Misadbentyurs in Phuket (Asan ang Toothpaste ko????)

So ipinadala ako ng kumpanya sa Phuket, Thailand, para sa training. Para magkaroon ng karagdagang kaalaman para sa Road to Stardom ko.

Umalis ako ng isla ng 10am nung Lunes, nag speedboat ako papuntang airport tapos ang flight ko papuntang Bangkok ay 12pm (local time). Dumating ako sa Bangkok ng pasado alas syete (local time, bale 5 hours yung biyahe) tapos ang flight ko naman papuntang Phuket ay 9:50pm. Continue reading “Misadbentyurs in Phuket (Asan ang Toothpaste ko????)”

Opinyon Ko Lang Naman Sa Mga Comments ng mga Mangmang na Mamamayan ng Social Media

Siguro ay nabalitaan niyo ang trahedya ng mga Honeymooners na namayapa habang nandito sila sa Maldives (sumalangit nawa, at nakikiramay ako at nalulungkot sa kanilang sinapit) at siguro ay nag-aantay kayo ng post ko tungkol dito (yaaak, feeling sikat?) kaya ito na at magpopost ako.  Continue reading “Opinyon Ko Lang Naman Sa Mga Comments ng mga Mangmang na Mamamayan ng Social Media”

Life, Bakit Ka Unfair?

Lately ko lang nalaman na ‘big thing’ din pala sa Pinas ang blogging. Akala ko sa ibang bansa lang ‘yan uso. Akala ko hindi masyadong ‘in’ sa Pinas ang blogging, at ang mga bloggers ay mga tulad ko at tulad mong nagbabasa nito na hindi mainstream at pasulat-sulat lang dahil mahilig lang talaga magsulat. Pero huli na pala ako sa balita at mga pangyayari.

Continue reading “Life, Bakit Ka Unfair?”

Muling Pagtipa

Kagabi ay nilabas ko ang aking gitara sa case nitong inaalikabok. Muli akong nakatipa matapos ang mahabang panahon.

Masakit na uli sa daliri dahil nawala na ang mga kalyo at madali na mangawit dahil hindi na praktisado. Medyo matigas din at ayaw sumunod ng mga kwerdas na para bang nagtatampo dahil sa tagal na hindi nalaro.

Matagal akong hindi nakatugtog hindi lang dahil sa ako ay abala kundi dahil na din sa tagal umigi ng mga hiwa ko sa daliri na dala ng talim ng mga kinolektang starfish nung naglinis kami ng coral reef. Doon pa mismo tumapat ang mga gasgas na parang mababaw na hiwa ng blade sa mga parteng  ipandidiin sa kwerdas.

Matagal na kami ng gitara ko. 2010 o 2011 pa siguro nung una kaming nagkakilala. Pasensya na at mahina ako sa mga petsa, hindi ako nakakaalala ng anibersaryo.

Saksi ang gitara ko sa mga saya at lungkot ko. Nandun siya nung mga araw na wala akong ibang makausap o malapitan, nakikinig siya sa aking mga awitin at panimdim.

Nandun din siya nung mga panahon na walang mapagsidlan ang aking tuwa.

Minsan ay nakokonsensya ako dahil napapabayaan ko siya sa isang sulok kapag ako ay abala. Kung nakakapagsalita lamang ito, baka nakapanumbat na ito na lagi siyang nasa tabi ko pag kailangan ko siya, samantalang pag ako ay abala na sa buhay ko ay nakakalimutan ko na siya at pinapaalikabukan sa isang sulok.

Kagabi ay tumipa ako ng walang patid hanggang bisig ay mangawit, hanggang daliri’y humapdi. Kumanta ako hanggang sa lalamuna’y sumakit.

Ako at ang aking gitara ay parang magkaibigang nagkita muli matapos ang mahabang panahon na hindi maubus-ubusan ng kwento. Nagkukumustahan, habang pinagdudugtong ang mga sala-salabid na kwento, naghahanapan ng tonong madalas ay nawawala.

Kagabi ay nilabas ko ang aking gitara sa case nitong inaalikabok. Muli akong nakatipa matapos ang mahabang panahon. Muli ay may nakinig sa aking tahimik na panaghoy.

Lumang pabebe selfie with my guitar

 

Haters Gonna Hate

Kahit anong pilit kong maging mabuting tao ay hindi ko pa rin maiwasan makaramdam ng pagkainis sa ilang mga tao sa paligid. May mga taong sadyang nagpapakulo ng aking dugo tuwing makikita ko.

Isa na dito ang kaopisina kong pinaglihi yata sa ahas. Nung siya ay magbakasyon, marami akong natanggap na trabaho mula sa aming head office dahil sa kaopisina kong ito. Mali lahat ng mga isinumite niyang dokumento at pinaulit sa akin lahat.

Nagalit ang amo namin at sinabon agad siya nito pagkabalik na pagkabalik niya dito sa isla.

Ilang linggo matapos siyang mapagalitan dahil sa kapalpakan niya ay bigla siyang nakipag closed door meeting sa amo ko. Sinabi niyang tama daw ang pinagggagagawa niya at ako daw at ang head office ang mali.

Ginawa ko na nga ang trabahong hindi niya nagawa ng tama ay may gana pa siyang manira.

P.S. Ang pinaka-annoying pa na ginagawa niya sa opisina ay mula nung Disyembre hanggang ngayon ay kumakanta siya ng mga Christmas songs na kinanta naming nung nag Christmas Carol kami.

Ang pangalawang tao naman na nagpapakulo sa dugo ko  ay pinaglihi yata sa pwet ng manok. Daig pa niya ang manok na nanggigising sa umaga kakaputak.

Ang lalaking ito ay sadyang nakakainis at napakawalang modo. Ilang beses na niyang ginagawa na tuwing may kausap ako ay pilit siyang sumasabat. Hindi niya pa patatapusin munang magsalita ako o ang kausap ko at pag hindi kami tumigil sa pagsasalita ay mangangalabit pa para lamang pakinggan siya. Minsan pa ay nagbubulungan kami sa canteen ng kaibigan kong Chekwa na si Crystal ay pasigaw niya itong tinawag dahil napakalayo niya sa amin na akala mo naman ay napakahalaga ng sasabihin pero wala naman palang kwenta.

Bukod pa sa pagiging epal ng taong ito, wala pang control sa pagbibigay ng opinion na hindi naman hinihingi. Nung nakaraan lang y sinabihan niya ako ng ‘Tumataba ka na. Dati ay payat ka.’ Naiinis ako hindi dahil sa tumaba ako o pumayat man, pero dahil napakapakialamero niya. Sinagot ko na lamang siya ng ‘who cares.’

Madalas ay umiiwas ako sa taong ito, hindi ko siya binabati at hindi ko nga siya kinakausap pero lapit pa rin ito ng lapit at parang hindi nakakahalata, pilit pa ring sumasabat kapag ako may kausap. Ginagawa niya ang pagsabat na ito sa lahat ng tao pero parang kulang pa rin siya sa pansin at pilit niya pa ring ginugulo ang aking pananahimik.

Nakarinig pa ako minsan ng komento sa mga madalas kong kasama na may tama daw ako sa utak dahil inis na inis daw ako sa tao na wala naming ginagawa sa akin. Hindi na lang ako sumagot dahil hindi naman ako maiintindihan ng taong ito. Ang isyu dito ay ayaw kong makipagplastikan kaya ako umiiwas sa taong kinaainisan ko. Wala naming masama kung iiwas ako para hindi ako mainis. Wala naman din naming harm on both parties kung iiwas ako.

Pinipilit kong maging mabuting tao, pero hindi ako perpekto. Pinapakulo nila ang dugo ko.

Sistema sa Denmark

Nung isang gabi ay nakikipag-lobster-dinner under the stars ako sa isang Danish Blogger at sa kaniyang boyfie.

Habang dumadami ang naisasaling malamig na Chardonnay sa aming mga baso ay dumadami din ang kwento.

Nasabi nilang nakakainis daw ang sistema sa Denmark dahil habambuhay silang kakaltasan ng 50% ng kanilang sweldo o hangga’t hindi pa sila nagreretiro. Tinanong ko kung bakit ganoon?

Ang sabi nila ay libre daw kasi ang pag-aaral nila. Nung kolehiyo daw sila ay binabayaran sila ng gobyerno ng mahigit sa isang libong dolyar kada buwan para lamang mag-aral sila. At ang benepisyong ito ay tinatamasa ng bawat kabataan sa kanila. Walang pinipili anak ng mayaman o mahirap. Lahat ay pinag-aaral para daw lahat ay matapos at maging propesyonal.

image: visitdenmark.com

Isa pa ay wala daw babayaran kahit singko sa tuwing magpupunta sila sa ospital. Minsan nga daw ay inaabuso na ang serbisyo. May mga pupunta sa ospital na pag tinanong ng doktor kung ano ang karamdaman ay sasabihin lang nila na na-i-istress lang sila. Grabe sila. Nakaka-stress!

Sabi nila sa isang banda ay maganda ang sistema dahil walang taong grasa o taong kalye sa Denmark dahil sinusustentuhan ng gobyerno pero nakakabuwisit lang daw dahil habang buhay silang may kaltas sa sweldo. At pag lumampas pa daw sila sa sa average na sweldo at kumita sila ng mas malaki ay 70% daw ang kaltas sa kanilang sweldo. Grabe! Nakak-stress ang kaltas sa sweldo!

Tinanong ko naman sila kung hindi ba kinukurakot ng gobyerno ang kanilang pera. Sabi nila ay hindi maaaring magkakurakutan dahil ang buong bansa ay cashless. May card silang ginagamit sa lahat ng transaction at napakadali ding matrack ang pagpasok at paglabas ng kanilang pera, Hmmm! Kaya siguro walang makapag-under the table transaction.

Tinanong nila ako kung ano naman ang sistema ng Pilipinas pagdating sa tax. Sabi ko, hindi ako nagbabayad ng tax bilang sa ibang bansa ako nagtatrabaho pero balita ko sa ilang mga kaibigan ko ay halos 30 to 40% ang nakakaltas sa kanila.

Pero sabi ko, kailangan namin magbayad para makapag-aral at ganun din pag pupunta sa ospital.

At dahil habang lumalalim ang gabi at dumadami ang salin ng malamig na Chardonnay ay kung saan-saan pa napunta ang usapan.

Pero kinabukasan, nung mataas na ang sikat ng araw at mababa na ang tama ng alkohol ay napaisip ako kung maganda kayang gayahin ng Pilipinas ang sistemang umiiral sa Denmark. Libre ang lahat, pag-aaral, medical facilities at kung ano-ano pa pero habang buhay ka namang magbabayad sa gobyerno. Parang sa tingin ko ay ok namang makalatasan ka buwan-buwan ng sa sweldo kung hindi mo naman na kailangan pag mag-isip kung saan ka kukuha ng pambayad sa ospital kapag may emergency ka at ganun din ay hindi ka mamumurublema kung saan ka hahanap ng pangmatrikula ng iyong mga anak. Ganun din hindi ka mamumurublema na kinukurakot ng mga opisyal ng gobyerno ang binabayad mong Tax dahil napaka transparent ng accounts ng lahat dahil sa card system nila. Siguro ay mainam ang ganitong sistema pero naiintindihan kong logistically speaking ay napakahirap gawin nito sa Pilipinas. Hindi ko naman pwedeng ikumpara ang ating bansa sa Denmark dahil napakaliit lang ng bansang iyon at kakaunti ang tao kaya madaling isagawa ang implementasyon ng magandang sistema.

Mahirap man ang daan patungo sa pagbabago, walang masama kung susubukan.