Minsan Ako’y Isang Tanga

Minsan ako’y isang tanga

Natalisod at nadapa

Lumuha at umiyak

Natakot at nangamba

Minsan ako’y isang tanga

Umibig sa bula

Mapungay ang mata

Pero biglang nawala

Minsan ako’y isang tanga

Nagtiwala at natuwa

Ngunit ako ay binalewala

At hindi na nagpakita

Minsan ako’ isang tanga

Kung bakit ay hindi ko alam

Minsan ako’y isang tanga

Pero ngayon, hindi na

Pamamalantsa at mga Alaala

Noong Sabado ng hapon, napilitan na talaga akong magplantsa dahil mahigit isang buwan na akong hindi nakapag plantsa ng aking mga damit panlakad. Wala na akong maong na maisusuot kapag naisip kong lumabas at maglakwatsa.

Isinalang ko ang CD ni Regine Velasquez sa player para naman may background music ako habang namamalantsa. Ang CD na itinago sa akin nga aking kakwarto dahil daw baka pagtawanan ko sya pag nalaman kong nakikinig sya ng mga kanta ni Regine (sapagakat puro maiingay ang mga musikang pinapakinggan ko). Hindi nya alam na isa rin akong masugid na taga hanga.

Noong una ay pakanta kanta pa ako at sinasabayan ko ang mga awitin nya. Isinasabay ko sa bilis at bagal ng mga kanta ang pag urong sulong ng plantsang hawak ko at ako ay napapa kembot pa.

Ito ang itsura ng kwarto ko. Wag kalimutan ang electric fan sa gilid at ang mga paintings ng kawayan sa dingding.

Pasayaw sayaw pa ako sa kantang Urong Sulong at feeling diva habang On the Wings of Love na ang nakasalang. Nakaguhit sa isip ko si Regine na nakaharness habang sya ay bumababa sa stage na kala mo ay talagang lumilipad sya. Bulaklakin pa ang gown at may pakpak na parang pang diwata ang kanyang kasuotan. Kinilig naman ng kaunti ng marinig ang Kailangan Ko’y Ikaw ng maalala ang palabas nila ni Robin Padilla. Halos magasgas noon ang DVD na nirentahan ko sa Video City dahil ilang beses ko itong pinanuod.

Nagsimula ang pagiging emotera ko nung marinig ko ang kanyang bersyon ng Bituing Walang Ningning. Biglang bumalik sa aking isip ang mga panahong ako ay namamalantsa ng uniporme ng aking mga kapatid at mga maong ni papa. Ganun din ang mga baro ni mama. Noong mga panahong iyon na wala pa akong trabaho at wala pang maiambag kundi ang gawin ang mga gawaing bahay. Wala din akong mabili para sa sarili ko at hiyang hiya ako sa mga magulang ko na manghingi ng pambili dahil hindi pa naman ako makatulong. Gumuguhit sa aking isipan ang palabas ni Sharon Cuneta na ilang ulit ng nireplay sa telebisyon. Nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa mala rehas na bintana, nakatanaw sa langit at sabay sambit na bukas luluhod ang mga tala.  Dagdag pa rito ng marinig ko ang kantang Narito Ako. Maluluha luha na ako. Naalala ko ang mga panahong wala na ngang trabaho, wala pang buhay pag ibig. Aray!

Sumunod namang kumurot sa dibdib ang kantang Kung Maibabalik Ko Lang. Dito naman nagbalik ang alaala ng unang naging pag ibig at ang mga kasawian (ayeee mahabang kwento hindi ko na isasali dito).

Napansin ko na lang na ako ay napapagod na at halos dalawang oras na akong nagpaplantsa at nag eemote kaya ako ay natauhan at binilisan ko na.

Siguro kung papakinggan ko pa lahat ng kanta ni Madame Regine ay mas marami pa akong maalalang mga masaya at malungkot na mga bagay at mga pinagdaanan. Isa syang kinatawan ng musika na kinalakihan na natin at nakapg-relate tayo ng napakaraming pangyayari sa ating buhay sa halos lahat ng kanyang awitin.

Ikaw, ano ang awiting kumukurot sa puso mo? 🙂

Cee’s Fun Foto Challenge : Cars and Trucks

My first time to join this challenge!

Here are my photos of the car display at the Dubai Mall. I actually didn’t check their models as I am not really a big fan of cars, but their styles and colors fascinate me.

So this is the yellow car,

and this is what’s behind the yellow car.

Well, obviously this is a maroon car 🙂

I guess I need to be well oriented next time 🙂

 

For more of photos please click here.

Weekly Writing Challenge: And Now For Something Completely Different

As this week’s challenge wants us to move outside our thinking boxes, I have thought of mixing up things I haven’t done before. My entry is a short story, a bit of fiction and true to life experience, a funny and childish way of storytelling and sketches rather than photos. I know that I am not a very good artist, ha ha but I liked the drawings. I thought that I would like to go back to pre school and draw some more of this. 🙂

For the reader: while reading this, please imagine that the story was being narrated by Gru ( from Despicable Me) with his accent (I think it is Spanish), like when he was narrating the story of the 3 Little Kittens. 🙂

So the story goes like this:

 

The Story of the Isolated Girl

Once upon a time in a land far far away, there was an isolated girl named Tanya. She was a very brilliant and talented girl but she was so different from all the other girls from the neighborhood that’s why she was always left behind.

While all the other girls were pretty in pink, Tanya was always in shirts and in jeans.

All the other girls go mad on their shopping sprees, cocktails and parties;

 

she would just sit in the park and strum her guitar or sit in a coffee shop and read and write.

 

None of the girls wanted to be her friend, and so sometimes she cries out of loneliness.

One starry starry night, she was humming her melody while looking at the stars from her window.

The music that she made was so beautiful yet so lonely that’s why it reached the Fairy Rock Land. Out of curiousity, one of the Fairy Rock Land entities rushed out to planet Earth to meet this girl who creates lovely music.  A Fairy Rock Mother appeared before Tanya and told her to make a wish and she will grant it. Tanya immediately said

I only have one wish, to reach out to people through the music that I make.

And so the Fairy Rock Mother waved her wand and suddenly disappeared.

On a blink of an eye, Tanya found herself singing on a stage in front of a huge crowd, singing and playing her guitar.

She saw all the other girls in the neighborhood singing her songs waving at her, taking a photo of her and taking video of her performance.

And from then on, Tanya lived playing her music happily ever after.

Sa Paglipad ng Aking Utak

Habang sinusulat ko ito ay kasalukuyang akong nakaupo  sa harap ng lupon ng sampung tao na nagpupulong upang pag usapan ang isyung pinansyal ng aming kumpanya. Habang nagpapaliwanag si big boss at nakikinig ang lahat, bigla namang  lumipad ang aking isipan. Inisip ko kung ano ang itsura nitong mga kaharap ko kung sila ay magiging karakter sa komiks. At dito na nagsimula ang kalokohan ko. 🙂

Ipapakilala ko sa inyo ang ilan sa mga miyembro ng Kurbata Gang. Sila lamang ang aking naiguhit dahil sila ang mga nakaupo sa aking harapan kung kayat sila ang naging sentro ng aking makalokohang pagtingin.

 Ang nasa kaliwa ay si Kurbata Kid. Isa sya sa pinakabatang miyembro ng Kurbata Gang. Sa pulong na ito, sya ay nakikinig lamang at nag tsa-tsaa. Wala syang kontribusyon masyado sa araw na ito.

Katabi naman ni Kurbata Kid, si Alahas Kid. Marami syang ginto at accessories sa katawan kaya ko sya tinawag na alahas kid. Sya naman ay tahimik sa pulong pero nakakapag ambag sa usapan.

Si Labo naman ang nasa kanan ni Alahas Kid. Si Labo ay madaldal at nakakairitang talaga.

Kahuli hulihan naman ay ang bagong hirang na Prinsipe ng mga Kurbata. At dahil bago pa lamang sya ay inoobserbahan nya pa lang kami.

 Sa pagpupulong na ito, mangilan ngilan lang ang nagsasalita kung kaya’t iniisip ko na baka tulad ko, ang iba sa kanila ay kalokohan din ang naiisip. Iba’t iba ang itsura ng mga taong nasa pulong at ang reaksyon nila sa bawat diskusyon. May ibang nakatulala lang at nagmamasid sa mga nagsasalita, may iba namang bida ng bida at wala naman talagang alam. Meron namang tahimik pero syang nakakaalam ng mga bagay bagay at meron din namang nakikitawa lang. May ilang hindi nakakaintindi ng salitang “sarcasm” at may mga ibang walang pakialam. Meron ding nagmamadali na matapos ang pagpupulong na animoy masyado syang abala sa kanyang iba pang gagawin at akala mo’y ang kanyang trabaho ay isang bagong silang na anak na pinananabikan nyang makapiling.

Habang lumalamig ang aking kape sa loob ng silid ay patuloy din ang pagdugo ng aking tenga sa  pakikinig sa mga taong “minu-murder” ang wikang ingles at sa tingin ko ay kaylangan munang bumalik sa pag aaral at itatak sa isip ang kahalagahan ng grammar.

Nabasag naman ang aking paglipad dahil sa isang babaeng walang ginawa kung hindi magpadala ng mensahe upang ihabol ang papeles nyang pinapapirmahan. Dahil iisa lamang ang gagawin nya sa buong maghapon (at iyon ay ipaalala sa akin na kelangan nya ang dokumento nya ngayon) ay wala syang ibang ginawa kundi tawagan ako o padalhan ng mensahe ng pagpapaalala upang ipakita na meron syang ginagawa. Nawala ako sa konsentrasyon kaya dito na magtatapos ang aking kwento. Ipapakilala ko muna  sya bago pa matapos ang lahat.

 

Sya si Yosi Girl. Dahil wala syang magawa sa opisina sa buong maghapon ay suki sya ng aming bakuran at nangunguna sa pagbuga na parang tambutso at isa sya sa nag aambag sa polusyon ng sangkatauhan. Sya at ang kanyang usok. Wala syang ginawa sa maghapon kung hindi manigarilyo at makipag kwentuhan at pagbalik naman sa opisina ay makinig ng musika.

 At dahil ako ay isang abalang tao sa opisina, napakaiksi ng oras ko para gumawa ng mahabang kwento kaya dito nagtatapos ang maikling istorya para sa araw na ito. Hanggang sa muli 🙂