Book Review : Murder on the Orient Express by Agatha Christie

Just after midnight, the famous Orient Express is stopped in its tracks by a snowdrift. By morning, the millionaire Simon Ratchett lies dead in his compartment, stabbed a dozen times, his door locked from the inside. One of his fellow passengers must be the murderer.
Isolated by the storm and with a killer in their midst, detective Hercule Poirot must find the killer amongst a dozen of the dead man’s enemies, before the murderer decides to strike again…

Continue reading “Book Review : Murder on the Orient Express by Agatha Christie”

Book Review : The Sympathizer by Viet Thanh Nguyen

The Sympathizer is a blistering exploration of identity, politics and America, wrought in electric prose. The narrator, a Vietnamese army captain, is a man of divided loyalties, a half-French, half-Vietnamese communist sleeper agent in America after the end of the Vietnam War. A powerful story of love and friendship, and a gripping espionage novel, The Sympathizer examines the legacy of the Vietnam War in Literature, film and the wars we fight today. Continue reading “Book Review : The Sympathizer by Viet Thanh Nguyen”

Book Review: The High Mountains of Portugal by Yann Martel

A man thrown backwards by the heartbreak goes in search of an artifact that could unsettle history. A woman carries her husband to a doctor in a suitcase. A Canadian senator begins a new life in a new country, in a company of a chimp called Odo.

Continue reading “Book Review: The High Mountains of Portugal by Yann Martel”

I Know Why the Caged Bird Sings by Maya Angelou

Ito ang kauna-unahang libro ni Maya Angelou na nabasa ko (at hindi ito ang magiging huli). Hindi ko siya talaga kilala dati. Narinig ko lang ang pangalan niya noong pumanaw siya nung nakaraang taon.

Ang I Know Why the Caged Bird Sings ay tungkol sa buhay niya mula noong bata pa siya hanggang mag labing pitong taong gulang siya. Ito rin ang kauna-unahang libro niyang na-publish noong 1969 (hindi totoong mahilig akong mambungkal ng mga sobrang lumang libro).

Isa lang masasabi ko sa kaniyang paraan ng pagsusulat, nakaka nose bleed. Ewan ko lang, pero medyo dumugo yung ilong ko. Hindi naman dahil sa sobrang hirap ng mga salitang ginamit naiintindihan ko naman yung karamihan(pero mahirap pala yung iba ha ha), hindi naman wala sa bokabularyo yung mga salita pero yung pagkaka-construct ng sentence ang nakaka nose bleed. Ewan, baka ako lang to. Baka naninibago lang ako dahil unang beses ko pa lang nakapagbasa ng libro niya.

Tinalakay sa libro ang mga isyu ng murder, sex at mas pinakamadalas mabanggit ay yung racism bilang Black American si Maya at binanggit ang mga ito sa pananaw ng isang batang Maya Angelou. Higit sa harap-harapang pangmamaliit ng mga puti, pinapasok din sa kukote ng mga batang itim na iba sila, iba rin ang mga puti. Na dapat gumalang sila sa mga puti at di sila dapat tumawid sa teritoryo ng mga puti. Kinuwento din kung paano na lang patayin ng brutal ang mga itim pag may nagawa sila sa mga puti kahit napakaliit na bagay lang at kung paano manalbahe ang mga puti.

Minsan nabanggit ni Maya na hindi daw humans ang mga puti, mga whitefolks at powhitetrash lalo na nung bastusin ng mga batang puti ang lola niya.

Pinakamatinding diskriminasyong nabanggit sa libro ay nung magpapatingin sa dentista si Maya dahil sobrang sumasakit na yung ngipin niya at dinala siya ng lola niya sa isang puting dentista. Sinabi ng dentista na mas gugustuhin niya pang ipasok ang kamay niya sa bibig ng isang aso kaysa sa isang negro. Ang lupet lang. At to think, itong dentistang ito ay pinautang pa ng lola ni Maya noong nakaranas sila ng matinding recession. Matindi lang.

Kakaiba din ang mga pananaw ng mga itim pagdating sa relihiyon lalo na ata ng mga matatanda nung panahon noon. Biruin mo’y tinadtad ng palo si Maya ng lola niya nang sabihin niya sa kapatid niyang, By the way, Bailey, Mrs. Flowers sent you some tea cookies….Akala ko kaya nagalit yung lola niya dahil ayaw niyang tumanggap ng kahit ano mula sa iba yun pala kaya siya nagalit dahil sa term na ‘by the way’ dahil daw sabi sa biblia “Jesus was the Way, the Truth and the Light,” kaya pag sinabi mo daw na ‘By the Way’ katumbas daw noon ang ‘by Jesus’ o ‘by God’ na isang paglapastangan sa pangalan ng Diyos. At nung pinaliwanag nila na yung mga whitefolks daw ay normal na ginagamit ang ‘by the way,’ dahil daw iyon sa wala silang galang sa Diyos sabi ng lola nila. Ang weird lang.

Isang magandang babasahin ito. Pangalawang beses pa lang akong nakapagbasa ng tungkol sa diskriminasyon sa mga itim, yung unang libro ay puti ang nagkukwento at ang ‘feeling’ ay puro awa dun sa dinidiscriminate. Ito naman yung dinidiscriminate ang nagkukwento kaya iba yung atake.

At bilang panapos ng post na ito, isang napakagandang linya mula sa librong ito ang aking iiwan:

Colors weren’t true either, but rather a vague assortment of shaded pastels that indicate not so much color as faded familiarities.

I Know Why the Caged Bird Sings

pasensya na po sa image. malabo ang kuha huhu

And the Mountains Echoed by Khaled Hosseini

Haay. Kagaling lang ni Khaled Hosseini kumurot ng puso.

And the Mountains Echoed

Author si Hosseini ng Kite Runner at A Thousand Splendid Suns. Nabasa ko na din yung A Thousand Splendid Suns eh. Basta ang magiging reaksyon mo pagkatapos mong magbasa ng libro niya ay ‘napakasakit Kuya Eddie.’

Ang kwentong ito ay umikot sa buhay ng mga taong konektado sa isa’t isa pero pinaglayo-layo ng tadhana dala ng iba’t ibang sirkumstansya sa buhay. Bida dito sina Pari at Abdulla, magkapatid na Afghan. Nagkahiwalay sila dahil binenta si Pari (mas batang kapatid na babae), sa mayamang amo ng Uncle nila. Doon nagsimula ang napakaraming sala-salabid na kwento ng buhay nila at ng mga taong naapektuhan nila.

Si Pari, mula Afghanistan ay napuntang France. Si Abdulla naman, napadpad ng Amerika nung sumiklab ang gera sa bansa. Nabura ang alaala ni Pari nung kabataan niya kaya hindi niya naalala na may kapatid pala siya. Nagkita rin naman sila muli nung matatanda na sila. Kaya lang, by this time, si Abdulla naman ang hindi na nakakaalala sa kaniya.

Pinakamagandang aspeto ng librong ito ay may kaniya-kaniyang side of the story ang bawat karakter kaya makikita ng mambabasa ang point of view ng bawat isa, ang mga dahilan sa likod ng kanilang mga desisyon, etc.,

Madalas tinatalakay sa mga kwento ni Hosseini ang gera sa Afghanistan, isyu ng pamilya, isyu ng feminism, kaya para kang nagkakaroon ng glimpse sa kulturang mayroon ang bansang iyon.

Overall, napakagandang babasahin. Maganda pero napakarimdim na kwento.

PS
Ito ang mga paborito kong linya sa libro:

“They say, Find a purpose in your life and live it. But, sometimes, it is only after you have lived that you recognize your life had a purpose, and likely one you never had in mind.”

“But time is like a charm, you never have as much as you think.”

Madaling Araw by Inigo Regalado

Unang nailathala ang nobelang Madaling Araw noong 1909 kung kaya’t ang tema at setting nung libro ay mundong sobrang layo sa kung ano ang ating kinagisnan. Pati yung mga Tagalog na salitang ginamit ay sobrang lalim na minsan pakiramdam ko ay nagbabasa ako ng ibang dayalekto. Minsan may hindi ako maintindihan. Aba! Akala ko ay malalim na akong mag-Tagalog. Ay! Hindi pa pala!

Si Inigo Regalado (enye yung n sa Inigo) ay kaibigan nila Fernando Amorsolo at Guillermo Tolentino at tanyag sila sa U.P. bilang Tres Mosquiteros. Mga haligi ng sining. Alam niyo na siguro kung ano ang dapat i-expect sa kaniya?

Aminado ako na hindi ko kilala si Regalado at talagang tsambahan lang ang pagkakakuha ko sa librong ito nung namili ako sa NBS ng mga Tagalog na libro noong nakaraang taon.Nawirdohan pa nga ako sa book cover. Kako, bakit may patay na ibon?

Aminado din ako na nung nasa bandang unahan pa lang ako ng libro ay gusto ko na itong itiklop dahil sa sobrang bagal ng kwento pero buti na lang hindi ko ginawa iyon. Napagtanto ko na kaya mabagal ang kwento ay sadyang ganoon ang takbo ng buhay mahigit isang daang taon na ang nakakaraan, di tulad ngayon na lahat ay mabilisan. Lahat ng mensahe gusto may reply agad. Kapag seen ang mensahe at walang reply, magtatampo na agad. Isipin mo na lang noon? Nung ang means of communication ay sulat lang. At pinakamabilis na ang telegrama?

Kayamanan ang obrang ito.

Ayaw kong ikumpara pero para talaga siyang Ana Karenina (hindi yung palabas ni Antoinette Taus, Kim Delos Santos at Sunshine Dizon ha grrrrrr). Siguro, kaya ko napaghahambing ang dalawa ay dahil halos nasa iisang panahon lang nangyari ang kwento, isa pa pareho itong napakagagandang mga nobela.

Ang Madaling Araw ay isang romantikong nobela na umikot sa pag-iibigan ng mga pangunahing tauhan na si Mauro at Luisa at iba pang mga magkakapareha. Maraming trahedya ang pinagdaanan ng mga magkakasintahan, yung iba ay nauwi na lang sa pagkakasawi dahil sa matinding kalungkutan na dala ng mga pagsubok sa kanilang pag-iibigan.

Sa kwento, parang binubully ng mga kabataang Pinoy ang mga Pinoy na laking Amerika. Mayroon silang mga tinawag na ‘Filipino Boys’ na pinagtatawanan nila dahil nagpupumilit magsalita ng ‘lengwahe ni Shakespeare.’ Ang kulit lang. Samantalang ngayon, lahat gusto magkaron ng American accent ano?

Noong wala pang telebisyon ay kakaiba ang libangan ng mga kabataan. Nagbubugtungan, sayawan ng walts at rigodon at kantahan ng kundiman. Iniimagine ko lang, ano kaya kung ganiyan pa din ang libangan hanggang ngayon?

Sa kalagitnaan ng romantikong pag-iibigan ay biglang may mahahabang talatang naghahayag ng dakilang pag-ibig sa tinubuang lupa, bagay na hindi kataka-taka sa ganitong klase ng libro.

Marami ring iba’t-ibang isyu ng lipunan ang tinalakay sa librong. Isyu noong panahon nila na isyu pa rin hanggang ngayon tulad ng pagtangkilik sa produktong banyaga at isyu noong parang hindi na masyadong isyu ngayon tulad ng sobrang higpit na mga magulang na nangungurot sa singit at namamalo ng sinturon.

Habang binabasa ko ito ay na-i-imagine ko na ang mga senaryo ay parang yung mga nasa pelikulang makaluma. Black and white, makaluma ang buhok at pananamit ng mga gumaganap, naka kamesita de chino ang mga lalake at naka baro’t saya naman ang mga babae. Madrama. Maraming iyakan. Maraming panibughuan. Simpleng buhay. Tumatanaw sa bintana sa kinahapunan. Nag-aawitan sa ilalim ng punong mangga. May mga kalesa. Sayawan. Kundiman. Bugtungan. Karnibal sa Luneta. Mga parte ng ating pagka-Pilipinong madalas mahahagilap na lang sa mga titik sa libro at sa likod ng pinilakang tabing.

Madaling Araw
Madaling Araw