Dear VP Binay

Dear VP Binay,

Nagpapasalamat po kaming mga OFWs sa UAE sa inyong pagdalaw dito at pakikipagkamay kay Shaikh Mohammed at sa pagdalaw sa ating mga distressed Filipinas being temporarily sheltered at the Philippine Embassy sa Abu Dhabi.

VP Binay with the distressed Filipinas sheltered in the Philippine Embassy
VP Binay with the distressed Filipinas sheltered in the Philippine Embassy

Salamat at naisip niyong dayuhin kami dito. Malaking bagay sa amin ang malaman na may mga tao sa gobyerno na concerned pala sa amin.

Distance Should Not Hamper

Salamat sa pagdalaw na walang halong pangangampanya para sa inyong kandidatura sa pagka Pangulo ng Pilipinas sa darating na eleksyon.


Visiting Not for Campaign

Balita ko rin po ay aattend kayo ng mass wedding bukas at makikipagkita sa mga magulang at estudyante ng Far Eastern Private School dito.

Mass Wedding

Sadyang napakapalad naman po ng mga makakadaupang palad ninyo.

Sana rin po bago matapos ang inyong tatlong araw na pagdalaw ay marami pa kayong mga makadaupang palad para malaman niyo pa ang mga pang araw-araw na isyu na hinaharap ng ating mga kababayan sa UAE.

Sana po ay may makasalubong kayong kababayan na hindi maganda ang napasukang kumpanya  dito, to think na pinadala sila ng isang agency natin sa Pinas sa kumpanyang ito.  Gaya po ng sinabi niyo sa linyang ito “by coming up with programmes that would best serve your needs” sana ay isa ito sa mga isyung maaddress ninyo. Yun bang sana, yung mga agency sa Pilipinas ay huwag magpapaalis ng mga kababayan natin kung hindi nila alam ang background ng kumpanya sa UAE. Ang lumalabas po kasi eh, padala sila ng padala ng mga kababayan natin dito, minsan nababago yung kontrata pagdating dito at hindi ibinibigay yung tulad nung pinirmahan nila sa Pinas pero wala silang magawa dahil nandito na sila at hawak ng mga amo nila ang kanilang mga pasaporte. Alam niyo ho ba yung pakiramdam ng napasubo ka na lang dahil hindi ka na makaatras dahil nandito ka na at kailangan mong tapusin ang kontrata ng labag sa loob mo dahil hindi ka makauwi at hawak ng employer mo yung pasaporte? Para rin ho silang naka detain ano? Kulang na lang ay rehas.

OFW Concerns

Sana ho mas maging transparent yung mga programa para sa mga tulad namin kasi wala po akong masyadong naririnig kungdi ang programang kailangan naming magbayad buwan-buwan sa, PAG-IBIG ba yon? Para ho bandang huli ay maaari kaming makautang. Pasensya na ho dahil hindi ko ‘yan naiintindihan masyado. Ang siste, nagbabayad na lang ako ng mga dapat bayaran bago umuwi ng Pinas kapag magbabakasyon ako para lang walang rason ang immigration sa Pinas na harangin ako pag pabalik na ako ng UAE. Nakakapobya po kasi sa airport natin eh. Kung pwede lang maging imbisibol ka. Para kasing pag na tiyempuhan ka ng mga scammers, wala ka ng kawala. Nakakatrauma kaya.

Sana rin po pala ay narinig niyo yung pagtrato sa mga Pilipino dito. Nabasa niyo po kaya yung artikulo sa Inquirer na hindi daw tinatanggap ng mga landlord ang mga Pinoy na tenant dahil daw po sa amoy ng Tuyo? Naku, yung totoo po ay hindi naman talaga dahil sa tuyo ‘yan. Mas mabaho pa nga po ang pagkain nila. Nakaamoy na ba kayo ng Masala? Ang totoo ho niyan, ayaw nilang magpaupa ng mga Pinoy dahil laging over crowded. Hindi ko naman nilalahat pero marami talagang ganiyan. Sa isang apartment ay halos dalawampu ang nakatira. Para po bang medyo squatters na nga minsan ang dating.

Landlords shut door on Filipinos in Dubai

Ang problema ho kasi VP Binay, hindi naman sapat ang sweldo ng ating mga kababayan para makaupa ng disenteng bahay kaya kahit siksikang bedspace ay pinapatos na nila. Kahit kasama na nila ang mga ipis at surot ay hindi na nila pinapansin basta lang makatipid.

Eh Sir, paano naman po mabubuhay ng disente ang mga kababayan natin. Maliit na ang sweldo ay patuloy pa ang pagtaas ng cost of living dito. Biruin niyo, nababalitaan pang magkakaroon na daw ng VAT?

Isa pa, laging hindi pantay ang pagtingin sa aming mga Pilipino dito. Kahit parehas ang trabaho, basta Pinoy laging mas mababa ang sweldo kahit kami naman lagi ang mas tinatagtag nila sa trabaho.

Unfair salary
fair ba ito? Isa itong job advertisement sa isa sa mga job sites. Pag Pinoy 2,300, pag European 5,000.

Minsan tuloy paraang ang sarap na lang umuwi sa Pilipinas kasama ang mga mahal namin sa buhay. Kaso lang parang isang horror story kapag inisip mo ang hirap ng paghahanap ng trabaho sa atin, ang walang kasiguraduhan kapag nagtayo ka ng negosyo, ang kawalan ng safety, at ang lumalang sistema ng LRT.

Siya nga po pala, timing ang pagdalaw niyo. Kakatapos lang ng concert ni Alden ah. Balita ko’y siya ang napipisil niyong gumanap sa inyong biopic ba iyon?

Timing din ho kayo sa ganda ng panahon sa UAE ngayon. Natyempuhan niyo hong winter at maulan-ulan. Sana ho ay subukan niyo ding dumalaw kapag summer. Kapag po nasa 45 to 50 degress celsius ang temperatura. Yung pong paglabas ko pa lang ng bahay ay parang nablow dry agad yung buhok ko? As in yung tutong na tutong po yung kinky kong buhok? At yung halos masunog na po yung swelas ko pag inapak ko sa kalsada? At yung pong para akong nakasalang lagi sa isang malaking pugon? Sana po subukan niyo din para ma-feel niyo talaga ang Middle East. Pero sana pag nainitan kayo ng konti at makatikim din ng sunburn, sana ay wag kayong gumaya kay Kris at sabihing Quits na tayo.

Mr. Vice President, muli kami ay nagpapasalamat at aabangan namin kung ano man iyang mga programa niyo para sa mga OFW na katulad ko. Kung in-place na iyang mga programa ninyo at hindi ko lang alam, pagpasensyahan niyo na ang aking kamangmangan.

Patuloy ho kaming umaasa kahit minsan ay nauubusan na kami ng aasahan pa. Pero wala ho kaming ibang ninanasa kung di ang balang araw ay makauwi na din sa Pilipinas nang hindi kinakailangang umalis pang muli. Hindi naman namin kayo sinisisi kung bakit hindi kami makauwi. Kasalanan din naman namin kung bakit hindi kami makauwi. Hindi kami masyadong financially literate. Balita ko ay nauuso na yung mga katagang financial freedom. Maganda ho iyan ano? Kaso ano ba iyan? Investment? Pero kahit pa yata i-orient niyo kami sa mga ganyan, wala din naman kaming magagawa dahil wala kaming pang-invest dahil hindi naman po basta OFW eh mayaman agad. Marami hong kahit maliit lang ang kita dito, hindi na lang umuuwi dahil kahit papaano may naibubulsang pera kada katapusan. Lesser evil kumbaga kaysa makipag-sapalaran sa Pilipinas.

Hanggang dito na lang po dahil mahaba na. Pero yung totoo ay mas mahaba pa sana ito kaso baka hindi niyo na basahin.

 

Patuloy na umaasa,

Isang Hamak na OFW

 

– Lualhati Bautista

Mahirap maging ina, gusto kong sabihin. Masarap lang maging ina habang maliliit pa’ng mga anak mo, habang wala pa silang sinasaktan sa’yo kundi kalingkingan ng mga paa mo na natatapakan nila sa kasusunod at kapipilit magpakarga. Pero hintayin mo ang panahong kasintaas mo na siya, ‘yong panahon ng pagkakaroon niya ng sariling isip at buhay, buhay na hiwalay sa’yo, at matitikman mo sa kamay niya ang mapapait na kamatayan.

– Lualhati Bautista, Dekada ’70

 

I salute all moms. Di na kailangang antayin ang Mother’s day 🙂

 

***

Hello 2016! Hello Project 366!

Day 2: Project 366 | A poem on Unrequited Love

Day 3: Project 366 | What’s the weather like where you are? How do you feel about it?

Day 4: Project 366 | Dance

Day 5: Project 366 | When was the last time you moved? What was the process like emotionally? How was the adjustment to a new environment?

Day 6: Project 366 | Quote/Line from the book you are currently reading

Magsimula Tayong Muli

Bakit tayo nagkaganito?

Bakit tayo nagkagulo?

Nakinig ako sa sangdaang boses pero hindi ko pinakinggan ang sayo. Nakinig ako sa sangdaang boses na walang alam sa nadarama mo at sa nadarama ko.

Ngayong nagkakaganito tayo, lahat ng dadaaning boses ay naglaho at ang natitira na lamang ay ang sa’kin at sa’yo. Boses mo at boses ko. Boses ng puso mo at puso ko na lamang na umaalingawngaw sa katahimikan ng napakalaking espasyong sa atin ay namamagitan.

Mga basag na tinig. Matinis. Masakit sa pandinig.

Ibangon muli natin ang mga nabuwal na haligi. Sindihang muli ang apoy na unti-unting pinatay ng hamog ng malalamig na gabi.

Simula ngayon, boses mo na lamang ang aking pakikinggan.

Magsimula tayong muli. Katulad ng dati.

Ikaw lang at ako.

 

Broken heart - image by hdwallpaper.nu 

image by hdwallpaper.nu

Liham ni Andres Bonifacio kay Oryang

Liham ni Andres Bonifacio kay Oryang
1897 Mayo 1

Mahal kong Oryang,

Mali ka. Hindi kita nakasalubong upang sa dulo ng kalsada, ako ay liliko sa kanan at ikaw sa kaliwa. Sapagkat saan man tayo dalhin ng ating pakikibaka, ikaw lang ang aking itatangi at makailang ulit na ihaharap sa pulang bandila. Hindi tayo nagpalitan ng mga kwento upang sa pinakahuling tuldok ng pangungusap, ang karugtong ay alingawngaw ng katahimikan. Walang pagod kitang aawitan ng imnong pambayan, Oryang. Hindi kailanman ako mauubusan ng salita upang maialay sa iyo bilang mga tula. Maging ang bulong at buntung-hininga’y magpapahayag ng pagsinta sa tulad mong umiibig din sa bansa.

Hindi tayo sabay na tumawa, nagkatinginan, at tumawa pa nang mas malakas, upang sa paghupa ng halakhak ay may butil ng luha na mamimintana sa ating mga mata. Loobin man ng Maykapal na pansamantala tayong magkawalay, tandaan mong ang halakhak at sigaw ng ating mga kasamahan ay sa akin rin. Hindi ka dapat masabik sa akin sapagkat ako’y mananatili sa iyong piling.

Hindi kita niyakap nang ilang ulit upang sa pagkalas ng mga braso ko sayo ay maramdaman mong iniiwan kita. Habambuhay akong magiging tapat sa ating panata, Oryang. Kapara ng binitawan kong sumpa sa ngalan ng bayan, tayo’y mananatiling katipun, kawal, at bayani ng ating pagmamahalan. Hindi tayo bumuo ng mga alaala sa umaga, tanghali at gabi upang sa muli mong paggising ay maisip mong hindi tayo nagkasama sa pakikidigma.

Hindi ko man hawak ang bukas, nais kong tanganan mo ang aking pangako na ilang ulit kong pipiliing mabuhay at pumanaw upang patunayan sa iyong mali ka.
Hindi ako bumati sa simula upang sa huli ay magpaalam.

Ikaw ang aking bayan,

Andres

 

 

***

This is a historical poem written by playwright Eljay Castro Deldoc

Buwan, oh buwan…

Moon
Ilang araw kong napansin. Umaga na pero nariyan pa ang buwan….Ang litratong ito ay kuha nung umaga ng ika 29 ng Oktubre…

May kung ano sa buwan

Kaya’t palagi ko siyang tinitingnan

Ilang araw nang ganiyan,

Umaga na, lagi pa siyang nariyan.

Buwan, oh buwan,

Mayroon ka bang hindi maiwan?

***

May isa pa akong post na tungkol sa buwan na puro lang naman kadramahan. LOLs.

Hinahanap hanap kita Manila

Pinakamahirap na parte para sa mga OFW na nagbabakasyon sa Pinas ay yung araw na kailangan na naman nilang mag-impake ulit at lumipad papunta sa bansa kung saan sila nagtatrabaho. Yung alam nilang kapalit ng ilang linggo nilang kasiyahang kasama ang kanilang pamilya ay ilang taon na namang pangingibang bayan.

Free as a bird
nakakamiss na view mula sa aming bintana

Pag may nakikita akong umiiyak sa airport habang nagpapaalam sa pamilya nila, sinasabi ko “ay mga baguhan pa ‘yan.

Ang yabang ko porke’t di na ko umiiyak pag nagpapaalamanan na sa airport.

Pero kahit pala inugat na ako sa ibang bansa ay tinatablan pa rin ako ng lungkot. Tinablan ako nitong nakaraan lang.

Nalungkot ako nung nakita ko yung mukha ni ermats nung nagpaalam na ako eh. Nalungkot ako nung nakita kong nalungkot siya. Nalungkot ako nung mapansin kong malaki ang itinanda niya. Nalungkot ako kasi tumanda ako at tumanda siya na magkahiwalay kami. Nalungkot ako kasi iilang beses lang kaming nagkita sa loob ng siyam na taon at mas matagal ko pa nakakasama yung mga taong hindi ko naman kaano-ano kaysa sa sarili kong pamilya.

MIA Terminal 3
mga naghihintay. may naiinip, may nalulungkot

So ayun, nung sleep mode na ang lahat sa eroplano ay saka ko na pinatulo ang pailan-ilang luhang kaytagal kong pinigilan.

Di naman ako masyadong madrama eh. Kaso pag pinigilan ang pagluha eh sobrang bigat. Kaya dapat hayaan na lang ding umagos paminsan-minsan.

Sunset
sunset sa Manila

*Pinipilit kong wag na isipin eh para di na malungkot. Kaso tinablan pa rin. Tinatablan pa rin.

Uy Pogi!

20151010_114532_resized

Uy Pogi! Ang pogi nung kotse!

Ngayon lang ako may nakitang pakalat-kalat na Porsche Cayenne sa may bandang Payatas ah.

Kako baka pogi din drayber ah! Chos!

Maya-maya pa ay aba! Aba! Aba! Nagbukas ng bintana!

Pero ngek ngek ngok. Binuksan ang bintana para lang magtapon ng basura sa kalsada.

Tsk. May pambili ka ng Porsche pero wala kang pambayad sa teacher na magtuturo sa’yo na bawal magtapon ng basura sa kalsada.

Di naman porket nasa Payatas ka ay pwede ka na lang magtapon kahit saan. Marami nang basura sa Payatas kaya wag ka na dumagdag pa este wag mo na dagdagan pa.

Ang kalsada ay daanan ng sasakyan at hindi tapunan ng basura gaya na lang na ang basurahan ay hindi daanan ng sasakyan.

Sabong?!

Hindi totoong nagsasabong ako. Napagkatuwaan ko lang ang aking camera at ang napili kong modelo ay ang aming mga manok pansabong.

Ito ang aking Model No 1.

Cool na cool lang siya at madaling kuhanan ng litrato. Hindi rin siya masyadong malikot.Model No 1

Ang aking Model No 2 naman ay medyo malikot at mahirap kuhanan ng litrato.Model No 2

Ang Model No 3 ko naman ay maligalig nung umpisa. Parang gusto niya pa akong sugurin at tukain pero bandang huli ay nanahimik din siya at nagsimula nang mag-pose.Model No 3

Aysabaw
si Sabaw ay punong-puno talaga ng kakulitan…pati manok ay hindi pinatawad

Papel

Napakaraming papel sa opisina. Papel na may nakasulat, papel na may naka-drawing, papel na manipis, papel na makapal, papel na parang karton, papel na kailangan pirmahan, papel na blangko, papel na pinagpapasa-pasahan, papel na ginagawang eroplano, papel na masarap waratin at itapon sa mukha ng iyong kaaway, papel na tinatago sa loob ng volt, papel na may sikreto, papel na may drawing na pusong may pana, papel na ginagawang basahan, papel na tinatapon sa basurahan at papel na dinadala sa banyo.

Marami na ngang papel ay mas marami pang pumapapel.

Hindi ko lubos maisip at hindi ko lubos maubos. Kung pwede lang kainin ang mga papel, sana ay nabusog pa ako.

video by: UniveraslRecPH

May post na akong tungkol sa Lapis, ngayong naman ay Papel. Ano naman kaya sa susunod?

Ako si Sabaw at ito ang aking Kwento

Masyado pang maaga para sa pagbabalik tanaw pero itong si facebook eh meron ng “See your 2013 year in review” ayan tuloy nahalungkat yung mga pictures and albums.

si sabaw
si sabaw

Kuha ito noong Enero ng taong ito at (haha) mahaba pa ang buhok ni Sabaw dyan at kulay itim pa. Ngayon ay hanggang balikat na lamang na gupit pusa at mamula mula pag naarawan.

Pers taym ko yang “jump shot” at nakailang take si direk bago namin napagkasunduan ang timing. Aba mahirap lumutang sa ere sa bigat kong ito? Konti na lang at isang sakong bigas na ang katumbas.

Wala naman talagang kwento sa aking larawan pero natuwa ako sa kasabihang isinulat ng aking kaibigang si Richelle sa gilid ng larawan. Saktong sakto sa akin iyan ahihi. Ayun lang. Bow.