Eh…ano pala ang mas nakakalungkot?

Ano ang mas nakakalungkot?

1. Nag eemote ka dahil wala kang makausap o walang may gustong kumausap sayo?

2. Hindi ka mahal ng mahal mo ayaw ka na ding mahalin ng nagmamahal sayo?

3. In-unfriend ka sa facebook o in-unfollow ka sa twitter?

4. Hindi ka tinetext o binura ka sa contacts?

5. Papatayin ka habang tulog o gigisingin ka muna bago ka patayin?

6. Tinahol ka ng aso o kinalmot ka ng pusa?

7. Wala kang pagkain o wala kang inumin?

8. Hindi ka pinapansin o pinapansin ka nga plastik naman?

9.Nagmahal ka ng tunay pero iniwan ka o hindi ka sumubok magmahal dahil natakot ka?

10. Nasugatan ang puso mo o nasugatan ang tuhod mo?

 

 

Cee’s Fun Photo Challenge : Water

This week’s challenge is all about water.

Well, I don’t have a good camera and I don’t have the patience like Cee – on waiting for the waves and taking hundreds of pictures before getting the right one. So here’s what me and my handy camera have for this challenge.

1. Dancing Fountain : It is really very difficult to take a shot of moving water. I usually get the photo blurred. But it’s worth the try. Here’s a  photo of the Dancing Fountain at Dubai Mall.

2. Dam : Fresh moving water, a breathe taking sight! Taken at Rodriguez, Rizal in the Philippines.

3. Misty Glass Window : Here’s how my office window looks like during a cold winter morning.

Fore more great stuff from Cee’s Fun Foto Challenge, please click here.

Gusto Ko…

Gusto kong gumawa ng kanta

Na pupukaw sa puso ng masa

Awitin ng pag ibig

Malungkot man ito o masaya

Gusto ko gumawa ng kanta

Pero wala akong alam sa musika

Himig ko’y wala sa tono

At sa liriko tiyak ako’y talo

Gusto kong maging makata

Pero wala akong kwento

Mabuti pa si Gloc 9

Masyadong talentado

Gusto kong maging henyo

Ngunit ako’y walang talino

Ipinanganak na ganito

Ano pa bang magagawa ko

Gusto ko magsulat

Kaso kaalama’y silat

Anong gagawin ko

O anong iisipin ko

Gusto kong tumula

Ng mahabang mahaba

Tumingin sa tala

Habang nangangarap

Gusto kong isipin

Na ako’y magkakaroon din

Ng tulad ni Romeo

Na aking iibigin

Gusto kong tawagin

O Romeo ako’y iyong dinggin

Nasaan ka

Ako ay iyong pansinin

Gusto kong tanungin

Si Kupido ba’y nakatingin

O baka naman

Ako ay nagawang limutin

Gusto kong umibig

Pero ayokong masugatan

Ayoko ng sumubok

Baka madapa lamang

Gusto kong lumigaya

O nasaan ka?

Dalawin mo naman ako

Kahit paminsan minsan lang

#FeelingMakataLang

#HindiItoTwitterBakitMayHashTag

#FeelerLangAtEmotera

#KulangSiguroSaLablayp

Hindi Sakit ang Homesickness

Kahapon ay may nabasa akong artikulo sa Gulf News na pinamagatang Homesickness : Invisible enemy of working abroad. Nilahad dito ang ilang mga panayam sa mga taong naninirahan dito sa disyerto, gayun din ang mga symptoms ng sakit na “Homesickness.”

“Homesickness often has psychological symptoms such as lack of concentration, disorientation, sadness, and recurrent mood changes. But it eventually manifests through physical symptoms such as changes in appetite, in patterns of sleep, or sometimes nausea, and dizziness.”

Sinuri ko ang aking sarili. Naho-homesick ako. Pero wala sa mga symptoms na nasa itaas ang pinagdadaanan ko. Naho-homesick ako, pero wala akong sakit. -__-

Ang alam ko lang ay namimiss ko na ang aking pamilya at ang aming bahay. Namimiss ko ang sikat ng araw na bumubulaga sa akin sa umaga at ang sariwang hangin na aking nilalanghap pag lumalabas ako kapag bibiili na ako ng mainit na pandesal.

Ito…….

……oo ito ang bumubulaga sa akin sa umaga. Ang bundok na natatakpan ng hamog na unti unting nawawala pag sumilip na si haring araw. Ito ang bumubulaga sa akin tuwing umaga. Ang mga kawad ng kuryente na nakabalandra sa harap ng aming bahay. Ito ang bumubulaga sa akin tuwing umaga. Ang mga kalawanging bubong ng aming mga kapitbahay. Oo ito, ang mga simpleng bagay na namimiss ko sa umaga kasabay ng pagtilaok ng mga manok at pagtahol ng mga aso sa mga tricycle na dumadaan upang sunduin ang mga estudyanteng papasok na sa eskwela.

Umaga pa lang ay magigising ka na sa ingay ng mga tricycle na pari’t parito sa pagsundo ng mga bata. May sumisigaw ng taho, pandesal, goto, dyaryo at kung ano ano pa. Dagdag pa rito ang mga pansabong na manok na nakapalibot sa aming bahay na nakikisabay sa panggigising (ay mas maaga pa pala sila dahil alas kwatro pa lang ay tumitilaok na sila.) Kapag Sabado’t Linggo naman, magigising ka sa ingay ng mga batang naglalaro na sa labas o kaya mga kapitbahay na nagwawalis o naglalaba, o di kaya’y nagkwekwentuhan habang nag iigib ng tubig. Talagang nakakamiss.

Sa tanghali naman ay ang masarap na tanghaliang tuyo at kamatis na may malagkit at mainit pang kanin na may kasamang softdrinks na may yelo. Sa kainitan ng tanghali ay hinaharap ko pa ang electric fan sa akin para mas mabilis lumamig ang kanin (oo, masarap ang kaning mainit pag mejo malamig na ng konti. anudaw?) Ilang oras pa matapos ang tanghalian ay may mga naglalako na ng banana cue at turon (nakakapaglaway -__-) at iba pang mga meryenda tulad ng palitaw at biko.

Dahil puro pagkain naman ang nabanggit ko, itutuloy ko na sa hapunan ang talagang nakakamiss na Andok’s Lechon…..waaaahhhhhh….Nakakahomesick lalo……Kasabay ng hapunan ang masayang kwentuhan ng buong pamilya at biruan ng magkakapatid at ang pagbibidahan kung sino ang mas higit at mas magaling at kung sino ang may pinaka nakakatawang istorya.

Nakakamiss din ang pagbuhos ng ulan. Namimiss kong marinig ang pagpatak nito sa aming bubong at ang biglaang pagtakbo ng mga kapitbahay para makuha ang kanilang sinampay. Ang tagal ko ng hindi nakakita ng ulan. Namimiss kong magpayong ha ha. Namimiss kong humigop ng mainit na sabaw ng noodles na magpapainit sa aking tyan habang malamig at maulan. Haay …

Nakakamiss ang lahat ng yan. Naho-homesick ako, pero wala akong sakit. Namimiss ko lang sila 😦

Sunday Post : City

Great theme for this week. Let me show you a glimpse of Dubai.

Dubai often perceived as a country, yet it is a City/ Emirate of the United Arab Emirates.

The life here is usually on malls during weekends especially during summer. Obviously, we wouldn’t like to go strolling outside when the temperature is at 45 degrees Celsius. And during winter, that’s the time when everyone goes out for a walk.

This is the “Marina Walk” part of Dubai Festival City.

 

This is the Dubai Mall at night. It is packed with people every Friday. This is the biggest mall, and beside this is the dancing fountain.

This is a part of Bur Dubai, one of the oldest towns of Dubai. This photo was taken last year during Diwali.

Diwali is an Indian Festival celebrated during mid-October till December. This festival is actually about lights or lamps that’s why all the houses have light displays.

This is Souk Al Bahar, beside Dubai Mall.

Souk is an Arabic word which means open Market. Although Dubai has grown quite rapidly over the last few years, they make it sure that new infrastructures still have the cultural elements within it.

And as Dubai is an Islamic City, you will see Mosques in every corner and street in different designs.

Hope you liked it! 🙂

For more of Sunday Posts, click here.

Minsan Ako’y Isang Tanga

Minsan ako’y isang tanga

Natalisod at nadapa

Lumuha at umiyak

Natakot at nangamba

Minsan ako’y isang tanga

Umibig sa bula

Mapungay ang mata

Pero biglang nawala

Minsan ako’y isang tanga

Nagtiwala at natuwa

Ngunit ako ay binalewala

At hindi na nagpakita

Minsan ako’ isang tanga

Kung bakit ay hindi ko alam

Minsan ako’y isang tanga

Pero ngayon, hindi na

Pamamalantsa at mga Alaala

Noong Sabado ng hapon, napilitan na talaga akong magplantsa dahil mahigit isang buwan na akong hindi nakapag plantsa ng aking mga damit panlakad. Wala na akong maong na maisusuot kapag naisip kong lumabas at maglakwatsa.

Isinalang ko ang CD ni Regine Velasquez sa player para naman may background music ako habang namamalantsa. Ang CD na itinago sa akin nga aking kakwarto dahil daw baka pagtawanan ko sya pag nalaman kong nakikinig sya ng mga kanta ni Regine (sapagakat puro maiingay ang mga musikang pinapakinggan ko). Hindi nya alam na isa rin akong masugid na taga hanga.

Noong una ay pakanta kanta pa ako at sinasabayan ko ang mga awitin nya. Isinasabay ko sa bilis at bagal ng mga kanta ang pag urong sulong ng plantsang hawak ko at ako ay napapa kembot pa.

Ito ang itsura ng kwarto ko. Wag kalimutan ang electric fan sa gilid at ang mga paintings ng kawayan sa dingding.

Pasayaw sayaw pa ako sa kantang Urong Sulong at feeling diva habang On the Wings of Love na ang nakasalang. Nakaguhit sa isip ko si Regine na nakaharness habang sya ay bumababa sa stage na kala mo ay talagang lumilipad sya. Bulaklakin pa ang gown at may pakpak na parang pang diwata ang kanyang kasuotan. Kinilig naman ng kaunti ng marinig ang Kailangan Ko’y Ikaw ng maalala ang palabas nila ni Robin Padilla. Halos magasgas noon ang DVD na nirentahan ko sa Video City dahil ilang beses ko itong pinanuod.

Nagsimula ang pagiging emotera ko nung marinig ko ang kanyang bersyon ng Bituing Walang Ningning. Biglang bumalik sa aking isip ang mga panahong ako ay namamalantsa ng uniporme ng aking mga kapatid at mga maong ni papa. Ganun din ang mga baro ni mama. Noong mga panahong iyon na wala pa akong trabaho at wala pang maiambag kundi ang gawin ang mga gawaing bahay. Wala din akong mabili para sa sarili ko at hiyang hiya ako sa mga magulang ko na manghingi ng pambili dahil hindi pa naman ako makatulong. Gumuguhit sa aking isipan ang palabas ni Sharon Cuneta na ilang ulit ng nireplay sa telebisyon. Nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa mala rehas na bintana, nakatanaw sa langit at sabay sambit na bukas luluhod ang mga tala.  Dagdag pa rito ng marinig ko ang kantang Narito Ako. Maluluha luha na ako. Naalala ko ang mga panahong wala na ngang trabaho, wala pang buhay pag ibig. Aray!

Sumunod namang kumurot sa dibdib ang kantang Kung Maibabalik Ko Lang. Dito naman nagbalik ang alaala ng unang naging pag ibig at ang mga kasawian (ayeee mahabang kwento hindi ko na isasali dito).

Napansin ko na lang na ako ay napapagod na at halos dalawang oras na akong nagpaplantsa at nag eemote kaya ako ay natauhan at binilisan ko na.

Siguro kung papakinggan ko pa lahat ng kanta ni Madame Regine ay mas marami pa akong maalalang mga masaya at malungkot na mga bagay at mga pinagdaanan. Isa syang kinatawan ng musika na kinalakihan na natin at nakapg-relate tayo ng napakaraming pangyayari sa ating buhay sa halos lahat ng kanyang awitin.

Ikaw, ano ang awiting kumukurot sa puso mo? 🙂