It’s all about love concert (Side A, Callalily and K Brosas)

Oo, nagconcert nga dito ang Side A sa Dubai kasama ang Calallily at si K Brosas nung September 7.  Bihira ang mga gantong concert sa Dubai na pinupuntahan ko. Depende sa kombinasyon ng mga performers.

Hindi ko masyadong nakahiligan ang musika ng Callalily kasi sa totoo lang, tatlong kanta lang nila ang alam ko. Isa pa, bago pa lang sila noon nung lumipad na ko papunta dito kaya hindi ko sila masyadong nasubaybayan. Si K Brosas naman…hindi ako big fan pero pinapanood ko din naman dahil nakakaaliw. At syempre ang Side A, batas na yan sa larangan ng musikang pinoy at walang pinoy ang hindi makakaalam ng mga kanta nila.

Nung una, parang pinag isipan ko pa kung pupunta ako. For sure kasi, dadagsa ang mga kabayan dito sa Dubai “of all types and ages”. Mas gusto kong nagpupunta sa mga rock concerts kasi alam ko kung anong uri ng crowd ang nandon ( I’m not refering to the guys na nangugulo). And if you are a rock fan, you will know what I mean. Mas gusto ko din ang mga concerts na walang seating arrangements kasi feeling ko mas masaya yon at makakalapit pa ko sa stage. Pero dahil  nakabili na din ako ng ticket, hindi ko na lang inisip ang mga “factors to be considered” ko when attending concerts or gigs (inarte lang).

Sinabihan kami ng organizer na 9pm ang start ng show kaya nag desisyon kaming pumunta ng alas syete ng gabi. Pagdating namin don ay halos puno na ang VIP at regular seats (VIP ticket ang binili ko). First come first serve basis at kahit na alam namin yon, hindi namin akalain na alas sais pa lang eh magdadagsaan na ang mga audience.  Nainis ako kasi masyado ng malayo sa entablado ang pwesto namin. Wala kaming nagawa kundi mag pa upgrade ng VVIP kaya medyo nakalapit kami. Pagpasok ko pa lang din, napa – hay na lang ako sa nakita ko. Hindi ako sanay magpunta sa mga concert na may mga audience na naka long dress. Feeling ko sa musical play sila pupunta at hindi sa rock concert.

Unang nagperform ang Callalily. Natuwa ako sa performance nila, kahit na tatlong kanta lang talaga nila ang alam ko. Nag cover din sila ng isang kanta ng Eraserheads at yung One of Us ni Joan Ozborne. Naka tweet ko si Tatsi bago sila pumunta dito, pero sa kasamaang palad, nginitian nya lang ako nung nakalapit ako sa entablado.  Nag enjoy ako sa performance nila at nakakalungkot lang at hindi ko natupad ang aking sinabi kay Tatsi na ililibre ko sya ng Shawarma 🙂

Sumunod na nagperform si K. Nakakaaliw sya talaga. (Ang haba ng description ko sa performance nya).

At ang pinakaaabangan ng lahat ay walang iba, syempre ang Side A.

Noong nasa Pilipinas ako ay hindi ko nagawang mapanood ang Side A ng live. Kahit pa man kasi noong bata ako ay sikat na sikat na sila pero wala pa naman talaga akong pambayad sa ticket para makapunta sa mga gigs at concert nila. Napapanood ko lang sila sa mga TV guestings nila at napapakinggan sa radyo. Ni wala din akong pambili ng cd o tape man lang nila.

Andaming mga alaala ang nagbalik nung nagsimula na silang kumanta. Natuwa ako sa naalala ko nung kinanta nila ung Tell Me. Naalala ko nung estudyante pa lang ako. Mahilig akong makinig ng radyo noon. At noong mga panahong iyon, ang aking radyo ay maliit at isang tape lang ang pwede ilagay. De baterya din yon kaya kahit brown out pwede. Nabili din yun ng mama ko sa halagang 200 pesos lang.

Kapag naririnig ko ang kantang Tell Me, lungkot na lungkot ako. Ramdam na ramdam ko yung lungkot ng kanta na tipo bang matindi ang pinagdaanan kong heartache. Pero NBSB naman ako noon (aray). Gustong gusto ko din (sana) tugtugin yan noon, pero D-A-G-A palang ata ang alam kong chords ng gitara. Wala pa kaming internet sa bahay noon at hindi ko pa alam na may ultimate-guitar.com pala (kung meron na ba nung panahon na yon). At yung gitara ko pa noon at nylon pa ang kwerdas at wala sa tono dahil hindi ako marunong magtono, at wala sa magulang ko ang marunong tumugtog.

Naalala ko ang pangangarap namin na magkaroon ng acoustic duo ng matalik kong kaibigan nung high school. At nakalinya sa mga nais naming tugtugin ay ang mga kanta ng Side A. Pero nang kami ay makapagkolehiyo at magkahiwalay na, nawala na ang aming mga pangarap. Nagsimula na din akong makinig sa iba’t ibang uri ng musika noon at unti unti kong naalis ang mga “love songs” mula sa aking play list.

Umabot ako sa panahong ito na mas madalas nakikinig ng mga maiingay na tugtugin. Ngunit ganun pa man, ang paggalang sa iba’t ibang klase ng tugtugin at musikang gawa ng mga nagnanais lamang ipahayag ang kanilang nasa kalooban ay nariyan pa rin. Sa totoo lang, ang makarinig ulet ng live music tulad ng mga awitin ng Side A ay nakakapagpalambot ng puso at nakakapagpabalik ng napakaraming alaala. Hindi ko man maikwento lahat, sa susunod na siguro na mga bolgs.

Gaya nga ng nasabi ko na kanina, batas na sila sa larangan ng musika. At siguro halos lahat ng musikerong Pinoy ay nais sundan ang yapak ng bandang ito. At para sa tulad ko, na isa ring musikera (o nagpapanggap lang) taas noo sa lahat ng mga gumagawa ng magagandang himig at liriko. At sana din, ako man ay makagawa din ng sarili kong musika na maibabahagi ko sa lahat.

Sana may sense ang sinulat ko 🙂 hehe

Nag-aral ba tayo para maging waitress lang?

Taong 2006 nung ako ay nakatungtong sa entabladong minimithing matapakan ng bawat estudyanteng nagnanais ng magandang kinabukasan. Simula na ito ng panibagong lakbayin ng buhay. At para sa napakaraming  tulad ko na kakatapos lamang ng kolehiyo noong panahong iyon, kanya kanyang sikap naman na makahanap ng disenteng trabaho.

Naalala ko ang mga panahong wala kaming magawa sa klase habang wala pang propesor, tinanong ako ng kaklase ko na itago natin sa pangalang “D” ng ganito – ” Nag aaral ba tayo para maging waitress lang pag katapos?” Ako nga ay napaisip dahil sa sinabi ni D.  Andaming tanong na sumagi sa isip ko noon at naisip ko ang lahat ng hirap ko kung mauuwi lang ako sa pagiging waitress. Bachelor in Hotel and Restaurant Management ang kursong aking kinuha sa aking Sintang Paaralan. At naisip ko nga na, bakit nga ba ako kumuha ng gantong kurso? Ano ba ang unang trabahong makukuha ko pag natapos ko ito? Bakit ko kelangang mag aral ng apat na taon para maging waitress lang pagkatapos? Samantalang yung ibang hindi naman din nakatapos ay nakakakuha din ng ganong trabaho?

Balikan natin ang panahon na kung saan ay ako ay nasa 4th year high school pa lamang at nag hahanap ng Unibersidad na mapapasukan at nag iisip kung anong kurso ang kukunin. Sa iisang unibersidad lang ako kumuha ng entrance exam. Iyon ay dahil doon ko lang gustong pumasok dahil sa baba ng tuition fee dahil kapos kami noong mga panahong iyon. Isa pa ay 150 pesos lang ang binayaran ko para makapag exam, oh mas mababa pa ata. Nalula ako sa presyo ng entrance exam fees sa ibang sikat na unibersidad, kaya hindi na lang din ako sumubok.

Sa pag puno ng application form, kelangan isulat ang unang  tatlong kursong nais ng applicant kaya kelangan mag isip.

Unang una kong nilagay ang HRM (Hotel and Restaurant Management), sunod ang Business Management at huli naman ang MassComm. Kung maapansin nyo, lahat ng pinili ko ay yung halos walang Math sa curriculum, o kung meron man ay basic lang. Naisip ko noon na gagayahin ko ang tiyuhin ko kaya kukuha ako ng HRM. Sa isang cruise ship kasi sya nagtatrabaho at nakita ko kung gaano karangya ang pamumuhay na naibigay nya sa dalawa nyang anak. Hindi sya nakapagtapos ng kolehiyo pero mas malaki pa ang kinikita nya kesa sa mga ibang degree holder na kasing edad nya. At kung tutuusin, waiter lang sya, pero napakaganda ng buhay nila. Kaya lalong nabuo ang desisyon ko na kunin ang kursong iyon. Pursigido akong magtrabaho din sa cruise ship pagtapos kong mag-aral.

Habang ako ay nag aaral, natutunan ko na malawak pala ang saklaw ng industriyang aking nais pasukin. Maari kang magtrabaho sa hotel, restorant, bar, fast food, events company, catering at pwede ka pa palang luminya sa airlines. Maari ka ding magturo kung iyong nanaiisin. Pero habang malapit na ako sa pagtatapos, at nang ako ay nakaranas na ng mga practical trainings sa hotel at restaurant, naisip kong hindi ko alam kung saan ako pwede. At lagi akong bumabagsak sa sagot na “mag aapply akong waitress pag na tapos ako. Dun muna ako magsisimula.” Nauumpisahan na din akong tanungin ng mga kaibigan ng aking ina, na saan ko nga daw balak mag apply ng trabaho pagkagraduate ko at anong trabaho ang gusto ko. Sinasabi ko palagi na mag aaply ako agad sa barko kahit hindi ko naman alam kung paano at kung makakapagbarko nga ba talaga ako. Alam kong pag sinabi kong magiging waitress ako pagka graduate ko, baka naman matawa sila at sabihing “nag-aral ka pa?” Kasi naman, tulad ng mga anak nila na magiging inhinyero, accountant o nars pagkagraduate, eh hindi ko talaga sasabihin na magiging waitress ako. Hindi naman nila maiinitindihan pag sinabi ko kung bakit ganun ang gusto ko. Sinasabi ko na lang sa aking ina noon na, “hayaan mo na, pag nakapagbarko na ako, lalampasuhin ko ang sweldo ng lahat ng mga inhinyero at accountant na yan, kahit gaano pa sila kagaling sa math.” (Yun ang fighting spirit!)

Nagkaroon kami ng pag uusap ni D at pag uunawa sa naitanong nya. Sabi nya ” Bakit parang lahat ng trabahong pwede natin applyan pagka graduate eh puro pagsisilbi naman sa ibang tao? Pag sa restorant tayo ano ba ang aapplyan naten? Waitress? Bartender? Chef? eh hindi naman din tayo magaling magluto (palagi lang kaming taga pamalengke at tagahugas ng pinggan tuwing may cooking class kami noon.) Kapag sa hotel naman, anu tayo? Chambermaid? Receptionist? Eh wala ba tayong mapapasukang trabaho na tayo ang pagsisilbihan? O kaya hindi ba tayo pwede pumasok sa opisina? ” May punto nga sya don. Para nga kaming nag aral maging mga serbidora. Sinabi ko na lang sa kanya na, ” Wala namang tao na pag ka graduate eh boss ka na agad, maliban na lang kung nag aral ka sa napakagandang unibersidad, o kung galing ka sa mayamang pamilya na nag aral ka lang para makakuha ng diploma at pag tapos eh ikaw na hahawak sa family business o company nyo.” Napakibit balikat nalang kami pareho dahil huli na ang lahat para magbago pa kami ng kurso at wala na rin naman kaming magagawa.

Hindi pa man kami nakakaakyat sa entablado, excited na kami maghanap ng trabaho. Mayo pa ang graduation pero Marso pa lang ay nag aaply na kami. Hindi pala ganun kadali. Tinawagan ako para interbyuhin sa isang kaswal na restaurant sa isa sa mga malls na nasa area na pang mayaman at hindi ako nakapasa sa interbyu. Sabi ko ok lang. Isang beses pa lang naman yan. Tinawagan ulet ako para interbyuhin sa pinakasikat na kapehan sa bansa. Sobrang excited ko. Kasi bihirang bihira ang nakakapasa doon ayon sa aking  mga kaklase, at ilang beses na silang nag apply don pero ni hindi sila natawagan. Pag punta ko sa opisina nila, group interbyu pala. Nanlata ako. Lahat ng kasabay ko ay mga galing sa mga sikat na unibersidad. Yumuko ako at  tiningnan ang suot kong damit.  Pinagmasdan ko sila at pinakinggan ang kanilang pinag uusapan. Biglang nawala lahat ng “self-confidence” na baon ko. Tahimik lang ako habang inaantay namin ang mag-iinterbyu samen. Dumating sya at naging masaya naman ang group interbyu na iyon. Nung matapos ang interbyu na yon, naisip ko na sila man na nag aral sa mga mamahaling unibersidad eh kasabay ko ding nag aapply para maging barista. Kaya nabuhay ang aking loob. Natuwa din ako at makalipas ang ilang araw ay tinawagan ako para sabihing nakapasa ako at mag aantay na lang ng bagong pwesto na bubuksan ang kapehang iyon na kung saan ako ay madedestino.

Sa pag aantay ko ay nakasubok din akong mag apply sa ibang mga kumpanya. My kaklase akong nagsabi na, mag apply ako sa isang ahensya na nag papadala ng mga Pilipino sa ibang bansa. Walang anu ano ay nag apply din ako, at nakapasa sa interbyu. At binigyan ng kontrata para maging waitress at ilang buwan pa ay nakalipad na ako patungo sa bansang sinasabi nilang “land of milk and honey” ika nga.

Ito ang una kong trabaho. Narating ko ang napakalayong disyerto na mag-isa, walang kakilala kundi ang mga kapwa ko empleyado, malayo sa kamag anak at lahat ng mga kaibigan. Nahirapan ako sa umpisa at nakita ko ang iba’t ibang sitwasyon ng ating mga kababayan sa lugar na iyon. Sinabi ko sa sarili ko, hindi ako mananatiling waitress at ipinapangako kong hindi ako lalampas ng edad na tatlumpu na nagsisilbi pa rin. Nais kong magbunga ang lahat ng aking pinaghirapan noong ako ay nag aaral pa lamang. Nais kong patunayan na ang kursong kinuha ko ay hindi lamang para sa mga taong walang karunungan sa math. Nais kong patunayan higit sa lahat na ang pagiging waitress ay hindi basta basta. Hindi lahat ng tao ay kayang  ngumiti kahit sobrang dami ng hinanakit mo sa buhay. Hindi lahat kayang manilbihan at makisama sa iba’t ibang uri ng tao. At higit sa lahat hindi lahat may karakter na kaaya aya para luminya sa propesyong ito.

Hindi nga ako nag aral para maging waitress lang. At hindi dapat nila-lang ang trabahong iyon. Isa iyong propesyon na ginagamitan ng abilidad at kaaya ayang karakter.

Hindi ako nag aral para maging waitress lang. Bagaman doon ako nag simula, umusad ang aking karera at umangat.

Hindi na ako isang waitress. Pero ikinararangal ko ang trabahong naging susi para mabuksan ang aking isip sa industriyang ito, nakapagturo sa akin ng napakaraming bagay at naging daan para marating ko ang lugar na kinalalagyan ko.

🙂

____
Maraming salamat po sa mga bumabasa ng isinulat ko patungkol sa mga kalimitang itinatanong tungkol sa HRM Course at para po sa mas marami pang impormasyon, pakidalaw po ang blog ko na naglalaman lamang ng mga post patungkol sa hospitality http://hotelierako.wordpress.com/. Salamat po ulit 🙂

Isa kang pangahas

Oo, isa akong pangahas. 

Ako ay lumaki sa dakong katagalugan at wala akong ibang nalalamang dayalekto kundi Tagalog, kaya nangahas akong piliin ito bilang lengwaheng gagamitin dito sa site na ito. Ako ay nagulat dahil akala ko, at siguro ay akala mo din na ganon kadali ang lengwaheng kadalasan natin iniisang tabi dahil mas “feel” naten gamitin ang Ingles. Pwes, ako ay nagkamali at marahil ikaw din.

Napakalawak at napaka ganda ng ating wika, kung atin lang pag aaralan ng husto. Ang dami pa nating hindi alam at madami pa tayong dapat matutunan.

Naalala ko tuloy ang aking mga guro sa Filipino noong ako ay nasa  high school pa lamang. Noong mga panahong iyon ay hindi ko masyadong nauunawaan kung bakit pa meron kaming bokabularyong Tagalog. Akala ko naman ay hindi na natin ito kakailanganin pa pagdating  ng panahon dahil sa bilis ng takbo ng mundo ng teknolohiya. Lahat umuunlad. At akala ko ay parte ng pag unlad, ay ang paggamit ng salitang Ingles. Oo alam ko.  Isa na namang hangal na pag iisip. Dala siguro ng pagiging bata at pagkakatangay sa impluwensyang hatid ng media (sinisi ang media? :)). Naiisip ko tuloy ngayon na sana ay mas pinahalagahan ko pa ang kanilang itinuro at mas pinag aralan ko pa ng husto.

Isang malaking hamon sa akin ang gumamit ng website na puro Tagalog ang panuto at titingnan ko kung hanggang kelan ko mapaninidigan ito.

Kung meron pa dyan na mangangahas na subukin ang kakayanan, samahan mo ako.

🙂