A Small Thought

It was last Sunday when I was invited to go out for a dinner in a small cafe. Although we are in the midst of the hot summer, we all ordered soup dishes as if we wanted to get warm on a freezing winter evening. The cafe’s TV was on an action channel and it was playing 2012 which reminded me of all the predictions that the world will soon end.

When I was younger, someone prophesied that the world will end by the year 2000. I can remember how people fear “the end.” Some of them bought a lot of goods and went to the mountains and hid themselves like hermits. Even at that age, I knew that it was useless to do anything. Because if it is really the end, then it is the end. No one can hide and no one can escape the rapture.

It was written that not even His angels will know when will the end be. So no one really knows when it is except Him.

It is sad to know, that a lot of minds have been manipulated by few, and these few have been trying to mislead the whole world. We had been given the freedom to know and to decide on what is right and what is wrong. But we keep on believing on misleading things that others have injected into our minds. We need to wake up.

Since we don’t know when is the end, at least we should know that we are ready for it anytime.

Prevention is better than cure, but there are things that can never be cured if not prevented.

Question: I Want People To Like Me Or I’ll Die Probably

😉

J.S. Park



Anonymous asked:

How does one get over the sin of being liked or accepted by the people around them? I struggle so hard by not caring and reminding me that Christ’s love is enough, but sometimes its just so hard not to care and to not forget that Christ’s love is enough. I want to change, but it seems like every time I try I keep stumbling and failing. What should I do?


Along with anger, lust, and pride, this is one of the most besetting sins I’ve ever had the non-pleasure of battling.  May I first please point you to a message I did on this recently here, called “I Am Addicted To People.”  I talk about the Five Types of People-Pleasers: Entertainer, Rescuer, Romantic, Reputation, and Victim.

The main problem goes by a lot of names: People-Pleasing, Attention-Seeking, Co-Dependency, Peer Pressure, Daddy Issues, Attention-Whore, Class-Clown, Yes-Man.  It’s…

View original post 862 more words

Reblog 🙂

Roo Howar Yoga

A saint was bathing in a river when he spotted a drowning scorpion. To help the scorpion he picked him up so that it could be set down on dry land. But as soon as the scorpion was picked up he stung the saint’s hand and had to be dropped back in the water.

The saint did not give up and tried again with the same result. This went on for a few more times when finally a passerby interrupted the saint, “Why do you keep doing this? Can’t you see the scorpion will sting you every time you try?”

The saint replied, “The scorpion cannot forget its nature is to sting. But how can I forget that my nature is to love?”

View original post

6years of Sandy Storms and Not so Starry Nights

This slideshow requires JavaScript.

It was that hot summer night of September 2006 when I first stepped into  this foreign land. Far from my family and friends, far from the world I know.

I was 20 years old back then and everything to me was as fresh as the bright blue sky (yes Sweet Child O’ Mine! and I was literally “still” a child that time :)).

First and Foremost

Everything was my first.

First job. I was a fresh grad. I never had a chance to work in my homeland. Everything to me was still theoretical. I wanted to apply the things that I’ve learned from the university. But it wasn’t as easy as that. Sometimes a theory will just remain  a theory when you are the only one who believes in it. Well since no one understands my university theories, then I kept it inside my head in a place called ” Storage space for stock knowledge” and I started creating my own theories for myself then. 🙂  My first theory was the Law of Silence. The more you speak, the more you make mistakes. The louder your “brilliant” thoughts are, the more you are prone to discrimination and separation from humankind. The more you chat with friends, the more blood will drip from your back. My second theory was the Law of Ignorance. Sometimes we have to pretend that we really don’t know anything in order to please people (although- who do they think they are, why should I please them? Are they Pharaohs? Ha!Ha!) . How can  staff be more knowledgeable than their superior? How can some newbie be better than the oldies? Try the luck! My third theory was the Law of Patience. Yes! Patience is a virtue. And my theory works all the time. We can’t always bang our heads to a brick wall. If the wall is too hard, pour water and it will soften in time. Trust me. 🙂 My fourth theory was the Law of Non Existence. You have to know when, where and why do you have to be slightly visible or completely invisible. (You are right D. It’s really good to be invisible.)

First Love (?) I really call it my first stupidity 🙂

First Time to be Million Miles Away From Home.Well, when I was about to depart, my luggage was like a grocery. There were canned goods, instant noodles, crackers and the best one – 1kg rice 🙂 Was scared to be hungry. My mom’s not there to cook for me. Didn’t know anyone, didn’t have friends or relatives, didn’t have money either. How can an inexperienced kid leave the country without even pocket money or anything? Ha!Ha! What if the job was a fraud or anything else, and what if they threw me out in the desert or somewhere else? Never thought of this earlier. I could have starved to death or died of heat or became frozen like a fish. All I know is that I am brave enough back then.

It was difficult to be away from home. I then realized that it was really a luxury to wake up in the morning with the breakfast ready on the table. To eat dinner every night without even being bothered on what should I cook again the next day for lunch and for dinner. To sleep for more than 12 hours a day, wake up and watch TV while eating lunch. Although there are chores to be done, being at home is still a luxury.

First Time to be Insulted. I admit that I am very poor with numbers, but aside from that I know what I can do and no one has ever insulted my capabilities to such a level that I felt I was the most stupid person in the world. On those times, I can’t cry in front of everyone, so I needed to save all the tears and pour it in the night before going to sleep. Oh yeah, those were the days when I tried sitting beside the window looking at the sky where I can see the moon and its few stars wondering why can’t I see as much stars here as I can see  at home. I thought shooting stars might help as well and that I can wish that my Arabian Nights and Days would be like Princess Jasmine’s, but I never saw one.

First Time to Go to the Beach. Philippines is composed of thousand islands and more, which means it is surrounded by fresh and salty water all over but I have never been to any beach. I’ve never seen any of the beautiful white sandy beaches in my homeland (shame on me) but I never had a chance 😦 My hometown is near the mountains and from it, springs natural and sweet water (it was clean and sweet few years ago). We don’t even have faucet before because we have a deep well. And we even take our drinking water from it.

Eat Drink and Get Married 🙂

It was also my first time to enter a club. It’s dark, cold and smoky. They drink, they dance and they laugh. And a lot of them got married after a month or so 🙂 If you know what I mean. Luckily I’m still single.

From “Waiting for Tips” to “Giving Tips”

I used to wait for guests to give me tips. And I was happy whenever I receive any amount. I will go and buy burger meal in BK whenever I receive anything above 50 bucks. I will also buy chocolate bars as consolation to my hard work for the day.  But then, as I said earlier my third theory worked out very well for me.I feel happy now, to give tips whenever I dine out and I won’t hesitate to give because I know how it feels.

Sandy Storms

If you watched Mission Impossible (the latest one) which was filmed in Dubai, I’m telling you that Tom Cruise really did something impossible ( or the director thought of something that was not really possible). I’ve never seen such sandstorm in my life here. 🙂

6 years ago, the tallest building was just a flat desert. Bricks were still laid and dusts scattered in the air. There was no metro yet and the only means of transportation is the RTA bus which takes you for a “Tour of Dubai” before you reach your destination, and the “Elite” RTA taxis with snob drivers. Taxi drivers can choose their passengers by race, by age by clothing and by the area that they want to go. Just, what the hell! Right? Thank goodness they thought of building the metro.

And finally…

I am now in the midst of the hot summer of September 2012 and yet I’m still here in this foreign land. Far from my family, but this is now the world that I know.

(Just getting emotional whenever I hear Wake Me Up When September Ends. Thanks Billy Joe!)

It’s all about love concert (Side A, Callalily and K Brosas)

Oo, nagconcert nga dito ang Side A sa Dubai kasama ang Calallily at si K Brosas nung September 7.  Bihira ang mga gantong concert sa Dubai na pinupuntahan ko. Depende sa kombinasyon ng mga performers.

Hindi ko masyadong nakahiligan ang musika ng Callalily kasi sa totoo lang, tatlong kanta lang nila ang alam ko. Isa pa, bago pa lang sila noon nung lumipad na ko papunta dito kaya hindi ko sila masyadong nasubaybayan. Si K Brosas naman…hindi ako big fan pero pinapanood ko din naman dahil nakakaaliw. At syempre ang Side A, batas na yan sa larangan ng musikang pinoy at walang pinoy ang hindi makakaalam ng mga kanta nila.

Nung una, parang pinag isipan ko pa kung pupunta ako. For sure kasi, dadagsa ang mga kabayan dito sa Dubai “of all types and ages”. Mas gusto kong nagpupunta sa mga rock concerts kasi alam ko kung anong uri ng crowd ang nandon ( I’m not refering to the guys na nangugulo). And if you are a rock fan, you will know what I mean. Mas gusto ko din ang mga concerts na walang seating arrangements kasi feeling ko mas masaya yon at makakalapit pa ko sa stage. Pero dahil  nakabili na din ako ng ticket, hindi ko na lang inisip ang mga “factors to be considered” ko when attending concerts or gigs (inarte lang).

Sinabihan kami ng organizer na 9pm ang start ng show kaya nag desisyon kaming pumunta ng alas syete ng gabi. Pagdating namin don ay halos puno na ang VIP at regular seats (VIP ticket ang binili ko). First come first serve basis at kahit na alam namin yon, hindi namin akalain na alas sais pa lang eh magdadagsaan na ang mga audience.  Nainis ako kasi masyado ng malayo sa entablado ang pwesto namin. Wala kaming nagawa kundi mag pa upgrade ng VVIP kaya medyo nakalapit kami. Pagpasok ko pa lang din, napa – hay na lang ako sa nakita ko. Hindi ako sanay magpunta sa mga concert na may mga audience na naka long dress. Feeling ko sa musical play sila pupunta at hindi sa rock concert.

Unang nagperform ang Callalily. Natuwa ako sa performance nila, kahit na tatlong kanta lang talaga nila ang alam ko. Nag cover din sila ng isang kanta ng Eraserheads at yung One of Us ni Joan Ozborne. Naka tweet ko si Tatsi bago sila pumunta dito, pero sa kasamaang palad, nginitian nya lang ako nung nakalapit ako sa entablado.  Nag enjoy ako sa performance nila at nakakalungkot lang at hindi ko natupad ang aking sinabi kay Tatsi na ililibre ko sya ng Shawarma 🙂

Sumunod na nagperform si K. Nakakaaliw sya talaga. (Ang haba ng description ko sa performance nya).

At ang pinakaaabangan ng lahat ay walang iba, syempre ang Side A.

Noong nasa Pilipinas ako ay hindi ko nagawang mapanood ang Side A ng live. Kahit pa man kasi noong bata ako ay sikat na sikat na sila pero wala pa naman talaga akong pambayad sa ticket para makapunta sa mga gigs at concert nila. Napapanood ko lang sila sa mga TV guestings nila at napapakinggan sa radyo. Ni wala din akong pambili ng cd o tape man lang nila.

Andaming mga alaala ang nagbalik nung nagsimula na silang kumanta. Natuwa ako sa naalala ko nung kinanta nila ung Tell Me. Naalala ko nung estudyante pa lang ako. Mahilig akong makinig ng radyo noon. At noong mga panahong iyon, ang aking radyo ay maliit at isang tape lang ang pwede ilagay. De baterya din yon kaya kahit brown out pwede. Nabili din yun ng mama ko sa halagang 200 pesos lang.

Kapag naririnig ko ang kantang Tell Me, lungkot na lungkot ako. Ramdam na ramdam ko yung lungkot ng kanta na tipo bang matindi ang pinagdaanan kong heartache. Pero NBSB naman ako noon (aray). Gustong gusto ko din (sana) tugtugin yan noon, pero D-A-G-A palang ata ang alam kong chords ng gitara. Wala pa kaming internet sa bahay noon at hindi ko pa alam na may ultimate-guitar.com pala (kung meron na ba nung panahon na yon). At yung gitara ko pa noon at nylon pa ang kwerdas at wala sa tono dahil hindi ako marunong magtono, at wala sa magulang ko ang marunong tumugtog.

Naalala ko ang pangangarap namin na magkaroon ng acoustic duo ng matalik kong kaibigan nung high school. At nakalinya sa mga nais naming tugtugin ay ang mga kanta ng Side A. Pero nang kami ay makapagkolehiyo at magkahiwalay na, nawala na ang aming mga pangarap. Nagsimula na din akong makinig sa iba’t ibang uri ng musika noon at unti unti kong naalis ang mga “love songs” mula sa aking play list.

Umabot ako sa panahong ito na mas madalas nakikinig ng mga maiingay na tugtugin. Ngunit ganun pa man, ang paggalang sa iba’t ibang klase ng tugtugin at musikang gawa ng mga nagnanais lamang ipahayag ang kanilang nasa kalooban ay nariyan pa rin. Sa totoo lang, ang makarinig ulet ng live music tulad ng mga awitin ng Side A ay nakakapagpalambot ng puso at nakakapagpabalik ng napakaraming alaala. Hindi ko man maikwento lahat, sa susunod na siguro na mga bolgs.

Gaya nga ng nasabi ko na kanina, batas na sila sa larangan ng musika. At siguro halos lahat ng musikerong Pinoy ay nais sundan ang yapak ng bandang ito. At para sa tulad ko, na isa ring musikera (o nagpapanggap lang) taas noo sa lahat ng mga gumagawa ng magagandang himig at liriko. At sana din, ako man ay makagawa din ng sarili kong musika na maibabahagi ko sa lahat.

Sana may sense ang sinulat ko 🙂 hehe

Nag-aral ba tayo para maging waitress lang?

Taong 2006 nung ako ay nakatungtong sa entabladong minimithing matapakan ng bawat estudyanteng nagnanais ng magandang kinabukasan. Simula na ito ng panibagong lakbayin ng buhay. At para sa napakaraming  tulad ko na kakatapos lamang ng kolehiyo noong panahong iyon, kanya kanyang sikap naman na makahanap ng disenteng trabaho.

Naalala ko ang mga panahong wala kaming magawa sa klase habang wala pang propesor, tinanong ako ng kaklase ko na itago natin sa pangalang “D” ng ganito – ” Nag aaral ba tayo para maging waitress lang pag katapos?” Ako nga ay napaisip dahil sa sinabi ni D.  Andaming tanong na sumagi sa isip ko noon at naisip ko ang lahat ng hirap ko kung mauuwi lang ako sa pagiging waitress. Bachelor in Hotel and Restaurant Management ang kursong aking kinuha sa aking Sintang Paaralan. At naisip ko nga na, bakit nga ba ako kumuha ng gantong kurso? Ano ba ang unang trabahong makukuha ko pag natapos ko ito? Bakit ko kelangang mag aral ng apat na taon para maging waitress lang pagkatapos? Samantalang yung ibang hindi naman din nakatapos ay nakakakuha din ng ganong trabaho?

Balikan natin ang panahon na kung saan ay ako ay nasa 4th year high school pa lamang at nag hahanap ng Unibersidad na mapapasukan at nag iisip kung anong kurso ang kukunin. Sa iisang unibersidad lang ako kumuha ng entrance exam. Iyon ay dahil doon ko lang gustong pumasok dahil sa baba ng tuition fee dahil kapos kami noong mga panahong iyon. Isa pa ay 150 pesos lang ang binayaran ko para makapag exam, oh mas mababa pa ata. Nalula ako sa presyo ng entrance exam fees sa ibang sikat na unibersidad, kaya hindi na lang din ako sumubok.

Sa pag puno ng application form, kelangan isulat ang unang  tatlong kursong nais ng applicant kaya kelangan mag isip.

Unang una kong nilagay ang HRM (Hotel and Restaurant Management), sunod ang Business Management at huli naman ang MassComm. Kung maapansin nyo, lahat ng pinili ko ay yung halos walang Math sa curriculum, o kung meron man ay basic lang. Naisip ko noon na gagayahin ko ang tiyuhin ko kaya kukuha ako ng HRM. Sa isang cruise ship kasi sya nagtatrabaho at nakita ko kung gaano karangya ang pamumuhay na naibigay nya sa dalawa nyang anak. Hindi sya nakapagtapos ng kolehiyo pero mas malaki pa ang kinikita nya kesa sa mga ibang degree holder na kasing edad nya. At kung tutuusin, waiter lang sya, pero napakaganda ng buhay nila. Kaya lalong nabuo ang desisyon ko na kunin ang kursong iyon. Pursigido akong magtrabaho din sa cruise ship pagtapos kong mag-aral.

Habang ako ay nag aaral, natutunan ko na malawak pala ang saklaw ng industriyang aking nais pasukin. Maari kang magtrabaho sa hotel, restorant, bar, fast food, events company, catering at pwede ka pa palang luminya sa airlines. Maari ka ding magturo kung iyong nanaiisin. Pero habang malapit na ako sa pagtatapos, at nang ako ay nakaranas na ng mga practical trainings sa hotel at restaurant, naisip kong hindi ko alam kung saan ako pwede. At lagi akong bumabagsak sa sagot na “mag aapply akong waitress pag na tapos ako. Dun muna ako magsisimula.” Nauumpisahan na din akong tanungin ng mga kaibigan ng aking ina, na saan ko nga daw balak mag apply ng trabaho pagkagraduate ko at anong trabaho ang gusto ko. Sinasabi ko palagi na mag aaply ako agad sa barko kahit hindi ko naman alam kung paano at kung makakapagbarko nga ba talaga ako. Alam kong pag sinabi kong magiging waitress ako pagka graduate ko, baka naman matawa sila at sabihing “nag-aral ka pa?” Kasi naman, tulad ng mga anak nila na magiging inhinyero, accountant o nars pagkagraduate, eh hindi ko talaga sasabihin na magiging waitress ako. Hindi naman nila maiinitindihan pag sinabi ko kung bakit ganun ang gusto ko. Sinasabi ko na lang sa aking ina noon na, “hayaan mo na, pag nakapagbarko na ako, lalampasuhin ko ang sweldo ng lahat ng mga inhinyero at accountant na yan, kahit gaano pa sila kagaling sa math.” (Yun ang fighting spirit!)

Nagkaroon kami ng pag uusap ni D at pag uunawa sa naitanong nya. Sabi nya ” Bakit parang lahat ng trabahong pwede natin applyan pagka graduate eh puro pagsisilbi naman sa ibang tao? Pag sa restorant tayo ano ba ang aapplyan naten? Waitress? Bartender? Chef? eh hindi naman din tayo magaling magluto (palagi lang kaming taga pamalengke at tagahugas ng pinggan tuwing may cooking class kami noon.) Kapag sa hotel naman, anu tayo? Chambermaid? Receptionist? Eh wala ba tayong mapapasukang trabaho na tayo ang pagsisilbihan? O kaya hindi ba tayo pwede pumasok sa opisina? ” May punto nga sya don. Para nga kaming nag aral maging mga serbidora. Sinabi ko na lang sa kanya na, ” Wala namang tao na pag ka graduate eh boss ka na agad, maliban na lang kung nag aral ka sa napakagandang unibersidad, o kung galing ka sa mayamang pamilya na nag aral ka lang para makakuha ng diploma at pag tapos eh ikaw na hahawak sa family business o company nyo.” Napakibit balikat nalang kami pareho dahil huli na ang lahat para magbago pa kami ng kurso at wala na rin naman kaming magagawa.

Hindi pa man kami nakakaakyat sa entablado, excited na kami maghanap ng trabaho. Mayo pa ang graduation pero Marso pa lang ay nag aaply na kami. Hindi pala ganun kadali. Tinawagan ako para interbyuhin sa isang kaswal na restaurant sa isa sa mga malls na nasa area na pang mayaman at hindi ako nakapasa sa interbyu. Sabi ko ok lang. Isang beses pa lang naman yan. Tinawagan ulet ako para interbyuhin sa pinakasikat na kapehan sa bansa. Sobrang excited ko. Kasi bihirang bihira ang nakakapasa doon ayon sa aking  mga kaklase, at ilang beses na silang nag apply don pero ni hindi sila natawagan. Pag punta ko sa opisina nila, group interbyu pala. Nanlata ako. Lahat ng kasabay ko ay mga galing sa mga sikat na unibersidad. Yumuko ako at  tiningnan ang suot kong damit.  Pinagmasdan ko sila at pinakinggan ang kanilang pinag uusapan. Biglang nawala lahat ng “self-confidence” na baon ko. Tahimik lang ako habang inaantay namin ang mag-iinterbyu samen. Dumating sya at naging masaya naman ang group interbyu na iyon. Nung matapos ang interbyu na yon, naisip ko na sila man na nag aral sa mga mamahaling unibersidad eh kasabay ko ding nag aapply para maging barista. Kaya nabuhay ang aking loob. Natuwa din ako at makalipas ang ilang araw ay tinawagan ako para sabihing nakapasa ako at mag aantay na lang ng bagong pwesto na bubuksan ang kapehang iyon na kung saan ako ay madedestino.

Sa pag aantay ko ay nakasubok din akong mag apply sa ibang mga kumpanya. My kaklase akong nagsabi na, mag apply ako sa isang ahensya na nag papadala ng mga Pilipino sa ibang bansa. Walang anu ano ay nag apply din ako, at nakapasa sa interbyu. At binigyan ng kontrata para maging waitress at ilang buwan pa ay nakalipad na ako patungo sa bansang sinasabi nilang “land of milk and honey” ika nga.

Ito ang una kong trabaho. Narating ko ang napakalayong disyerto na mag-isa, walang kakilala kundi ang mga kapwa ko empleyado, malayo sa kamag anak at lahat ng mga kaibigan. Nahirapan ako sa umpisa at nakita ko ang iba’t ibang sitwasyon ng ating mga kababayan sa lugar na iyon. Sinabi ko sa sarili ko, hindi ako mananatiling waitress at ipinapangako kong hindi ako lalampas ng edad na tatlumpu na nagsisilbi pa rin. Nais kong magbunga ang lahat ng aking pinaghirapan noong ako ay nag aaral pa lamang. Nais kong patunayan na ang kursong kinuha ko ay hindi lamang para sa mga taong walang karunungan sa math. Nais kong patunayan higit sa lahat na ang pagiging waitress ay hindi basta basta. Hindi lahat ng tao ay kayang  ngumiti kahit sobrang dami ng hinanakit mo sa buhay. Hindi lahat kayang manilbihan at makisama sa iba’t ibang uri ng tao. At higit sa lahat hindi lahat may karakter na kaaya aya para luminya sa propesyong ito.

Hindi nga ako nag aral para maging waitress lang. At hindi dapat nila-lang ang trabahong iyon. Isa iyong propesyon na ginagamitan ng abilidad at kaaya ayang karakter.

Hindi ako nag aral para maging waitress lang. Bagaman doon ako nag simula, umusad ang aking karera at umangat.

Hindi na ako isang waitress. Pero ikinararangal ko ang trabahong naging susi para mabuksan ang aking isip sa industriyang ito, nakapagturo sa akin ng napakaraming bagay at naging daan para marating ko ang lugar na kinalalagyan ko.

🙂

____
Maraming salamat po sa mga bumabasa ng isinulat ko patungkol sa mga kalimitang itinatanong tungkol sa HRM Course at para po sa mas marami pang impormasyon, pakidalaw po ang blog ko na naglalaman lamang ng mga post patungkol sa hospitality http://hotelierako.wordpress.com/. Salamat po ulit 🙂

Isa kang pangahas

Oo, isa akong pangahas. 

Ako ay lumaki sa dakong katagalugan at wala akong ibang nalalamang dayalekto kundi Tagalog, kaya nangahas akong piliin ito bilang lengwaheng gagamitin dito sa site na ito. Ako ay nagulat dahil akala ko, at siguro ay akala mo din na ganon kadali ang lengwaheng kadalasan natin iniisang tabi dahil mas “feel” naten gamitin ang Ingles. Pwes, ako ay nagkamali at marahil ikaw din.

Napakalawak at napaka ganda ng ating wika, kung atin lang pag aaralan ng husto. Ang dami pa nating hindi alam at madami pa tayong dapat matutunan.

Naalala ko tuloy ang aking mga guro sa Filipino noong ako ay nasa  high school pa lamang. Noong mga panahong iyon ay hindi ko masyadong nauunawaan kung bakit pa meron kaming bokabularyong Tagalog. Akala ko naman ay hindi na natin ito kakailanganin pa pagdating  ng panahon dahil sa bilis ng takbo ng mundo ng teknolohiya. Lahat umuunlad. At akala ko ay parte ng pag unlad, ay ang paggamit ng salitang Ingles. Oo alam ko.  Isa na namang hangal na pag iisip. Dala siguro ng pagiging bata at pagkakatangay sa impluwensyang hatid ng media (sinisi ang media? :)). Naiisip ko tuloy ngayon na sana ay mas pinahalagahan ko pa ang kanilang itinuro at mas pinag aralan ko pa ng husto.

Isang malaking hamon sa akin ang gumamit ng website na puro Tagalog ang panuto at titingnan ko kung hanggang kelan ko mapaninidigan ito.

Kung meron pa dyan na mangangahas na subukin ang kakayanan, samahan mo ako.

🙂