Ang Karimarimarim na Kalagayan ng mga OFW na Natatanggal sa Trabaho at Kung Paano Nila Ito Hinaharap

Haba ng title. Pang Thesis no?

Paano ko ba sisimulan ang Thesis kong ito?

Ok, sisimulan ko na lang sa isang babala. Mahaba ito. Kung wapakels ka sa isusulat ko, pwes lumayas ka sa pamamahay blog ko. Pero kung trip mo naman basahin ito, I suggest kumuha ka ng popcorn at softdrinks at irereimburse ko na lang yung pinambili mo niyan pag yumaman nako.

So, ang thesis post na ito ay tungkol sa isang OFW na mawawalan na ng trabaho in four and a half months time. At ang OFW na yun ay walang iba kung hindi ako.

Ako.

Tama. Ako nga. LOL.

Masakit. Mas masakit pa kesa sa panonood ng A Second Chance. Pero hindi naman siya mas sasakit pa kaysa sa pagkakabangga ng hinliliit ng paa mo sa paanan ng lamesa.

Paano ko nga ba talaga ito sisimulan? O baka ang mas tamang tanong ay – Kung paano ba ako magsisimulang muli?

Para sa mga nakilala ko na dito ng personal, hello Jai, wag  mag-alala dahil kahit nakakadepress ang mga pangyayari ay hindi naman ako tatalon mula sa ika isandaan at dalawampu’t apat na palapag ng Burj Khalifa. Sayang ang natitira ko pang kaunting kagandahan LOL. (Jai, kelan pa ba mangyayari ang 2nd Dubai Jologs Bloggers Meet Up sa Juice World?)

 

At The Top
Hayan nasa 124th floor ako niyan ng Burj Khalifa. Oo, ako nga yan. Pagbigyan niyo na. Minsan ko lang ipapakita sa public ang itsura ko. Di na mauulit ha ha. 

Ayun na nga. Mahirap isipin na mawawalan na ako ng trabaho at mahirap din itong sabihin kaya isusulat ko na lang. Ang totoo ay hindi ko pa to sinasabi kila ermats at erpats kaya wag kayong maingay. Close friends ko pa lang ang nakakaalam at syempre ang hubby ko. At syempre, kayo. LOL. (nakakailang LOL na ko).

Sa siyam na taon kong pamamalagi dito sa Dubai eh limang kumpanya na ang napasukan ko pero ngayon ko lang na experience ang ma-layoff kaya doble ang sakit. Usually, ako ang nagreresign kapag nakakahanap ako ng greener pasteur.

Siguro naman, hindi na lingid sa inyong kaalaman ang recession, hindi lang dito kundi sa iba pang mga bansa. Dami kasing kaganapan eh. Malamang din, hindi lang ako ang OFW na mariringgan niyo ng ganito. Last year pa ay marami ng maliliit na kumpanya ang nagsarado ng kanilang mga pinto, at ngayon kahit malalaking kumpanya ay nagbabawas na din ng tao. May ilang kaibigan na din akong sinabihan na ng mga kumpanya nila kung hanggang kailang na lang sila kayang paswelduhin. Kaya para sa mga nagnanais  makipagsapalaran dito sa Dubai, hindi ito ang best time, unless may trabaho na kayo antimano pagdating niyo dito.

Kung naalala niyo ang drama ko tungkol sa napurnada kong Vienna sausage trip, isa na ito sa mga dahilan non. Sayang yung mga trench coat at boots at scarf ko.

Kung napansin niyo din na mula Nobyembre ay panay na ang pagpopost ko at nababanas na kayo sa araw-araw kong pagpopost, may paProject-Project 366 kabalbalan pa akong nalalaman, ito rin ang dahilan non.

Kung akala niyo ay marami lang talaga akong oras para mag post araw-araw, mali iyon. Marami lang akong ninanakaw na oras. Hindi na kasi ako makapagfocus sa ginagawa ko sa office at tinatamad na ako. Sino pa ba ang sisipaging magtrabaho kung alam mong aalisin ka na din diba? Kundangan naman kasi. Four pieces na nga lang kaming staff dito sa Middle East office namin, tsutsugihin pa kami.

Anyway, ayun nga. Kaya nagpopost na lang ako palagi kasi dito lang ako pwedeng magdrama araw-araw na walang maiinis sa’kin at minsan ay may nakakaapreciate pa ng mga madadrama kong sinusulat. O diba? Kesa naman araw-araw akong magdrama sa asawa ko o kaya sa mga friends ko, edi dito na lang. Random lang ang makakabasa.

So ano na nga ba ang gagawin ko? May mga panahong para akong hilong talelong na kahit alam na alam ko kung ano ang dapat na gawin ko ay parang natutulala ako at nagtatanong sa kalawakan kung ano ba ang dapat na gawin ko.

Siyempre kailangan kong maghanap ng trabaho ulit. Ganun naman talaga. Kaso minsan sa kaka emote ko, parang gusto kong umuwi muna at magpahinga. Pero mabilis maubos ang anda pag nasa Pinas ka. At siyempre hindi rin pwedeng ganon. Alangan maging pabigat pa ko kila ermats diba? Sa tanda ko nang ‘to? Ang totoo, 2 months na nga akong di nakakapagpadala kasi maraming mga hindi inaasahang gastos. Buti na lang, yung bunso na lang namin ang nag-aaral at may pinagkukunan din naman sila ermats ng pangsuporta sa daily gastos nila at may trabaho na rin naman ang dalawang kapatid kong matitinding gin-geener. Kailangan talagang isingit to? Syempre ha ha. Hindi kumpletos rekados ang buhay ng mga OFW kung walang ganyang drama LOL.

So, ayun lesson learned. (1) Walang permanente. (2) Wag kampante. (3) Wag maarte.

At ngayon, imbes na nag-aapply ako ay papost-post pa ako dito. Pero who knows? Baka may isang mambabasa dito na mayaman. Kunin niyo na kong Virtual Personal Julalay niyo kaso ay di ko kayo maipagtitimpla ng kape online. Mura lang po ang serbisyo ko. O kaya baka nga merong gustong magpagawa ng thesis o case study tungkol sa mga OFW na tulad ko aba, chance na ito. Joke.

Pero ‘yon. Kidding aside, pasensya na kung araw-araw akong nagpopost. Just ignore kung nagsasawa ka na. Pasensya  na at kailangan ko lang talaga. Hindi pa pala ganon katibay ang baga ko eh.

At kung nabasa mo pa ito hanggang dito sa kadulu-duluhang drama, salamat. At kung gumastos ka for popcorn and softdrinks, irereimburse ko talaga ‘yan pag yumaman ako. 😛

And, ayun, hindi ko ugaling sabihin ito pero, bahala na si Batman.

Bahala na si batman
image: memegenerator.net

It’s Not about the Accent

Kidney stones from heaven please. (Bato-bato sa langit please.)

May mga kababayan tayong kapag naiapak na ang mga paa sa dayuhang lupain ay nagbabago. Mabuti sana kung yung pagbabago ay para sa ikabubuti. Kaso lang yung iba, nagbabago para sa ikaiinis ng iba. (Ok, baka ako lang yung naiinis?) Yung iba, kala mo hindi na sa lupa nakatungtong. Please lang. Lahat tayo nasa Earth pa rin ok? Wag kayong ano diyan.

Isang gabi habang nakasakay ako sa shuttle service na maghahatid sa akin sa bahay (mula opisina) ay may sumakay na Pinay na may kasamang blonde (European na blonde ha, hindi panggap na blonde). Alam kong bagong salta sa shuttle service ang Pinay na ito dahil pamilyar sa akin lahat ng  mga nakakasabay ko sa  shuttle service at nung gabing iyon ko lang siya unang nakita.

Hindi ko gustong marinig ang usapan ng ibang tao kaya lang dahil nasa loob kami ng iisang van ay wala akong choice. Naglagay ako ng headphones para walang marinig pero medyo malakas ang daldalan nila Ate kaya may naririnig pa rin akong paunti-unti sa mga pinaguusapan nila.

My boyfriend is from the UK, with a trying hard British accent na sinabi ni Ate sa kausap niya.

Habang nagkukwento naman yung blonde niyang kaibigan, puro yah lang ang naririnig kong sagot ni Ate.

Maya-maya pa ay nauwi yung usapan nila sa bahay ni Ate. You know, before, I was staying here in Business Bay (sa area na ito mahal ang upa sa bahay dahil commercial district ito) and I am paying 1500 Dirhams (Php 19k++) per month including DEWA (tubig at kuryente) only for bedspace. Inulit at nilagyan niya ng emphasis yung that’s only for bedspace, 1500 Dirhams.

Gusto kong lingunin para makita ang facial expression ni Ate dahil dito mo madalas makikita ang tunay na motibo nung taong nagsasalita. Hindi ko kasi alam kung ang ibig niyang sabihin dito ay sobrang mahal umupa ng bahay sa Business Bay o kung kayang-kaya niyang magbayad ng ganun kalaking halaga para lang sa bedspace.

But you know, they kicked all of the tenants out of that building because they want to make it as commercial building so I need to move to International City (ito yung lugar kung saan kami nakatira. Mura at disente yung mga bahay dito pero malayo sa kabihasnan). Because you know, I don’t want to live in Deira or Satwa or Bur Dubai, you know. 

Sa puntong ito, gusto ko na talaga siya lingunin.

Yung Deira, Satwa at Bur Dubai ay mga area kung saan nagsisiksikan ang mga Pinoy. Literal na parang squatters yung iba dahil sobrang siksikan. Minsan halo-halo ang babae at lalake kahit bawal. Madalas talaga, over crowded.

Pero hindi naman natin masisisi yung mga kababayan natin kung dito sila nakatira. Minsan choice nila, minsan hindi.  Una, accessible ang mga area na ito sa public transportation. Pangalawa, yung iba, talagang hindi kayang umupa ng disenteng tirahan. Papaano naman uupa ang isang tao ng disenteng kwartong nagkakahalaga ng 3000 dirhams kung 2200 dirhams lang ang sweldo niya. Marami din sa mga Pinoy ang shifting ang trabaho. May mga area na mura at disente pero malayo at wala nang bumibyaheng bus pag lampas ng hating gabi.

Minsan naman ninenegosyo ng ilang mga kababayan natin ang pagpapaupa. Nakakainis lang minsan dahil kahit yata banyo ay gusto nilang lagyan ng double deck. Minsan 20-30 katao ang nakatira sa 2 – 3 bedroom apartment. Alam kasi nila na maraming kakagat sa murang paupa dahil marami ang nagtitipid na kahit sardinas na halos ang set-up ay pinagtya-tyagaan.

Para kay Ate, hindi ko naman talaga alam ang tunay na intensyon mo o kung ano talaga ang nais mong iparating dun sa mga sinabi mo. Pasensya ka na din kung nadamay ka pa sa post ko kaso nagkataong ikaw ang nagtrigger sa akin na mag-amok ng ganito. Baka  din nag over react lang ako sa sinabi mo o baka mali lang ang pagkakaunawa ko.

Ganun pa man, sinulat ko ito hindi para awayin ka if ever mababasa mo ito. Nais ko lang iparating sa mga Pinoy na makakabasa nito (kung saka-sakali) na kung kayo ay may magaganda at disenteng trabaho at may kakayanan umupa ng magagandang bahay at bumili ng sasakyan dito sa Dubai o sa ibang parte pa ng UAE, sana naman wag niyong maliitin yung mga kababayan nating walang masyadong kakayahan.

Hindi lahat katulad niyo. At kahit pa may pagkakaiba tayo ng mga antas ng pamumuhay, alalahanin niyong pare-parehas pa rin tayong mga Pilipino na nangingibang bayan para kumayod.

Hindi ko po pag-aari ang litratong ito. Nakuha ko ito sa youtube page ni Rex Navarette

It’s hard. But I continue.

-Marites

from Marites vs. The Superfriends

 

 

 

Sandstorm-Sandstorm!

Heto at kain buhangin na naman ang drama namin dito sa disyerto. Ito na ata ang pinakamalalang sandstorm na nakita ko sa talambuhay ko sa Dubai. Syempre hindi siya katulad nung sandstorm sa Mission Impossible ni Tom Cruise, O.A. naman yun. Nagtatalsikan pa nun yung mga kotse eh he he.

Tom Cruise Sandstorm

Ganito lang. Madilaw lang ang buong Dubai. Maraming buhangin sa hangin, makulimlim, nakakapuwing. Hindi kita yung mga matataas na building, maraming lilinising bintana at kotse pagkatapos 😛

kuha mula sa bintana ng aking opisina #nofilter
kuha mula sa bintana ng aking opisina #nofilter

Sa Loob ng Iisang Bubong : OFW Stories New Year Edition

Kauuwi ko lang ng apartment. December 31 pero parang wala lang. Kung sa Pinas ay abala ang lahat sa pamimili at pagluluto ng ihahanda, ako, maghapong nasa beach at nagbibilad. Nagfefeeling na nasa Hawaii o kaya sa Costa del Sol.

May trabaho ang asawa ko mamaya dahil fully booked ang restaurant nila for New Year’s Eve at ako, makiki-celebrate na lang ng NY sa bahay ng mga kaibigan ko. Oorder na lang kami ng KFC Bucket Meal.

Masaya ako dahil tapos na ang mga araw na inaabot ako ng alas tres ng madaling araw sa hotel kakakayod pag bagong taon kaya ngayon may panahon akong maglagalag sa Bagong Taon at eto nga kauuwi ko lang galing sa beach.

Pagbukas ko pa lang ng main door ay naririnig ko na ang malakas na boses ni Ate C. Sya ang malanding jutanders na pinaka ayaw naming kasama sa apartment. Kung hindi lang nangangailangan yung land lady namin ng isa pang taong sasalo sa upa namin na ubod ng mahal na good payer ay matagal na nya yang pinaalis.

Napakaarte ni Ate C. Ayaw nyang bukas ang mga ilaw at minsan 6pm pa lang ay patay na ang ilaw nya dahil may astigmatism daw sya at nasisilaw sya. Kapag tulog sya ay wala dapat kaluskos dahil mababaw ang tulog nya pero kapag biyernes na walang pasok ang lahat ng tenants, alas syete pa lang ng umaga ay maingay na syang nakikipag usap sa telepono o kaya ay alas singko pa lang ng umaga ay may bisita na sya at nagkukuwentuhan na sila.

Ayaw ni Ate C na madumi sa bahay pero yung nag-iisang banyong ginagamit sa buong bahay ay ni minsan ay di nya nagawang buhusan man lang ng Clorox kahit nanggigitata na yung sahig sa dumi, sa loob ng halos isang taong pagtira nya dito.

Wirdo din si Ate C. Meron syang friend na nakikituloy sa amin every weekend. Macho papa si friend. Macho as in malaki ang katawan. Lalake si friend kaya nga nagtataka kami kung paano nya pinapatulog si friend sa kwarto nya every weekend. Napaka friendly naman pala ni Ate C kung ganon. Pero yan ang bagay na takot kami lahat itanong sa kanya. Di namin sya maintindihan kasi minsan naririnig namin sya sa telepono na nagsasabi sa kausap nya “Hmmm, ako nga single pa din eh.”

Sa loob ng halos isang taon na nakasama namin sya sa bahay, iilang beses ko lang ata sya nakausap para sabihan ng Hi o Hello. Minsan kahit nakakasalubong ko sya ay di ko sya tinatanguan man lang. Ayaw ko kasi sa kanya at di naman ako plastik eh para makipag ngitian kung ayaw ko naman dun sa tao.

Gusto ko sanang matulog dahil pagod ako sa maghapong pagbibilad sa beach para may lakas at enerhiya mamayang gabi pero ang ingay ni Ate C. Yung totoo gusto ko na syang katukin dahil sa ingay nya pero di ko nagawa nung marinig ko kung ano ba ang ikinaiingay nya.

Ang dami nyang tinatawagan. Lahat na yata ng tao sa phonebook nya ay tinatawagan nya. Feeling ko sa Pinas sya tumatawag kasi minsan biglang napuputol yung tawag. Ganun naman talaga ilang oras bago mag Bagong Taon. Di ka na makakatawag sa Pinas. Kaya nga ako, tumatawag pag tapos na ang kasagsagan ng tawagan para maka pasok ang tawag ko.

Minsan ni la-loud speaker nya dahil paulit ulit na syang tumatawag at paulit ulit din na busy tone lang. Minsan naman kapag nakakatsamba sya ng tawag ay sandali nya pa lang nakakausap, mariringgan ko na sya ng “Huy Happy New Year, anong handa nyo?” sabay “Ay sige na nga mamaya na lang busy ata kayo. Happy New year ha?” Tapos tatawag na naman sya sa ibang tao at ganun na naman. Nagmamadaling babaan sya ng telepono palibhasa busy sila sa pagsasaya sa Pilipinas. Naiintindihan naman ng mga OFW na tulad namin na busy na kayo dyan pag pa-hating gabi na ng a trenta’y uno. Pero yung madaliin nyong babaan ng telepono yung taong nasa kabilang ibayo pa na nag effort na makausap kayo at i greet kayo ay kinaainisan ko.

Naawa ako bigla kay Ate C. Narinig ko kasi na ang saya saya ng boses nya pag nakakakonekta sya sa tinatawagan nya tapos biglang mapuputol yung linya at maiinis sya o kaya ay mamadaliin na syang babaan ng telepono. Hindi ko alam kung nasaan si friend ngayong bagong taon at kung saan mag cecelebrate si Ate C mamaya.

Ako, sanay na sa ganitong uri ng selebrasyon ng bagong taon, yung tipong kung hindi nagtatrabaho ay pagala gala lang kung saan-saan pero hindi ko alam kung paano ang mga tulad ni Ate C na mag-isa lang, nakakapag-saya.

Kahit pa naiinis ako sa kanya sana maging Happy ang New Year nya kahit hindi ko yan sasabihin sa kanya, ha ha.

Sa inyong lahat peeps, Happy New Year at masayang blogging sa 2015! 🙂

Hanggang Kailan Pa Kaya

Ilang araw na akong nag-iisip. May gusto akong isulat pero makailang ulit ko lang iniimbak ang mga ito at nagiging draft na lang at don na nagtatapos ang istorya.

Andaming issue na gusto kong isaysay pero di ko kayang buuin at tapusin. Di ko alam kung paano sisimulan.

Isa dito ay tungkol sa mga issue ko sa mga kaibigan kong tumatawag sakin matapos ang ilang buwan o ilang taon ngunit hindi dahil namiss nila ako kundi hindi sila marunong gumawa ng resignation letter o kaya ay naubos na nilang tawagan lahat ng contacts sa phonebook nila pero walang may gustong sumama sa kanila at bilang ako ang huling tinawagan at sumagot naman ako, sa akin na lang sila magpapasama magshopping. Naiinis ako kasi nauubos ang oras ko kakapakinig sa kanilang mga issue sa buhay na binubuo ng kakulangan sa pera, kakulangan sa lablayp at kakulangan sa pansin.

Isa pang issue ay patungkol sa mga flatmates ko. Ang buhay dito ay parang pagtira sa bahay ni Kuya. Titira ka sa bahay na hindi mo lahat kakilala ang makakasama mo. Maswerte yung may mga kamag-anak dito at hindi nila kailangang makisali sa PBB Dubai chapter. At ang challenge na ibibigay sayo ni Kuya ay:

1. Pinakamalaki ang babayaran mong upa dahil kapag mas malaki ang bayad mo, mas maliit ang babayaran nung landlady mo pero ikaw ang may pinakamaliit na space sa bahay
2. Ikaw na nga ang malaki ang binabayad, ikaw pa ang hindi makakasingit sa kusina. Gutom na gutom ka na, di pa rin sila tapos magluto kaya wala kang choice kundi kumain sa labas.
3. Ikaw na pinakamalaki ang binabayad, ikaw pa ang katulong sa buhay. Matiyaga sila. Matiyaga silang tingnan ang dugyot na banyo at kusina, wag lang madumihan ang bagong pintang kuko nila sa kamay.

Pero hindi talaga tungkol sa mga negatibong issue ko sa buhay ang post na ito kundi sa larawan ng Makati na nakita ko sa Wikipedia.

Makati Skyline
Makati Skyline

Kung paano ko ito nakita? Hulaan mo. Hinanap ko sa Wikipedia ang Pilipinas. Oo, kelangan ko pang i-wikipedia.

Parte ng trabaho ko ang mangalap ng impormasyon tungkol sa mga bansa kung saan may mga project proposals at minsan pakiramdam ko mas alam ko pa ang mga detalye ng ibang bansa kesa sa Pinas.

At ayun na nga.

Nakita ko ang larawan ng Makati skyline. Madami nakong nakitaan nagpost sa mga social sites ng larawan ng Makati pero ngayong ko lang nakita itong larawan. No filter at walang kasamang pagmumukha ng nagselfie.

Ayun na nga ulit. Para akong dayuhan sa sarili kong bansa. Ngayon ko lang nakita to eh.

Mas kabisado ko pa ang mga kalye at gusali ng Dubai kesa Makati.

photo by hotel.syl.com
photo by hotel.syl.com

Hindi ko kinukumpara, hindi ko sinasabing mas maganda ang Sheikh Zayed Road kesa sa Makati, hindi yan ang intensyon ko.

Kabisado ko man ang mga kalye dito dahil sa tagal na ng aking paninirahan dito, dayuhan pa din ako pero mukhang mas dayuhan ako sa sarili kong bansa.

Kung hanggang kailan pa kaya ako magiging dayuhan dito at doon, hindi ko alam.

Tumatakbo ang Oras

Sa panahon ngayon, hindi lang sasakyan ang mabilis.

Gising. Kain. Trabaho.Tulog. Kinabukasan, ganun na naman uli. Pag araw ng pahinga naghahanap ng gagawin. Gym. Shopping. Internet. At kung ano ano pa. Ang bagal daw kasi ng oras. Nakakainip pag walang ginagawa.

Cafe Bateel - Jumeirah
Cafe Bateel – Jumeirah

Isang oras at kalahati pa bago yung training ko nung linggo ay nandun na ko sa venue kaya naman nagkaroon pa ako ng oras para makapag-almusal. Matagal na akong hindi nakakapag-almusal. Umorder ako ng cafe mocha at double chocolate muffin. At habang inaantay ko yung order ko ay kinuha ko yung notebook at ballpen ko.

I have 4 minutes before 9. What can I write in 4 minutes?

I’m sitting alone at Cafe Bateel in Jumeirah. A gentleman is sitting outside at the terrace. The view from the terrace is lovely. It is overlooking the beach and some villas. This place is quite relaxing and the music played is jazz, I guess. They served the cafe mocha with cream and chocolate syrup on top. Of course, I removed the cream. I don’t like my coffee to be very creamy or milky. Coffee paired with a double chocolate muffin, that’s quite a lovely breakfast.

And after the 4 minutes is over……

After the 4th minute I looked at the view. The ocean is blue. The sky is also blue but their blues are separated by the horizon. A yacht passed by. It created white drizzles on the blue lot. There’s a crane nearby. Are there any constructions happening by the beach side?

- cafe mocha
– cafe mocha

Kailan mo pa ba huling nasilayan ang bukang liwayway at ang takip silim? O narinig ang huni ng mga ibon, ang lagaslas ng hangin o ang alon ng tubig sa ilog? O kaya naman ay naglakad sa kabukiran, sa hardin, sa tabi ng ilog o dagat habang marahang hinahampas ng hangin ang iyong mga pisngi?

- tayo'y maglakad ng dahan-dahan at masdan ang kagandahan ng kapaligiran (Dubai Marina)
– tayo’y maglakad ng dahan-dahan at masdan ang kagandahan ng kapaligiran (Dubai Marina)

Kailan mo pa ba huling inantay ang oras sa mabagal nitong pagtakbo at hindi yung ikaw ang tumatakbo para humabol dito?

Madalas nating binabanggit “nauubusan na ako ng oras” o kaya’y “wala akong panahon” pero oras at panahon ba talaga ang nauubos?

Sponsor

Minsang online ako sa facebook at nakipagchat ang kaibigang matagal ng hindi ko nakausap.

– Isaw kamusta ka na?

Eto inuugat na sa Dubai.

– Oo nga ang tagal mo na dyan Isaw. Siguro ang yaman mo na.

Kung di ko pinapadala yung buong sweldo ko buwan buwan talagang mayaman na siguro ako.

– Ano na ba ang trabaho mo dyan Isaw? Nasa hotel ka pa rin ba?

Oo pero di na ko waitress. Admin na ko.

– Wow big time ka na talaga. Ang laki na siguro ng sweldo mo. Magkano na sweldo mo dyan? Mga sampung libo?

Grabe ka naman. Anong tingin mo sakin, General Manager?

– Eh magkano? Mga limang libo?

Sakto lang. Ikaw kamusta? Laki na baby mo ah?

– Isaw mga limang libo ano? Kita mo na ang laki ng sweldo mo?

Nagbabayad ako ng bahay, dalawang libo upa ko dahil di ako binigyan ng pabahay eh. Namamasahe pa ko. Halos kalahati na lang natitira sakin, pagkain ko pa. Yung tira pinapadala ko saka pinambabayad ko dun sa hulugang lupang nakuha ko.

– Asenso ka na talaga.

Anong asenso dre? Mag-iisang dekada na ko dito di ako makauwi uwi. Kung asenso ako edi nasa Pinas akong katulad mo. Ikaw nga pensionado eh.

– Di na kasya yung mga pinapadala sa kin nila Auntie kasi may anak na ko eh.

Trabaho ng asawa mo?

– Wala pa eh nag-aapply pa lang.

Eh pano kayo kumakain?

– Pinagkakasya namin yung mga padala nila Auntie para kila Lola.

Dyan pa rin kayo nakatira sa Lola mo?

– Oo eh. Isaw pasensya ka na dun sa atraso ko ah.

Wala na yun, di mo naman din na mababalik diba? Sabi ko kasi sayo palpak yang paluwagan eh. Ikaw lang makulit.

– Isaw pasensya ka na ha pero wala pa kong pambalik dun sa pera mo. Nakakahiya man pero baka pwede mo naman akong isponsoran, babayaran ko din pag nakapagpadala na Auntie ko.

Isponsoran?

– Oo nagaapply kasi ako papuntang Hongkong. Kelangan ko ng pambayad sa agency.

Anong gagawin mo sa Hongkong?

– MagD-DH.

Bakit di yung asawa mo ang magtrabaho eh may anak ka.

– Eh maliit lang kita sa construction saka seasonal.

Eh bakit magD-DH ka. Bakit di ka na lang mag-waitress ulit. Balik ka dito sa Dubai? May naiwan ka pa bang mga utang dito sa bangko?

– Oo e diba yung credit card na di ko na nabayaran? Naghahabol pa rin hanggang ngayon. Na-track nga ako dito kahit papalit palit ako ng number. Saka malayo sa Dubai. Hongkong malapit lang. Saka may anak ako o dapat malapit lang.

Eh kung ayaw mo iwan yung anak mo bakit ka mag-aabroad?

– Eh basta dali na Isaw, isponsoran mo na ko barya na lang sayo yun eh.

Barya?

Text

May nagtext 9pm

– Aysa musta na?

Huuuuu akalain mo nagparamdam. Haha ok lang. Ikaw?

– Alam ko nagtatampo ka na sakin eh, ako ok lang. Ito naghahanap ng bagong work.

Nu ba yan. Tagal mo na naghahanap, pag may tumawag naman di mo naman sisiputin. Either sasabihin mong aantayin mo na lang yung promotion mo dyan sa company o kaya pinagbawalan ka ng boylet mo. Di ka pa ba napromote?

– Napromote na ako since November pero ayoko na talaga dito. Maiba tayo, kamusta ka sa bago mong work?

Ammm, hindi na bago tong work ko dude, since July last year pa to diba? Ano na namang issue mo? Umaayaw ka lang naman pag may issue ka eh. Di ka ba tinaasan? Ako ok lang. Ala ka ba fb? Sayang load natin eh.

– Ala na me time sa fb?? Sobrang busy sa work eh.

Alang time sa fb? Eh panay post mo ng mga music videos at mga quotes. Pag nagcomment ako or nagmessage di ka naman nagrereply. May time ka ayaw mo lang ako replyan.

– Hehehe Okay naman ako sa work kaso see I’m still here.

Ganun naman talaga tol diba? Hinangad mo yang promotion at alam mong ang promotion at pagtaas ng sweldo ay may kalakip na mas mabigat na responsibilidad diba? Saka alam mong napakahirap mapromote dyan pag Pinoy ka diba? Tapos ngayong tinaas ka na aayawan mo naman?

– Hahaha

Di na ko nagreply pa. Sayang load ko eh.

Nadulas

Hindi ako lampa.

At lalong lalo namang hindi ako maarte maglakad.

Hindi rin mataas ang takong ko.

Ambon ambon lang naman to pero grabe na ang baha? Di mo nga kailangan magpayong e tapos may baha?

Pero wala ng baha pagpasok sa building at walang kinalaman ang baha sa akin. Maingat akong lumakad sa madulas na tiles. Kaiingat ko ay lalo tuloy akong nadulas at kamuntikan pang madapa. Mabuti na lang at dalawa lang ang telebyuwers na nasa paligid, ang ayos pa naman ng suot ko ngayon. Kagalang galang pa naman. Sayang.

ok na sana eh...
ok na sana eh…

Sa Loob ng Iisang Bubong – The Disappearing Juice and the Fight for the Sampayan

* mga kwentong OFW

Mga apat na taon na ang nakalipas ng mangyari ang tagpong ito.

Isang araw na day off si Sabaw tanghali na syang gumising dahil wala naman syang gagawin.

*hikab hikab* papuntang kusina para kunin ang fruit cocktail juice sa ref

Sabaw: *pupungas pungas pa* Whaaaat? Asan ang juice ko? Bakit bote na lang to? Buset. Inubos na nga yung juice ko, binalik pa sa ref yung boteng walang laman. Ako pa ba magtatapon para sa kung sino man sya? May katulong ba sya?

Asar na asar ang bagong gising na si Sabaw. Kaya tumawag sya sa kaibigan nyang si Anne.

*ring ring*

Sabaw: Anne, nakakasar naman itong mga malalanding to. May pambiling make up walang pambili ng juice. Alin lang sa dalawa yan eh. Si Anastasia o si Irina (mga Russian na flatmates ni Sabaw)

Anne: Ganto gawin mo. Magpain ka. Lagyan mo ng Imodium yung juice tapos iwan mo ulit sa ref at kung sino ang saktan ng tyan, hahahaha.

Sabaw: Sira. Baka mamaya makalimutan ko pang nilagyan ko yan ng Imodium, ako pa madali pag ininom ko.

Anne: Buti nga ikaw yan lang ang problema mo. Ako yung room mate kong Tunisian na matabang baboy. Hinulog sa sahig yung mga damit ko para maisampay nya yung mabaho nyang damit. Kapal ng mukha. Punta ka dito mamaya ha.

Sabaw: Sige antayin ko muna bumalik yung dalawa para matanong ko.

Bandang alas singko ng hapon ng dumating ang dalawang Russian na flatmates ni Sabaw mula sa trabaho.

Sabaw: Hi, girls by any chance do you also drink fruit cocktail flavored juice? Like this? The Al Rawabi brand? (habang itinaas ang bote ng juice)

Anastasia: No why would we drink that. We only drink milk. (In a cold and rude Russian accent)

Irina: Me neither. I don’t buy juice. I like milk too. (in a soft Russian accent)

Sabaw: oh ok. (ngumiti ng plastic habang umuusok ang ilong na lumbas ng bahay at pinuntahan si Anne.)

*knock knock*

Anne: Sabaw hihihihi

*evil laugh* habang pinapapasok ni Anne si Sabaw sa bahay.

Sabaw: o anong nangyari dito?

Anne: Ginupit ko yung damit nyang mabaho hahaahah

Sabaw: Baliw ka pano yan paguwi nya mamaya baka awayin ka.

Anne: Hahaha bahala sya. Meanwhile magwalis muna tayo at isiksik sa siwang ng pinto ng kwarto nila lahat ng alikabok at mga buhok sa sahig.

Sabaw: wahahahah. Sige sasamahan muna kita at baka nyan magwala yung si Baboy pagdating. At least may back up ka.

Bandang alas otso ng gabi ay dumating na si Baboy, este si Tunisian roommate ni Anne

Malakas na katok sa kwarto ni Anne na halos ginigiba na ito

Anne: What the f*** are you doing with my door? Do you want me to call the security

Baboy: You cut my clothes huh? (In a mad Arabic accent) Yala tell me did you cut it?

Anne: Yes. Because you threw my clothes on the floor just so you can hang yours.

Walang ano ano ay hinablot ni Baboy ang buhok ni Anne at hinila sya palabas ng kwarto. Nagulat ako pati ang Moroccan na room mate ni Baboy na agad umawat at hinawakan si Baboy. Ako naman ay humawak din kay Baboy. Sabi nila pag may nagaaway daw, ang awatin mo ay yung kalaban nyo para pag hawak mo ang kamay niya ay hindi na sya makaakma pa habang ang kakampi mo naman ay nakakalamang pa. At iyon ang ginawa ko. Hinawakan ko sya sa kamay. Kaya si Anne ay nakarami pa ng kalmot at nahilang buhok.

Napaghiwalay na rin namin ang dalawa matapos ang ilang minuto ng kalmutan. Pumasok na si Baboy sa loob ng kwarto at anlakas ng iyak nya habang kausap sa telepono ang boyfriend nya daw na Local (local ang tawag sa mga Emarati). Magsusumbong daw sya sa pulis.

Sabaw: Huy may konti kang kalmot. Pano kung magsumbong sa pulis yan o kaya sa HR?

Anne: Di magsusumbong yan dahil alam nyang talo sya. Rule yan diba na kung sino unang sumugod sya ang may kasalanan. Kaya nga inantay kong mauna sya eh.

Binuksan nila baboy ang room nila para kunwari ay marinig namin na tatawag sila ng pulis at ineenglish nya ito para maintindihan namin.

Baboy: Wallah wallah habibi I am hurt. Please call the police for me. This stupid Filipina lady hurt me badly. Please come and take me to the clinic so that they can have a look at my scratches then I can file a complaint against her.

Napuyat kami kakaantay ng pulis o HR na susugod sa bahay pero wala naman. Ni walang sumundo kay Baboy para dalhin sya sa clinic. Alas dose na kaya ako ay umuwi na at natulog na si Anne.

At bago ako natulog ay naglagay ako ng sticky note sa ref:

Dear Girls,

Whoever drunk my Fruit Cocktail juice here should take care. I hope your stomach didn’t ache because I mixed my medicine with it for my loose movements. It’s so bitter that I have to mix it with something sweet just so I can drink it.

I hope you’re ok.

Regards,
Sabaw

PS. Next time please buy your own juice

***

Ito ang naunang Sa Loob ng Iisang Bubong Story ko. Ang The Percy Wetmore Series.

https://aysabaw.wordpress.com/2014/01/24/sa-loob-ng-iisang-bubong/