Habulin Ako Eh

December pa pala nung nagpost ako na nagiisnorkeling ako dahil gusto ko magkaroon ng abs na katulad ng kay Dionne Monsanto. Pero hindi ko pa masyadong sineryoso ang languy-languyan ko noon.

Nagsimula ang aking masigasig na paglangoy bago matapos ang buwan ng Enero.

Tuwing hapon bago pumatak ang alas sais ay hindi na mapakali ang pwet ko sa upuan sa opisina dahil nagmamadali na akong magpalit ng kasuotang panlangoy.

Iniiwan ko ang mga trabaho na hindi urgent at binabalikan ko na lang sa gabi matapos ang aking paglangoy at pagkain ng hapunan.

Nakakaadik pala ang paglangoy. Lungkot na lungkot ako sa mga araw na hindi ako nakakalangoy. Minsan pakiramdam ko ay para akong isdang hinuli at inahon mula sa tubig na nagpupumiglas at nagmamadaling makabalik sa tubig.

Pero sa halos tatlong buwan ko ng paglalangoy sa humigit kumulang 45 minutes kada araw (na may distansyang 600 meters) ay parang wala namang abs na nangyayari. Minsan pa may nagtanong sa akin kung ‘may progreso’ daw ba? Kako anong progreso? Kung nabawasan daw ba ako ng timbang mula sa araw-araw na paglangoy. Sinagot ko na lang ang nagtanong na ito na hindi naman ako nagpapayat. Sa loob-loob ko, ayokong pumayat. Gusto ko lang ng abs.

Pero infairness, hindi man nababawasan ang timbang ko, nababawasan ang taba ko. Feeling ko nagiging muscles na yung mga fats. Isa pa, ang healthy ko at ang gaan ng pakiramdam at pag tumitingin ako sa salamin, kahit walang abs ay masaya ako  – at ito naman ang pinakamahalaga. Ang maging masaya ka sa iyong pangangatawan at wala kang pakialam sa sasabihin ng iba.

Hindi ako naglalangoy para pumayat at purihin ng mga kapwa ko babae o maging habulin ng guys. Wala na akong amor sa ganyan dahil may asawa na ako. Noong single ako oo, ninais kong maging habulin kahit minsan lang pero wala talaga. Yung mga cute na guys na inilusyon kong habulin ako ay sa panaginip lang ako hinahabol, ng itak.

Pero ngayon, nagbabago na ata. Hindi ko inasahang maging habulin sa time na hindi ko na ito kailangan. Pero hindi tao ang humahabol sa akin kundi mga marine creatures. Baka amoy isda na ako sa kakaligo sa dagat kaya hinahabol nila ako.

Noon ay mga stingray ang humahabol sa akin. Ngayon naman ay trigger fish.

Pabalik na ako sa pampang ng may nakasalubong akong trigger fish. At para sa inyong kaalaman, ito ang itsura ng trigger fish:

 

Image result for trigger fish
image by: Scuba Dive Asia

Hindi naman sa choosy ako ‘no, pero kung sana may itsu-itsura yung isdang hahabol sa akin ay baka makipaghabulan ako. Sana man lang dolpin na lang ang nanghabol o kaya ay pagong. Pero trigger fish pa talaga ang nanghabol sa akin.

Balita ko, ang trigger fish daw ay nananatili sa medyo kababawan kapag nagmamarka ng teritoryo nila. At habang nagmamarka sila ng teritoryo at may nakita silang ibang creatures na palangoy-langoy sa paligid lalo na kung natethreaten sila sa creature na iyon ay sinusugod nila ito.

Kanina nga ay nakasalubong ko ang isang trigger fish na halos ga-braso ang haba na kamukhang kamukha at kakulay nung nasa litrato. Ok na sana dahil papunta pa lang s’ya ay pabalik na ako pero nung nilingon ko ay bigla siyang bumalik at humabol. Natakot ako. Ang laki ng ngipin nito. Kayang kayang pumutol ng daliri ng paa ko. Wala akong suot na flippers.

Ngayon lang, sa ilang buwan ko ng paglalangoy, ako nakalangoy ng ganun kabilis. Yung usual na 35 to 45 minutes kong langoy na minsan ay isang oras pa pag malakas ang alon, ay nadali ko ng wala pang 30mins.

Hindi ko malaman kung paanong langoy ang ginawa ko kanina para lang makalayo. Lahat na ata ng estilo ng pagkampay at pagpadyak ay nagawa ko para bumilis, Butterfly stroke na lang ata ang hindi ko nasubukang gawin dahil hindi ako marunong nito. At kanina lang ako nainitan ng husto habang lumalangoy na pakiramdam ko ay pinagpapawisan ako kahit nasa tubig. Feeling ko talaga nagpawis ako dahil nakita ko ang mga bubbles sa may braso at siko ko, yung bubbles ba na katulad ng sa cherry pag nilagay mo sa baso ng sprite.

Anyway, sa anumang kadahilanan ay nawala na ang suitor kong trigger fish at nakahinga ako ng maluwag. Ayoko na maging habulin. Mahirap pala iyan.

swimming-sabaw
syempre ako yang nasa kaliwa ha ha

Magsusulat Na Lang Ako Ng Kahit Anong Gusto Ko

Kailan lang ay nabasa ko ang libro ni Jack Alvarez na Ang Autografia ng Ibang Lady Gaga. Sa unahang parte ng libro ay nasabi ni Jack na kung karamihan daw sa mga OFW ay matututo magsulat, mamulaklak siguro ang libo’t isang karanasan at kwento, adhika at inaasam, damdamin at dunong (pati ng iba’t ibang hilatsa ng kasiningan) na mapapagsaluhan ng bansa; isang tunay na pagyabong ng panitikan.

Gusto kong pumalakpak matapos kong basahin ang parteng ito.

Nakaka-inspire.

Naisip kong sa tagal ko ng nasa ibang bansa, napakarami ko ng naranasan at nasaksihan na kung noon pa man ay sinimulan ko ng isulat ang lahat ng mga ito ay baka ilang nobela na siguro ang naisulat ko.

Noon ko pa gusto na magsulat ng libro ng maiikling kwento na tungkol sa mga karanasan ko sa ibang bansa pero hanggang plano lang ang lahat.

Pero ang kagustuhang ito ay muli na namang nabuhay matapos ko basahin ang libro ni Jack Alvarez.

Nagsulat ako ng dalawang maikling kwento at ang isa ay pinost ko, ang kwento ay pinamagatang Chai.

Pagtapos ko itong isulat ay inisip ko kung ipopost ko ba dahil parang hindi ko ito likha. Parang sinulat ko lang pero parang hindi ako ang nagsulat. Ang gulo. Pero yun ang pakiramdam ko.

Hindi ako masyadong natuwa sa sinulat kong ito. Para kasing pilit ang pagkakasulat.

Ito ang problema ko noon pa pag masyadong nakakainspire ang mga librong nababasa ko. Kaya hinding-hindi na talaga ako magsusulat kapag kakatapos ko lang magbasa ng napakagandang libro o artikulo.

Ito pala ang dahilan ng pagiging ningas kugon ko at ng pagkakaroon ko ng napakaraming folder sa desktop ko na pinamagatang Writing Project 1, 2,3…. na lahat ay walang laman.

Hindi ko na muna pagiinteresan ang pagsusulat ng libro, hindi naman ako propesyonal na writer at wala naman akong pinag aralang tungkol sa creative writing.

Magsusulat na lang ako ng kahit anong gusto ko.

Magsusulat ako kung kailan ko gusto.

Magsusulat ako kung ikasasaya ko.

Magsusulat ako gamit ang estilo ko at hindi ang estilo ng iba kahit gaano man ito kahusay o kaganda.

Magsusulat ako ng mga likhang gugustuhin kong basahin ng paulit-ulit matapos ko itong ma-i-publish.

Hindi ko alam kung ako lang ba ang may isyu sa pagiging Over Inspired. Kayo rin ba?

 

Flat Lay

Hindi ko maintindihan ang konsepto ng flat lay.

Sinubukan ko itong gawin nung nakaraan at medyo nagtagumpay naman ako sa paglalagay ng 3 in 1, skyflakes at lipstick sa tabi ng libro.

20170207_192921

Pero ang hindi ko maintindihan, may rule ba sa paglalagay ng mga bagay-bagay sa paligid ng main object?

Halimbawa, kapag ang main object ay libro, ano ang mga background object na pwede dito? Tasa ng kape? Mga lapis at notebook? Bulaklak? Pero pwede mo ba itong lagyan ng lata ng facial cream at garapon ng hand cream sa gilid? Kung ganon, ano ang kinalaman ng facial cream sa libro?

Ang pagpili ba ng mga bagay na ilalagay sa flat lay ay tulad ng pagsama-samahin ang pare-pareho? O dapat ba parang connect the dots? O dapat bang ang mga bagay na katabi ng main object ay may kinalaman dito? O basta ba kakulay at ka hugis ay pasok na?

Para kasing nakakadistract pag may mga bagay sa gilid na walang kinalaman sa main object (kung main object ba ng tawag dito).

Ang laki ng problema ko.

Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga

Ang Autobiografia ng Ibang Lady Gaga ay sinulat  ni Jack Alvarez, isang OFW na nakabase sa Saudi Arabia.

Kinuha ko ang librong ito sa NBS, randomly at akala ko, yung usual na makabagbag damdaming kasaysayan na naman ng mga OFW na overly-dramatic at kung anek anek pa ang mababasa ko. Pero mali ako.

Nagulat ako sa mga kwentong tumambad sa akin nung mabasa ko ang librong ito.

Ang sabi sa likuran ng libro ay confession daw ito ng may akda at kung totoo man ang lahat ng mga kwentong nasa loob ng librong ito ay saludo ako kay Jack Alvarez. Una, dahil sa tapang niyang harapin lahat ng mga hinarap niya sa Saudi, ultimo pagkakakulong ng ilang araw at pangalawa, dahil sa tapang niyang ihayag ang mga sensitibong parte ng buhay niya.

Para sa mga nakapagtrabaho sa Gitnang Silangan, kahit pa hindi talaga sa Saudi, basahin niyo ito. Paniguradong kahit isa sa mga dagling kwento ni Jack Alvarez ay makakarelate kayo.

At kung hindi man kayo makarelate dahil hindi niyo naranasan ang kahit isa man sa mga kwento niya, maaliw naman kayo sa pagbabasa dahil sa husay ng pagkakasulat niya ng mga isyung kinakaharap ng mga OFW na minsan ay pinipikitan na lang natin ng mata, mga isyung pabulong lang natin minsan kung pag-usapan at mga isyung minsan ay ating tinatakasan.

20170207_192921
Nag-effort ako mag flat lay mga Bes! Pansinin niyo! Nag-effort ako!!!

Banyo Kings

Nitong huling bakasyon ko, dinalaw namin ni Erpats at ni Hubby yung lupang nabili ko na kasing laki lang halos ng paso.

Habang tinitingnan namin yung lupa ay nangangarap kami na sana matayuan na ito ng bahay dahil tumataas na yung mga talahib at namumunga na yung ilang papayang itinanim ng mga future kapitbahay ko.

Habang nagda-day dream kami ay lumapit sa amin ang isang manong na nagpakilalang si Roger (na tatawagin kong Ka Roger) at tinanong kung sa amin daw ba yung bakanteng lupang katabi ng bahay nila.

Nung kinompirma namin na kami nga ang magiging kapitbahay niya ay agad niyang sinabing naku patayuan mo na ng bahay ‘yan at tumataas ang presyo ng materyales. Maghanda ka na din ng mga 2M.

Agad-agad ibinida ni Ka Roger sa amin kung magkano ang nagastos n’ya at kung gaano karaming kwarto at banyo meron siya.

Iyan, apat ang banyo niyan! Bawat kwarto may banyo! ika ni Ka Roger.

Nung marinig naming mag-asawa ‘yan, nagkatinginan kami at natawa. Sa isip ko, patay na, makakahanap ng katapat sa kwentuhan si Erpat.

At hindi nga ako nagkamali.

Tama ka naman, sabi ni Erpats kay Ka Roger. Mahirap kasi pag malaki pamilya mo tapos kaunti ang banyo. Nag-aantayan sa umaga. Kami nga tatlo na yung banyo, pinagawan ko pa sa labas ng isa pang paliguan lang. (Yung totoo, 2 lang banyo namin sa bahay + isang extrang paliguan ha ha).

Hindi na nakatiis pa si Ka Roger at inaya kami sa bahay para ipakita niya ito. Nagulat nga ako dahil perstaym pa lang namin nagkita pero talagang inaya niya kami sa kanilang bahay (pano kung modus operandi pala kami ha ha ha).

Infairness kay Ka Roger, maganda ang loob ng bahay niya pero hindi ko maisip kung paano nagkasya ang apat na kwarto sa 60sqm na lote plus parking pa, kahit pa 2 storey ito.

Ibinida ulit ni Ka Roger na malaki ang nagastos niya talaga noong unang batch ng pagpapagawa niya kasi iba yung kontraktor. Nakatipid daw siya ng kaunti nung yung anak na n’ya yung kontraktor.

At dahil naibida ni Ka Roger ang propesyon ng kaniyang anak, sa kung papaanong paraan ay naisingit naman ni Erpat na ako ay isang OFW.

Aalis na ‘yan uli sa Martes  pabalik ng Maldives, ika ni Erpats.

Ah ganun ba? Sagot ni Ka Roger. Saan ba yung Maldives?

At ako na ang nagpaliwanag dahil alam kong hindi alam ni Erpats kung nasaan ba talaga ang Maldives at nagpaalam na din ako dahil hindi matapos tapos ang pagbibidahan nila kung hindi kami aalis.

Pagkaalis na pagkaalis namin ay natawa ako ng malakas at sinabi kay Erpat, siguro Bisaya din yun, parehas kayong mayabang eh (no offense sa mga friends kong Bisaya – internal biruan lang namin yun ni Erpats).

Pero kahit na parehas medyo palabida si Erpats at si Ka Roger, natawa ako at natuwa dahil hindi dalawang mayabang na tao ang nakita ko sa kanila kundi dalawang amang parehas na ipinagmamalaki ang kanilang mga anak.

Para lang silang dalawang amang umattend ng recognition day ng mga anak na nagbibidahan kung kaninong anak ang nakatanggap ng mas maraming medal.

Palengke Chronicles 9: Spaghetti Strap

Lumapit sa akin si Buding kanina na kumakanta ng ay mas, ay mas, ay mas inkris may bas habang parang bibe na pinapagaspas yung pakpak.

Kako, ‘nak sa’n mo na naman natutunan ‘yan?

Kay Ate Sione po, sagot naman n’ya habang patuloy pa rin ang pagkanta ng ay mas inkris may bas.

Pati ba naman ehersisyong pampalaki ng boobs ay tinuturo nila Sione sa anak ko? At ano na naman bang pauso ito? Kaya naman para malaman ko, matapos mananghalian ay nakiusyoso ako kila Sione at sa mga girls dahil nag-uumpukan sila’t mukhang may bagong pinagkakaguluhan. Alam n’yo naman dito, napakabilis mauso ng mga bagay-bagay.

Nakita kong kumakanta si Sione ng ay mas inkris may bas habang parang bibe na pinapagaspas yung pakpak. Nagtatawanan namang nakikigaya yung ibang mga tindera. Pero may napansin din akong kakaiba kay Sione.

Lumapit ako sa umpukan ng mga girls.

Kako, hoy Sione, bakit naman nageehersisyo kayo ng ganyan sa harap pa ni Buding? Nakokopya tuloy.

Hindi ho namin siya tinuruan ah, siya lang yung gumaya na lang, sagot naman n’ya.

Yung anak ko pa ‘yong nasisi nila ‘no? Pero bukod pa d’yan, di ko talaga natiis na punahin ang suot ni Sione.

Kako, Sione aba at naka spaghetti ka ata ngayon?

Ngumiti lang si Sione at tinaas ang kanang kilay. Biglang nagsalita si Cheenee.

Ate Mertha, di mo ba napansing napakaputi ng kilikili ni Sione? Kaya nga keri na niyang mag spaghetti ngayon. 

Aba, napatingin ako sa kilikili n’ya at oo nga. Mala porcelana sa puti. Ano kayang ginawa niya?

At ano naman ang pinahid mo riyan para pumuti? Tanong ko kay Sione.

Ngumiti ulit siya at tinaas ang kanang kilay. Tawas lang ‘yan Ate Mertha,  ang sabi niya habang ginagalaw galaw ang balikat n’ya tulad sa commercial ni Alice Dixon habang sinasabi ang linyang I can feel it.

Asus, sagot ko habang nanliliit ang mata ko. Di ako naniniwala. Kahit pa tawas lang ang gamitin eh mangingitim ang kilikili kapag binubunutan ng buhok. Malamang may hokus pokus na ginawa itong si Sione.

I smell something fishy.

Minatyagan ko at ilang araw nga talagang puro mga de-spaghetti strap ang damit ni Sione. At talagang pinagtataasan niya pa ang kamay at braso habang nanuningkit ng mga panindang damit.

Sa isip-isip ko, malalaman ko din ang hokus pokus mo. Imposibleng tawas lang ang ipinahid mo.

Kinabukasan ay hindi pumasok si Sione dahil daw magbebeach sila sa Batangas at dalawang araw daw sila doon. Pinakita niya pa sa amin yung mga two piece na isusuot niya. Kaya pala nagpaputi ng kilikili at nagpapalaki ng boobs. Magtwo-two piece pala.

Hmmmm I smell something fishy. Muli ay nanliit ang mga mata kong katulad ng kay Maricel Soriano pag nagtataray.

Limang araw na ang nakalipas bago muling pumasok si Sione.

Naka long sleeve si Sione kahit sobrang init. At hindi na siya kumakanta ng ay mas ikris may bas.

Hindi ako nakatiis kaya nagtanong ako, oh Sione, asan na mga spaghetti mo? Bakit naka longsleeves ka?

Sagot n’ya eh, medyo na sunburn ho kasi ako. Sabay tumalikod na siya at nagtupi ng mga paninda. Duda pa rin ako sa sagot n’ya, kung na sunburn ang mga braso niya, bakit amputi pa rin ng mukha n’ya.

Hmmm, I smell something fishy. Muli ay nanliit ang mga mata kong katulad ng kay Maricel Soriano pag nagtataray.

Ilang araw pa ay hindi na naka longsleeves si Sione, naka tshirt na lang. Walang bakas ng sunburn ang mga braso n’ya.

Maya-maya ay nakita kong patakbo takbo si Buding at pari’t parito habang kumakanta ng ay mas inkris may bas, ng biglang may narining kaming tili. Hinanap namin kung saan nanggaling ang tili at nakita namin si Sione at ang anak kong nakatitig lang sa kanya at gulat na gulat dahil sa lakas ng tili niya.

Ansakit Buding, sabi ni Sione sa anak ko habang magkakrus ang mga braso niya at sapo ng mga kamay niya ang kilikili niya.

Nangingilid ang luha ni Sione kaya halatang nasaktan siya. Tinanong ko si Buding, kako, ‘nak anong ginawa mo? Bakit nasaktan si Sione?

Nikiliti ko lang kilikili n’ya eh, sagot naman ni Buding.

Wag mo na ulit gawin ‘yon, sabi ko kay Buding.

Isang hiwaga pa rin sa akin kung paanong pumuti ang kilikili ni Sione at kung bakit ayaw na niya itong ipakita ngayon at kung bakit ito masakit. Ano kaya ang nangyari?

Ilang araw pa ang nakalipas ay hindi na naungkat pa ang tungkol sa kilikili ni Sione at nakalimutan na ang kantang ay mas inkris may bas.

Isang matumal na hapon habang nakikipagkwentuhan sa akin si Cheenee, may isang mamang naglalako ng mga nail cutter, nipper at tawas. Inaalok ako ng mama ng super tawas pero hindi naman ako gumagamit no’n kaya itinuro ko si Sione para s’ya ang maalok tutal s’ya naman ang gumagamit ng tawas.

Natawa bigla si Cheenee. Tinanong ko kung bakit.

Hindi naman talaga gumamit ng tawas si Sione para pumuti yung kilikili n’ya.

Kako, eh naku, ganun ba? Gustong-gusto ko na malaman kung ano ba talaga ang sikreto ni Sione pero nagtitimpi lang ako at nagpapasimple. Inantay kong si Cheenee ang magkwento sa akin kahit atat na atat na ako sa chika.

Pinahidan n’ya ng Maxifeel yung kilikili n’ya kaya pumuti ora mismo. Kaso may problema, sabi ni Cheenee at huminto saglit at sinilip kung may ibang taong malapit sa amin na makakarinig.

Luminga linga kaming dalawa at lumapit ng kaunti sa akin si Cheenee at pabulong na sinabi, nasunog yung kilikili niya nung maligo s’ya sa dagat. Tumawa ng mahina si Cheenee matapos sabihin iyon.

Sinasabi ko na nga ba. I smelled something fishy. Muli ay nanliit ang mga mata kong katulad ng kay Maricel Soriano pag nagtataray.

Sa Likod ng UV Express Van

Nung mapadaan kami ng Trinoma (ako, si Ermats, si hubby at si Sister Dear), nakita namin yung display ng mga kotse at natawag ang aming pansin ng Chevrolet Duramax Trailblazer 2017 Model.

chevrolet
may problema na ata ang kamay ko sapgakuha ng litrato…madalas blurred

Gandang-ganda kami sa sasakyang ito dahil maluwag ang loob at ayon kay Ateng Sales  Lady ay ito daw ang pinakamaluwag sa lahat ng mga 4×4 ngayon.

Isa pa ay napakataas nito at talagang pwedeng-pwedeng pambaha, panlubak at pambundok. Saktong-sakto sa lugar kung saan kami nakatira. Hindi naman kami dumadayo sa bundok pero may mga kalsadang sa sobrang lalim ng lubak ay feeling mo matarik na bundok ang tinatahak mo na kung mababa ang sasakyan mo ay hindi uubra.

Alam niyo yung mga kalsadang binatakan ng bakal habang sinesemento? Yung kahit may budget ay tinitipid para lang maraming makurakot? Maraming ganitong kalsada sa may amin, at malamang ay sa inyo rin.

Kaso lang 1.4m ang presyo ng sasakyang ito at 148k ang down payment. Ilang isda ba ang aking huhulihin bago makaipon n’yan?

So dahil wala naman kaming pambili ng sasakyan ay nagtungo na lang kami sa JCO para magkape. May libre palang donut kapag bumili ng kape.

jco

Hindi kami makaget over sa ganda nung Chevrolet na yun kaya’t hanggang sa maubos na namin ang kape at donut at nagsimula na kaming maglakad papunta sa terminal ng UV Express ay pinaguusapan pa rin namin ito.

May isang van na nakaparada sa terminal at nung dumating kami ay tinawag kami ng barker at sinabing apat na lang aalis na!

Natuwa naman kami at hindi na namin kailangan pang mag-antay.

Dun kami sa likod ng van dinala ng barker. Tanong ni hubby sa barker, akala ko ba apat pa? Dahil ng tingnan namin ay parang pang dalawa na lang ang space.

Sabi nung barker, apat pa yan! Sabay talikod at naglakad palayo dahil alam niyang hindi na makatarungang paupuin ang apat sa upuang pangdalawa.

Hindi na lang kami nagsalita dahil naipit din kami sa pagitan ng magtitiis ba kami sa maliit na space o mag-aantay pa kaming mapuno ito at umalis para sa susunod na sasakyan na kami sasakay.

Pero naisip namin na sumakay na lang para makauwi na dahil pa-rush hour na din no’n at gusto na naming makauwi agad.

Nagkasya si Ermats at Sister Dear dun sa upuan sa may bandang kanan at kami naman ni hubby ang pumwesto dito sa may kaliwang bahagi. Ako ang nahuling umupo. At halos wala pa sa isang kapat ng left and right wetpax ko ang nakaupo. May katabi kasi kaming babae na may kargang anak na chubby kaya halos pang dalawang tao ang sakop ng pagkakaupo ni ate. Idagdag pa ang kalaparan ng balakang ko kaya hindi ko maisiksik.

Inisip ko kung worth 50 pesos ba ang pagkakaupo kong iyon dahil hindi pa man kami umaalis ng Trinoma ay nangangawit na ako.

Pinanalangin ko na lang na sana ay hindi trapik para mabilis ang biyahe pero medyo trapik sa may Commonwealth ng gabing iyon. Umuusad pero mabagal.

Dahil sa pangyayaring iyon ay lalong umigting ang aming kagustuhang bumili ng Chevrolet at kung kailang kami makakabili ay isang malaking katanungan.

Pero libre lang naman mangarap kaya nilubos-lubos na namin. Sabi ni Ermat ipa-tint daw namin yung mga salamin. Tanong naman ni Sister Dear, saan nga pala natin ipapark yun if ever makabili nga tayo? Sagot agad ni Ermats na ipapatibag niya yung pader ng bahay para magka-space.

(Later on, pagdating sa bahay, kinuwento namin kay Erpats ang mga pangyayari at pangarap. Mas matindi pa pala sa amin si Erpats. Pag daw nakabili na kami ng Chevrolet, gagawan niya ng 3rd floor ang bahay at doon daw ipaparada. Automatic parking daw ang gagawin niya. Pagdating ng sasakyan sa ground floor, may pipindutin lang daw at kusa ng tataas ang sasakyan papuntang 3rd floor).

Kinonsidera din namin ang long term gastos kung bibili kami ng Chevrolet. Hindi kasi siya tulad ng mga Toyota or Mitsubishi o Nissan na available sa kanto-kanto ang mga spare parts in case masiraan. Para siyang Ford o Bentley o Chedeng na kailangan mo atang dalhin sa service center at talagang mahal ang maintenance.

Pero anu’t-ano pa man, first love namin si Baby Chevee kaya yun pa rin ang gusto namin.

Panay ang tawa namin mula nung umalis ang Van sa Trinoma hanggang sa makarating kami sa amin dahil sa alam naming kahit anong gawin namin ay wala kaming pambili ng Chevrolet at dahil din sa itsura namin sa likod ng UV Express van at sa kinakalambre na ang mga binti namin.

Tumawa na lang kami ng tumawa kahit na ang sakit-sakit na.

Eh Ayaw Nilang Magbanat ng Buto

Kanina lang habang ako ay nakatambay sa palengke, nanakawan yung isang tindahan. Nagulat kami nung biglang tumakbo si mamang tindero (na may katandaan na) palabas ng tindahan niya. Hinabol niya pala yung mga magnanakaw.

Nakiusyoso naman ako sa mga pangyayari. Nakita ko ngang hanger na lang ang natira sa display ng kaawa-awang si Manong. Natangay ang t-shirt. Hinabol niya ang mga binatang kunwaring nagtitingin at nagtatanong ng presyo pero ng maabutan niya ang mga ito ay sila pa ang matapang na nagtaas ng mga kamay at nagsabing ”kapkapan mo pa kami wala kaming kinuha” dahil pinauna na nila ang repapips nilang may tangay ng t-shirt.

Matindi ang effort ng palengke gang na ito para makapangupit ng isang tshirt. Mula umaga pa pala ay nagmamatyag na sila at nagtatanong na kuno kay Manong ng presyo. Padaan-daan, pabalik-balik, nagyoyosi at patingin-tingin kuno sa iba pang mga tindahan.

Mga bandang hapon na sila dumale at talagang tyinempuhang sarado na yung katapat na tindahan ni Manong para walang makapansin.

Nakakapanggigil ang mga ungas na ito. Naturingang mga bata at malalakas pa ay ayaw magsipagbanat ng buto. May mga diskarte naman pero ginagamit sa kasamaan.

Nakakainis.

Walang Pamagat

Ikaw

Ang tinig

Na naririnig

Kapag ang mundo’y nangingimi

 

Ikaw

Ang katahimikan

Na nangingibabaw

Sa mundong magulo at puno ng digmaan

 

Ikaw

Ang ilaw

Na s’yang tanglaw

Sa gabi ng kadiliman

 

Ikaw

 

Ikaw na nand’yan

Kapag ako’y sumusuko na

Kapag lahat ng laban

Ay natalo na

Ikaw ang nagsasabing

Tama na

Pwede ka ring sumuko

May hangganan din ang iyong kalakasan

Ikaw na nand’yan

Pag ako ay napaligiran

Ng kahihintakutan

Kapag lahat ng luha

Ay wala ng mapaglagyan

Hindi ko kailangan

Na ako ay iyong protektahan

Ang kailangan ko lang

Ay marinig

Ang tinig mo

Na nagsasabing

Tahan na,

ang lahat ng ito ay mayroon ding hangganan

 

Tula Para Sa Nakabibighaning Takipsilim

Hindi ko malaman

kung paano ilalarawan

At hindi ko maisip

Kung saan aapuhap

Ng tamang salita

o kaya ay tugma

na sasapat

sa iyong taglay

na katangiang patuloy

na sa aki’y

bumibighani

ang damdamin ko’y

lubos ang pag pagpuri

iyon lamang ang maaari

at ang aking pagtangi.

 

Araw- araw ako’y nagpupunyagi

Kapag nasisilayan kang maigi

Araw-araw

Umiibig

Umaasa

at umaasa pang muli

Na sana

sa pagdating

ng panibagong bukas

Ika’y masilayang muli,

at ika’y manatili.

 

20161101_175702
sino bang hindi tutula matapos mabighani