, sana man lang maayoss ang maintenance para hindi katulad nyan na nahahasel yung mga tao.

Hindi naman siguro puro negatibo ang mga naranasan ko. Nais ko din magpasalamat sa kasalukuyang Mayor ng aming bayan na si Mayor Elyong. Nagulat ako dahil napaganda ng aming Plaza. Halos magtatalong dekada na iyong plaza na yon, na walang Mayor ang naupo at nakapagpagawa nito. Ni hindi nga man lang mapaayos ang semento ng sahig nito, pero kay Mayor Elyong napagawa nya ito. Napakaganda na talaga nito. Ganun din ang aming Munisipyo at ang Health Center. Nakita ko din ang kalsada patungo sa paaralan kung saan ako nagtapos ng elementarya. Tatlo kaming magkakapatid na natapos ng pagaaral ng elementarya doon pero ngayon lang nasemento ang kalsada. Hirap na hirap kami maglakad doon tuwing tag ulan dahil grabe ang putik. May budget naman pala para sa pagpapasemento ng kalsada, bakit ngayon lang yan nasemento? Ilang Mayor ang umupo, ngayon lang yan naayos.

Sa itaas ng bahay namin ay tanaw na tanaw ang bundok. Tuwing uuwi ako ng Pilipinas, isa iyon sa mga tinatanaw ko dahil sabi ko ‘ Hindi pa din polluted sa amin at kahit malapit kami sa Maynila, berde pa din ang aming bayan. ‘ Nung matanaw ko yung isang parte ng bundok namin, hindi na sya berde kund brown. Ipinatigil nyo yung river quarrying pero inaprubahan nyo yung sa bundok. Hindi ba pag nagquarry sa ilog, lalalim yung ilog at liliit ang tsansa ng baha dahil lumalalim ang ilog at dito babagsak yung tubig? Eh yung bundok? Tinanggal nyo lahat ng puno, so ano pa ang pipigil sa baha? Pinagbabawal nyo yung mga nagkakaingin. Kinukuha lang naman nila yung mga magulang na puno na at itinitira yung mga maliliit na puno. At least may mga sisipsip pa din sa tubig. Eh kayo? Inubos nyo ultimo damo.

Mga Ma’am at Sir, eleksyon na. Puro na lang ba pangako?

Lubos na Gumagalang,
Isang Nagmamalasakit na Mamamayan

Ilang kembot na lang at 2013 na!

2013 folder

 

Sabado ng hapon sa opisina. Normal na araw ng pagtatrabaho. Di pa nagsi-sink in na malapit na ang bagong taon. Hanggang sa kinailangan ko nang gumawa ng folder sa documents ko na ang label ay “2013.”

Dalawang araw na lang ay bagong taon na. Ang dami kong dapat ipag pasalamat. Unang una na ang aking pamilya at mga kaibigan laging nandyan para sa akin, mga pangyayari sa taong 2012, mga taong nakilala at naging kaibigan, mga taong naging malapit sa puso at mga taong naging malaking bahagi ng lumipas na taon. Hindi naging madali ang una at huling parte ng taong 2012 para sa akin pero nagpapasalamat ako at nalampasan ko ito, with flying colors? Ahehe

Nitong mga nakaraan ay masyadong masikip sa damdamin (anu daw?) este marubdob ang aking mga pinagsusulat. Well, may pinagdaraanan lang.  Salamat sa mga patuloy na dumadaan at nagbabasa at lalo na sa mga nagcocomment. Malaking tulong sa akin ang inyong mga opinion. Bagama’t hindi ako tunay na manunulat ay unti unti kong nahahasa ang aking kukote para magisip ng mga bagay bagay na maisusulat.

At dahil magbabagong taon na, kelangan medyo light muna at positive ang aking isulat, para maganda ang aura. Hindi ako mahilig gumawa ng mga New Year’s Resolution and everything dahil hindi ko naman din nasusunod he he. Mga kapatid sa panulat (acheche ang hilig gumawa ng sariling term), mga kaibigan, katoto, kapitbahay at syempre sa mga kapamilya at kapuso Happy happy New Year (in advance). Kita kits sa mata 🙂

Kape sa McDo

Malamig ang simoy ng hangin. Nakaupo sa McDo at nagkakape ang tatlong taong may sari sariling pinagdadaanan. Ang isa’y kumakalam na ang sikmura ngunit kape na lang muna dahil iyon lang ang hinaing libre ng mga kasama. Ang isa ay nilalamig at nagiisip kaya kailangang magkape at ang isa’y kelangan magpalipas ng oras dahil punong puno na ang utak ng iba’t ibang isipin.

____________________________________________________________________________

Kakaresign lang nya sa trabaho. Pagod, puyat at sigaw ng amo sa inaraw araw kaya sumuko na lang sya. Wala pang malilipatang trabaho. Walang pera at ginigipit pa. Walang matutuluyan, walang mahigaan. Naipadala na nya ang natitirang pera para pamasko sa pamilya kahit na sya ay magutom ng panandalian habang naghahanap ng bagong mapapasukan. Tanging meron lang sya ay ang mga damit sa maleta at lakas ng loob na unti unti na ring nawawala dahil nauubusan na sya ng panahon. Mapapaso na ang visa nya. Malapit na mawala ang lahat sa kanya at ilang araw na lang ang natitira. Iisa lang ang tanging natitira sa kanya – ang taong sa kanya’y nagmamahal.

_____________________________________________________________________________

Samu’t saring responsibilidad sa trabaho, reklamo, utos at iba’t iba pa na ipinapatong sa lamesa nya na nadaragdagan sa bawat araw. Bukod pa ay ang walang pakundangang pagkakagulo sa tahanang dapat ay mapagkukunan ng kapayapaan sa mga panahong magulo. Binabalot na ng lamig ang manipis na katawan na patuloy pa ring lumalaboy hanggang sa kinahating gabihan wag lamang maabutan ang hindi kaaya ayang mga tagpo sa bahay na dapat uwian. Iisa lamang ang nakakapagbigay ng kapayapaan- ang minamahal.

____________________________________________________________________________

Nobyembre pa nang mawalang sya ng trabaho. Ni hindi pa nakukuha ang sweldong pinagtrabahuhan. Ang hirap ng kalagayan nya’t lalo ngayong magpapasko na. Umaasa na makakahanap ng mapapasukan at kahit ihabol na lang ang pamasko nya sa tatlong anak at sa kanyang asawa kapag nakakuha na ng unang sweldo. Tumatakbo ang oras. Nauubos ang pera. Mahirap dahil pangalawang beses na itong naranasan at siguro sa ngayo’y natuto na. Mahirap mawalan lalo’t nasa ibang bayan. Di bale nang kumulo ang tyan, basta sana may maihahain ang kanyang asawa sa pasko at may mairegalo man lang sa mga anak. Iisa na lang ang natitira sa kanya – ang pamilyang nagpapalakas ng loob at nagbibigay ng determinasyon na makahanap muli ng trabaho at hindi umuwing talunan.

 ___________________________________________________________________________

Maingay ang paligid. Masaya na kahit sa bansang hindi nagdidiwang ng pasko ay may Christmas Tree na din at mga Christmas Carol na maririnig. Sa gitna ng masayang mundong ito ay may tatlong taong isang linggo nang tumatambay sa McDo para magkape.

 

Hango sa tunay na buhay nang tatlong taong ito, ang iba lang ay ginawang medyo eksaherado. Ayoko sana nang malungkot na istorya ngayong Festive Season, kaso lang “Hindi araw araw ay pasko sa mga tulad namin.”