Life, Bakit Ka Unfair?

Lately ko lang nalaman na ‘big thing’ din pala sa Pinas ang blogging. Akala ko sa ibang bansa lang ‘yan uso. Akala ko hindi masyadong ‘in’ sa Pinas ang blogging, at ang mga bloggers ay mga tulad ko at tulad mong nagbabasa nito na hindi mainstream at pasulat-sulat lang dahil mahilig lang talaga magsulat. Pero huli na pala ako sa balita at mga pangyayari.

Continue reading “Life, Bakit Ka Unfair?”

Muling Pagtipa

Kagabi ay nilabas ko ang aking gitara sa case nitong inaalikabok. Muli akong nakatipa matapos ang mahabang panahon.

Masakit na uli sa daliri dahil nawala na ang mga kalyo at madali na mangawit dahil hindi na praktisado. Medyo matigas din at ayaw sumunod ng mga kwerdas na para bang nagtatampo dahil sa tagal na hindi nalaro.

Matagal akong hindi nakatugtog hindi lang dahil sa ako ay abala kundi dahil na din sa tagal umigi ng mga hiwa ko sa daliri na dala ng talim ng mga kinolektang starfish nung naglinis kami ng coral reef. Doon pa mismo tumapat ang mga gasgas na parang mababaw na hiwa ng blade sa mga parteng  ipandidiin sa kwerdas.

Matagal na kami ng gitara ko. 2010 o 2011 pa siguro nung una kaming nagkakilala. Pasensya na at mahina ako sa mga petsa, hindi ako nakakaalala ng anibersaryo.

Saksi ang gitara ko sa mga saya at lungkot ko. Nandun siya nung mga araw na wala akong ibang makausap o malapitan, nakikinig siya sa aking mga awitin at panimdim.

Nandun din siya nung mga panahon na walang mapagsidlan ang aking tuwa.

Minsan ay nakokonsensya ako dahil napapabayaan ko siya sa isang sulok kapag ako ay abala. Kung nakakapagsalita lamang ito, baka nakapanumbat na ito na lagi siyang nasa tabi ko pag kailangan ko siya, samantalang pag ako ay abala na sa buhay ko ay nakakalimutan ko na siya at pinapaalikabukan sa isang sulok.

Kagabi ay tumipa ako ng walang patid hanggang bisig ay mangawit, hanggang daliri’y humapdi. Kumanta ako hanggang sa lalamuna’y sumakit.

Ako at ang aking gitara ay parang magkaibigang nagkita muli matapos ang mahabang panahon na hindi maubus-ubusan ng kwento. Nagkukumustahan, habang pinagdudugtong ang mga sala-salabid na kwento, naghahanapan ng tonong madalas ay nawawala.

Kagabi ay nilabas ko ang aking gitara sa case nitong inaalikabok. Muli akong nakatipa matapos ang mahabang panahon. Muli ay may nakinig sa aking tahimik na panaghoy.

Lumang pabebe selfie with my guitar

 

Haters Gonna Hate

Kahit anong pilit kong maging mabuting tao ay hindi ko pa rin maiwasan makaramdam ng pagkainis sa ilang mga tao sa paligid. May mga taong sadyang nagpapakulo ng aking dugo tuwing makikita ko.

Isa na dito ang kaopisina kong pinaglihi yata sa ahas. Nung siya ay magbakasyon, marami akong natanggap na trabaho mula sa aming head office dahil sa kaopisina kong ito. Mali lahat ng mga isinumite niyang dokumento at pinaulit sa akin lahat.

Nagalit ang amo namin at sinabon agad siya nito pagkabalik na pagkabalik niya dito sa isla.

Ilang linggo matapos siyang mapagalitan dahil sa kapalpakan niya ay bigla siyang nakipag closed door meeting sa amo ko. Sinabi niyang tama daw ang pinagggagagawa niya at ako daw at ang head office ang mali.

Ginawa ko na nga ang trabahong hindi niya nagawa ng tama ay may gana pa siyang manira.

P.S. Ang pinaka-annoying pa na ginagawa niya sa opisina ay mula nung Disyembre hanggang ngayon ay kumakanta siya ng mga Christmas songs na kinanta naming nung nag Christmas Carol kami.

Ang pangalawang tao naman na nagpapakulo sa dugo ko  ay pinaglihi yata sa pwet ng manok. Daig pa niya ang manok na nanggigising sa umaga kakaputak.

Ang lalaking ito ay sadyang nakakainis at napakawalang modo. Ilang beses na niyang ginagawa na tuwing may kausap ako ay pilit siyang sumasabat. Hindi niya pa patatapusin munang magsalita ako o ang kausap ko at pag hindi kami tumigil sa pagsasalita ay mangangalabit pa para lamang pakinggan siya. Minsan pa ay nagbubulungan kami sa canteen ng kaibigan kong Chekwa na si Crystal ay pasigaw niya itong tinawag dahil napakalayo niya sa amin na akala mo naman ay napakahalaga ng sasabihin pero wala naman palang kwenta.

Bukod pa sa pagiging epal ng taong ito, wala pang control sa pagbibigay ng opinion na hindi naman hinihingi. Nung nakaraan lang y sinabihan niya ako ng ‘Tumataba ka na. Dati ay payat ka.’ Naiinis ako hindi dahil sa tumaba ako o pumayat man, pero dahil napakapakialamero niya. Sinagot ko na lamang siya ng ‘who cares.’

Madalas ay umiiwas ako sa taong ito, hindi ko siya binabati at hindi ko nga siya kinakausap pero lapit pa rin ito ng lapit at parang hindi nakakahalata, pilit pa ring sumasabat kapag ako may kausap. Ginagawa niya ang pagsabat na ito sa lahat ng tao pero parang kulang pa rin siya sa pansin at pilit niya pa ring ginugulo ang aking pananahimik.

Nakarinig pa ako minsan ng komento sa mga madalas kong kasama na may tama daw ako sa utak dahil inis na inis daw ako sa tao na wala naming ginagawa sa akin. Hindi na lang ako sumagot dahil hindi naman ako maiintindihan ng taong ito. Ang isyu dito ay ayaw kong makipagplastikan kaya ako umiiwas sa taong kinaainisan ko. Wala naming masama kung iiwas ako para hindi ako mainis. Wala naman din naming harm on both parties kung iiwas ako.

Pinipilit kong maging mabuting tao, pero hindi ako perpekto. Pinapakulo nila ang dugo ko.

Sistema sa Denmark

Nung isang gabi ay nakikipag-lobster-dinner under the stars ako sa isang Danish Blogger at sa kaniyang boyfie.

Habang dumadami ang naisasaling malamig na Chardonnay sa aming mga baso ay dumadami din ang kwento.

Nasabi nilang nakakainis daw ang sistema sa Denmark dahil habambuhay silang kakaltasan ng 50% ng kanilang sweldo o hangga’t hindi pa sila nagreretiro. Tinanong ko kung bakit ganoon?

Ang sabi nila ay libre daw kasi ang pag-aaral nila. Nung kolehiyo daw sila ay binabayaran sila ng gobyerno ng mahigit sa isang libong dolyar kada buwan para lamang mag-aral sila. At ang benepisyong ito ay tinatamasa ng bawat kabataan sa kanila. Walang pinipili anak ng mayaman o mahirap. Lahat ay pinag-aaral para daw lahat ay matapos at maging propesyonal.

image: visitdenmark.com

Isa pa ay wala daw babayaran kahit singko sa tuwing magpupunta sila sa ospital. Minsan nga daw ay inaabuso na ang serbisyo. May mga pupunta sa ospital na pag tinanong ng doktor kung ano ang karamdaman ay sasabihin lang nila na na-i-istress lang sila. Grabe sila. Nakaka-stress!

Sabi nila sa isang banda ay maganda ang sistema dahil walang taong grasa o taong kalye sa Denmark dahil sinusustentuhan ng gobyerno pero nakakabuwisit lang daw dahil habang buhay silang may kaltas sa sweldo. At pag lumampas pa daw sila sa sa average na sweldo at kumita sila ng mas malaki ay 70% daw ang kaltas sa kanilang sweldo. Grabe! Nakak-stress ang kaltas sa sweldo!

Tinanong ko naman sila kung hindi ba kinukurakot ng gobyerno ang kanilang pera. Sabi nila ay hindi maaaring magkakurakutan dahil ang buong bansa ay cashless. May card silang ginagamit sa lahat ng transaction at napakadali ding matrack ang pagpasok at paglabas ng kanilang pera, Hmmm! Kaya siguro walang makapag-under the table transaction.

Tinanong nila ako kung ano naman ang sistema ng Pilipinas pagdating sa tax. Sabi ko, hindi ako nagbabayad ng tax bilang sa ibang bansa ako nagtatrabaho pero balita ko sa ilang mga kaibigan ko ay halos 30 to 40% ang nakakaltas sa kanila.

Pero sabi ko, kailangan namin magbayad para makapag-aral at ganun din pag pupunta sa ospital.

At dahil habang lumalalim ang gabi at dumadami ang salin ng malamig na Chardonnay ay kung saan-saan pa napunta ang usapan.

Pero kinabukasan, nung mataas na ang sikat ng araw at mababa na ang tama ng alkohol ay napaisip ako kung maganda kayang gayahin ng Pilipinas ang sistemang umiiral sa Denmark. Libre ang lahat, pag-aaral, medical facilities at kung ano-ano pa pero habang buhay ka namang magbabayad sa gobyerno. Parang sa tingin ko ay ok namang makalatasan ka buwan-buwan ng sa sweldo kung hindi mo naman na kailangan pag mag-isip kung saan ka kukuha ng pambayad sa ospital kapag may emergency ka at ganun din ay hindi ka mamumurublema kung saan ka hahanap ng pangmatrikula ng iyong mga anak. Ganun din hindi ka mamumurublema na kinukurakot ng mga opisyal ng gobyerno ang binabayad mong Tax dahil napaka transparent ng accounts ng lahat dahil sa card system nila. Siguro ay mainam ang ganitong sistema pero naiintindihan kong logistically speaking ay napakahirap gawin nito sa Pilipinas. Hindi ko naman pwedeng ikumpara ang ating bansa sa Denmark dahil napakaliit lang ng bansang iyon at kakaunti ang tao kaya madaling isagawa ang implementasyon ng magandang sistema.

Mahirap man ang daan patungo sa pagbabago, walang masama kung susubukan.

Bagets

Napanood ko ang Bagets kanina at hindi ako makapaniwalang pinanood ko ito ng buo. 

Di ako makapaniwala na nag-enjoy ako sa panonood nito.

Nag-enjoy akong mapanood ang mga batang-batang version nila Aga Mulach, Herbert Bautista, Willie Martinez at iba pa, mga kasuotang makukulay, mga maiiksing basketball shorts, buhok na pinatigas ng spray net na may walang kamatayang bangs, 80s background music at marami pa.

Simple lang ang istorya na malamang ay napanood na rin natin ng ilang daang beses na sa iba’t ibang bersiyon: isyu ng mga teenagers – pamilya, eskwela at lablayp.

Halos alam ko na minsan kung ano ang mga mangyayari, napaka predictable eh, pero ganun din naman kadalasan ang mga palabas at telenovela ngayon. Ang kaibahan lang, mas authentic yung Bagets. Di ko alam kung mas magaling lang yung mga artista dati o mas OA lang yung mga artista ngayon. 

Yung tipo bang alam ko ng mababangga ang bisikletang sinasakyan ni Herbert at titilapon siya sa damuhan o kaya ay may dance number si Aga Mulach o kaya yung dramang pang matapobre ni Rosemarie Gil. 

Ang hindi ko inexpect ay yung may portion na kumanta si Raymond Lauchengco sa gitna ng napakalaking stadium habang pinapanood siya ng naka gown na Eula Valdes from afar.

All in all, nakakatuwang panoorin ito. Refreshing. A break from the usual daily tele drama.

Image: pinoyalbums.com

Zumba Invasion

We Zumba people love us some Pitbull. This could also apply to Daddy Yankee. Check out my post for more about music. http://thezumbamommy.blogspot.com/2013/07/the-dance-styles-and-music.html:
image: someecards.com

Hindi pa man ako nakakauwi ng Pilipinas ay narinig ko na ang bagong kinahuhumalingan ni Ermats – Zumba.

Wala pa pala ako dito ay pinlano na niyang isama ako sa isa sa mga Zumba sesh niya ayon sa aking mga kapatid.

Unang umaga ko pa lang dito ay ginising na ako ni Ermats mga bandang alas kwatro y media ng umaga dahil alas singko y media daw ang Zumba sesh nila. May jetlag pa ako kaya hindi ko talaga kinayang gumising at pinangakong kinabukasan na lang ako sasama.

Kinabukasan ay ginising na naman niya ako at kahit ayaw ko pang bumangon ng ganun kaaga ay pinilit kong dahil nangako ako. Pinagsuot niya ako ng berdeng t-shirt dahil iyun daw ang dress code para sa umagang iyon.

Pagdating namin sa venue na carpark ng Puregold dito sa amin ay nakita ko ang humigit sa 40 mommies, lolas and middle aged ladies na parang magkakakilala na.

Halo ang naramdaman ko. Parang nagsisi ako sa pagsama dahil sa nakita kong mga nagchichismisang mga lola and mommies habang nag-aantay sa pagdating ng Zumba instructor na hindi marunong gumalang sa oras ng ibang tao.

May isa ding Ate na naka gray sleeve less and jogging pants na sumuway na sa dress code ay masama pa kung makatingin.

Nung dumating na yung Zumba instructor ay dali-dali ng nagsalang ng halong retro at makabagong tugtog. Hataw ang mga mommies, indak dito, indak doon. Hindi ako masyadong makasabay dahil medyo parehong kaliwa ang mga paa ko. Halos ayaw ko na ituloy dahil hindi ako makasunod pero ng makita kong marami naman ding hindi makasunod kahit si Ermats pero hataw pa rin sa pagpapapawis ay gumalaw-galaw na lang din ako at nagpaikot-ikot para naman masulit ang binayad kong 50 pesos na registration form.

Mahigit isang oras din kaming pinagtitinginan ng mga tao, lahat ng mga pasahero ng mga dumadaang jeep at tricycle ay nagkakandabali ang leeg sa paglingon sa amin. Hiniling ko lang na sana ay wala akong kakilalang dadaan para hindi ako mahiya sa pinaggagagawa ko.

Nakakapagod ang isang oras na pagpapapawis lalo pa’t hindi man lang ako nakapagalmusal o kape man lang pero ang pinakamahirap kalabanin ay ang amoy ng french fries na tinatangay ng hangin papunta sa akin sa tuwing may magbubukas ng pinto ng McDo sa tabi ng Zumba venue.

Pila Pa Rin ng Pila

Kanina ay nagpunta ako sa isang sangay ng gobyerno upang humingi ng ID. Humigit sa tatlong oras ang pag-aantay at pagpila ko para sa transaksyong inabot lamang ng labing limang minuto.

Naisip ko na parang ang saklap naman ng kapalaran ko na mula kolehiyo pa lamang ay pila na ako ng pila, hanggang ngayon ay pila parin ako ng pila.

Para sa mga hindi nakakaalam, ako ay nagtapos ng kolehiyo sa P.U.P. (Pila Uli Pila este Polytechnic University of the Philippines) na may reputasyong hindi lang nagsusunog ng upuan o kaya ay nagrarally pag tinaasan ng piso ang tuition fee kada unit, kundi kilala din sa napakahabang pila sa Cashier’s Office tuwing bayaran na ng tuition – na hindi naman sa pagp-e-egsahera ng kwento pero naranasan ko talagang pumila mula alas onse ng tanghali hanggang alas syete ng gabi pero hindi pa rin ako nakapagbayad at kinailangan ko pang bumalik kinabukasan dahil sobrang haba talaga ng pila pero siguro at sana naman ay hindi na ganito ang sistema ngayon.

Nung nasa unang taon ako ng kolehiyo, sinabihan kami ng isa sa aming propesor na masanay na kami sa ganung kahabang pila tuwing magbabayad kami ng tuition fee, that’s the price you have to pay for paying only 500 pesos tuition fee, wika niya.

May mga salita na tumatatak sa ating isipan lalo na kung ang nagsabi sa atin ay ang ating mga magulang o guro bilang mas madalas sa hindi, sila ang ating tinitingala at hinahangaan. Hindi ko makalimutan ang sinabing iyon ng propesor namin at pakiramdam ko noon ay dapat kong ipagpasalamat na nag-aaral ako sa isang State U at pakiramdam ko ay dapat nga naman ay magtiis na lang kami sa ganoong sistema bilang napakababa nga naman ng binabayaran naming tuition fee.

Pero kanina habang nakapila ako, naisip kong muli ang sinabi ng dating propesor at pinagnilay-nilayan. Naisip ko na sa murang edad ay itinatak niya na sa isip ko na dapat ay maging mapagpasalamat ako sa kung ano mang ihain sa akin ng gobyerno, na parang ang mapag-aral ng gobyerno (na ang pera naman ay galing sa mga nagbabayad ng buwis) ay isang pribilehiyo at hindi karapatan, na parang sinabi niya na rin na pagtyagaan ko ang katotohanang ipinanganak akong mahirap dahil kung may pambayad ako ng mataas na matrikula ay dapat nag-aral ako sa mamahaling unibersidad para hindi ko kailangang pumila ng mahaba

Inobserbahan ko ang sistema ng sangay ng gobyernong pinuntahan ko kanina. Hindi mabagal ang serbisyo ng mga empleyado dahil halos lima hanggang labing limang minuto lang ang transaksyon ng bawat taong nakapila doon. Ang problema ay yung sistema na tatlo lang ang empleyado para sa isang daang mamamayang dumudulog ng serbisyo ng sangay na ito.

Siguro naman ay alam ng mga nasa sangay ng gobyernong ito kulang ang empleyado para sa dami ng taong kailangang serbisyuhan pero parang hinahayaan lang nila ito dahil ‘mag-aantay naman’ ang mga tao dahil sila ang may kailangan.

Hindi ko kasi maintindihan kung bakit kailangang mag-aksaya ng oras ang mga tao, tatlong oras para sa labing limang minutong transaksyon. Parang hindi makatarungan di ba? Pero madalas ay nananahimik na lang tayo at nagsasabing ‘wala naman tayong magagawa, pagtyagaan na lang natin kaysa hindi matapos ang ating nilalakad na dokumento.’

Paulit-ulit ko pa ring iniisip ang sinabi ng dating propesor at patuloy na pinagninilay-nilayan.

Love Is Never Been

Ako si Mae at ito ang buhay pag-ibig ko.

Nakilala ko si Berto nung ako’y siyam na taong gulang pa lamang. Hindi ko pa alam noon kung ano ang ibig sabihin ng pag-ibig pero duda ko, mas lalong hindi ito alam ni Berto. Parehas pa kaming medyo uhugin noon, mabuti na lang at hindi na ngayon.

Tuwing tag-init ay nagbabakasyon s’ya sa bahay ng lola niya na  kapitbahay namin.

Palagi kaming naglalaro ng tagu-taguan mula umaga hanggang hapon. Sabay kaming nananaghalian at nagmemeryenda sa bahay ng lola niya.

Madalas siyang inaayang maglaro ng tumbang preso ng mga bata sa amin pero hindi niya ako pinagpapalit sa kanila. Ako lang palagi ang kalaro niya. Hindi siya sumasama kahit sino pang bata ang magyayang makipaglaro sa kaniya. Kaya naman pakiramdam ko ay napaka-espesyal ko sa kaniya.

Hindi naiinip si Berto kahit ano pa ang laro namin. Pag nagsawa na kami sa maghapong taguan ay naglalaro naman kami ng bahay-bahayan. Pag nagsawa na kami doon ay habulan naman o kaya ay bisikleta. Pero ang pinagtakhan ko ay kung bakit kahit lutu-lutuan ang laro at damit-damitan ng manika ay ayus lang sa kaniya. Ayun pala si Berto, pagtanda ay magiging si Berta. Pero hindi sumama ang loob ko dahil ngayon ay magbespren kami ni Berta.

Nung high school ako ay mayroon akong nakilala. Michael ang pangalan niya, ubod ng talino at gwapo pa. Lahat yata ng babae sa school ay may crush sa kaniya. Nakakapanlumo, ang liit ng aking tsansa na mapansin niya.

Gabi-gabi ay nagsusulat ako ng mga love letter at itinatago ko sa ilalim ng aking unan. Sabi ng isang kaibigan ko nung high school, pag tinago mo daw ang love letter na sinulat mo sa ilalim ng iyong unan ay mapapanaginipan ka at mamahalin din ng taong mahal mo. Gabi-gabi akong nagsusulat ng love letter para ilagay sa ilalim ng unan ko pero walang nangyari, kaya naman nung inadd ako kahapon sa facebook nung kaibigan kong nagsabi sa akin na magsulat ng love letter ay agad ko siyang binlock.

Hindi ko alam kung paano ako mapapansin ni Michael. Section 1 siya habang ako naman ay Section 35. Sa limampung estudyante kada section na may humigit kumulang tatlumpung babae, ano ang odds na mapapansin niya ako?

Pero ang totoo, sa tingin ko, mas malaki ang tsansa na mapansin ako ni Michael kesa mapataas ko ang grades ko.

Kaya hindi ako sumuko. Nagvandals ako sa CR. Sinulat ko ang Mae and Michael Forever sa loob ng dinrowing kong puso. Siguro naman mapapansin niya ito kapag nagCR siya. Ha. Ha. Ang talino ko talaga. Matapos kong magvandals ay lumabas na ako ng CR at sumipol-sipol pa dahil hindi maglalao’y makikita ni Michael ang sinulat ko. Kapag kayo ang naka-destine para sa isa’t isa, pagtatagpuin kayo ng universe sa kahit papaanong paraan.

Nakagraduate na kami’t lahat ng high school ay hindi pa rin niloob ni destiny na mabasa iyon ni Michael. Hindi niloob ni destiny na pumasok si Michael sa loob ng CR ng mga babae.

Nung college ako ay nakilala ko si Jake. 3rd year ako habang siya naman ay graduating na. Unang beses niya akong niyayang mag-date sa tapsilugan sa kanto. Ang sweet niya. Nilibre niya ako ng extra rice kasi ako na daw nagbayad ng lahat ng kinain namin kaya siya na daw bahala sa extra rice.

Sabi ni Jake ay kailangan niya daw ng tulong ko. Ako naman ay willing tumulong kahit ano pa ito. Kailangan niya daw ng mga references para sa thesis niya. Kailangan daw isulat yung name nung book, year published at yung author.

Kahit hindi ko talaga alam kung ano ang kailangan ni Jake, pumayag na lang ako. Sabi niya, sa National Library daw sa may Kalaw maraming libro. Dun daw ako maghanap ng mga references. Pagtapos ko daw ilista lahat, itype ko daw sa computer at i-save sa diskette niya.

Maghapon ako sa National Library pero dalawang reference lang ang nahanap ko na may kinalaman sa thesis niya. Pero hindi ko dapat biguin si Jake. Umimbento ako ng title ng mga libro at nilagay kong pangalan ng mga author ang pangalan ng lahat ng mga tiyo at tiya ko pati ng mga pinsan ko. Siguro naman ay mataas ang markang makukuha ni Jake sa dami ng mga reference na nilagay ko.

Nagkita kami ni Jake ng matapos ko ng gawin ang pinagawa niya. Inabot ko ang diskette sa kaniya at hinalikan niya naman ang aking noo. Kinilig ako. Sabi n’ya, salamat Mae. Wish me luck! Sabay naglakad na siya papalayo.

Hindi ako nakapagreact ni nakapagsalita dahil sa gulat at kilig ko matapos niya akong halikan sa noo. Kami na ba? Ang tanong ko sa sarili ko. Pero parang isang beses lang naman kami nagdate sa tapsilugan, yun na ba yun?

Hindi ako nakatulog nung gabing iyon kaya imbes na humiga ay nagreview na lang ako para sa final exam namin kahit wala talagang pumapasok sa utak ko. Binubuklat ko lang ang mga notes ko pero ang totoo ay iniimagine ko ang paghalik ni Jake sa noo ko. Inlove na ba ako? Inspired na inspired ako ng gabing iyon at hindi ko mapigilang isulat ng paulit-ulit sa mga blankong papel sa notebook ko ang Mahal, you are an inspiration.

Inantay ko si Jake sa labas ng campus nung araw ng defense nila. Gusto ko siya icongratulate pero lumabas na at lahat ng mga classmates niya ay hindi ko pa rin siya nakikita.

Umuwi na lang ako at hindi ko na siya nakita pa.

Hindi madaling maghanap ng trabaho pagkagraduate ng kolehiyo. Sa dami ng mga gumagraduate taon-taon at sa napakakaunting trabahong nababakante ay napakahirap talaga. Pero matapos ang anim na buwan kong pagtambay, sa tulong ng mga amiga ng nanay ko ay nakapasok ako bilang receptionist sa isang law firm.

Maliit lang ang law firm na ito. May tatlong abogado na may kani-kaniyang opisina at ako naman ang nasa reception na siyang sasagot ng tawag, haharap sa mga bisita at magtitimpla ng kape ng mga abogado at mga bisita.

Ang mga abogadong boss ko ay sina Sir Fred, Sir John at Sir Eric. Naisip ko lang, wala kaya sa tatlong ito ang destiny ko?

Si Sir Fred na medyo seryoso ay nasa 40 plus na ang edad at pamilyado na kaya tatanggalin ko na siya sa pagpipilian. Sayang at napakapogi niya pa naman. Tall, dark and handsome. Napaka gentleman niya pa at napakamahinahon. Nakikita ko kapag babae ang kliyenteng bumibisita sa kaniya ay hinahatid niya pa ito sa labas pag tapos na ang meeting at pinagbubukas ng pinto ng kotse.

Si Sir John naman ay nasa 30 plus ang edad, medyo masungit at tahimik at dapat walang gatas o creamer ang kape niya at may isang kutsaritang asukal lang. Dapat din ay hindi gagalawin ang mga papeles niya sa lamesa at ayaw niya itong ipalinis sa akin kahit minsan ay gusto ko lang punasan ang alikabok.

Single pa siya kaso nga ay ubod ng sungit at hindi man lang ngumingiti, napakagwapo pa man din sana. Balita ko din ay wala pa siyang nagiging girl friend kaya ganyan kasungit.

Si Sir Eric naman ang pinakabata sa lahat, 27 years old pa lang, masayahin, palabati at gwapo pa. Maputi siya at may dimples sa kanang pisngi at napakaputi ng pantay-pantay na ngipin. Hindi ko alam kung bakit nasa law firm siya, dapat ay nag-artista na lang siya. Palagi niya akong kunukulit at dinadalhan ng pasalubong na chocolate kapag galing siya sa meeting sa labas. Napaka sweet niya. May chance kaya na siya ang destiny ko?

Ilang buwan pa ang nakalipas at wala naman akong naging problema sa trabaho ko dahil medyo madali lang naman ito. Kasundo ko naman ang lahat ng mga boss ko pero nalaman ko din na wala sa kanila ang destiny ko.

Nakilala ko ang office boy sa kabilang building ng magsimula siyang magdeliver ng mga papeles para sa mga amo ko.

Once a week lang siya dumadaan sa opisina para maghahatid ng mga papeles nung una. Pero di naglaon ay halos araw-araw na siyang nasa office kahit wala siyang papeles na dala.

Billy ang pangalan niya.

Niligawan ako ni Billy at lagi niya akong dindalhan ng siopao. Minsan asado, minsan bola-bola. Makulit si Billy at mahilig magbiro, maasikaso at maalalahanin kaya naman nahulog agad ang loob ko sa kaniya. Hindi nagtagal ay sinagot ko na siya. Naging kami na.

Abot langit ang saya ko noon dahil sa wakas ay hindi na ako NBSB. Hindi na ako kakantsawan ng aking mga friends at pati na rin ng aking mga tiyo at tiya. May natatanggap na rin akong bulaklak at stuff toy sa wakas at may naghahatid na rin sa akin pauwi ng bahay.

Tumagal ang relasyon namin ni Billy. Nagbilang kami ng buwan hanggang umabot na kami ng dalawang taon. Parang napakaperpekto ng lahat. Minsan iniisip ko kung ano ang magiging reaksyon ko kapag nagyaya si Billy ng kasal. Handa na ba ako? At siya na kaya talaga?

Kilalang-kilala na si Billy ng aking pamilya at mga kaibigan pero napansin kong hindi niya pa ako pinapakilala sa kahit isang kamag-anak niya. Dahilan niya’y nasa IloIlo lahat ng kamag-anak niya at sooner or later ay dadalhin niya daw ako doon.

Isang umaga ay may natanggap akong text sa isang number na hindi nakaregister sa cellphone ko. Ang nakasulat lang ay Homewrecker.

Finorward ko ang text na iyon kay Billy pero wala akong natanggap na reply. Tinawagan ko siya pero nakapatay ang cellphone niya. Pumasok ako sa opisina at nung lunch break ko ay pumunta ako sa opisina nila Billy pero ang sabi ay hindi daw siya pumasok nung araw na iyon.

Hindi ko na muling nakita pa si Billy.

Umiyak ako ng umiyak. Inalo ako ng tatlong kong gwapong amo. Sinabihan nila akong magpahinga muna ng ilang araw at sila na muna ang sasagot ng lahat ng tawag at sila na din muna ang magtitimpla ng sari-sarili nilang kape.

Umiyak ako ng umiyak mula umaga hanggang gabi. Magang-maga na ang mga mata ko pero parang hindi nauubos ang luha ko. Madalas ay wala akong ganang kumain pero minsan nauubos ko ang isang galon ng vanilla ice cream.

Pinanood ko ng ilang beses ang Titanic at inisip na sana ay namatay na lang din sa lamig si Billy tulad ng pagkamatay ni Jack.

Hindi ko na alam kung ilang araw at gabi ang lumipas basta iyak lang ako ng iyak.

Ilang linggo pa ang nakalipas ay medyo nahimasmasan na ako. Nakakasagot na ulit ako ng tawag sa opisina at natitimpla ko na ng tama ang mga kape nila pero madalas ay nakatulala ako na para bang inaantay ko na biglang magpakita muli si Jack. Pero hindi na talaga siya nagbalik.

Isang araw habang nakatulala ako sa opisina at nag-iisip  ng mga paraan para makalimot, tinawag ako ni Sir John at inutusan na i-print ang file na sinend niya sa akin.

Nakita ko ang unang pahinang may nakasulat na ‘A Novel by John Cruz.’ Sinearch ko sa google kung ano ang ibig sabihin ng novel.

Nung gabing iyon, nagmamadali akong umuwi ng bahay. Pagdating na pagdating ko pa lang ay binuksan ko ang computer ko at nakita ko na lang ang sarili ko na nagsusulat ng nobelang pinamagatang Love Is Never Been.

 

** ang inspirasyon ng maikling kwentong ito ay ang mga vandals na nakita ko sa CR sa Baclaran na siyang mga larawan sa post na ito

Habulin Ako Eh

December pa pala nung nagpost ako na nagiisnorkeling ako dahil gusto ko magkaroon ng abs na katulad ng kay Dionne Monsanto. Pero hindi ko pa masyadong sineryoso ang languy-languyan ko noon.

Nagsimula ang aking masigasig na paglangoy bago matapos ang buwan ng Enero.

Tuwing hapon bago pumatak ang alas sais ay hindi na mapakali ang pwet ko sa upuan sa opisina dahil nagmamadali na akong magpalit ng kasuotang panlangoy.

Iniiwan ko ang mga trabaho na hindi urgent at binabalikan ko na lang sa gabi matapos ang aking paglangoy at pagkain ng hapunan.

Nakakaadik pala ang paglangoy. Lungkot na lungkot ako sa mga araw na hindi ako nakakalangoy. Minsan pakiramdam ko ay para akong isdang hinuli at inahon mula sa tubig na nagpupumiglas at nagmamadaling makabalik sa tubig.

Pero sa halos tatlong buwan ko ng paglalangoy sa humigit kumulang 45 minutes kada araw (na may distansyang 600 meters) ay parang wala namang abs na nangyayari. Minsan pa may nagtanong sa akin kung ‘may progreso’ daw ba? Kako anong progreso? Kung nabawasan daw ba ako ng timbang mula sa araw-araw na paglangoy. Sinagot ko na lang ang nagtanong na ito na hindi naman ako nagpapayat. Sa loob-loob ko, ayokong pumayat. Gusto ko lang ng abs.

Pero infairness, hindi man nababawasan ang timbang ko, nababawasan ang taba ko. Feeling ko nagiging muscles na yung mga fats. Isa pa, ang healthy ko at ang gaan ng pakiramdam at pag tumitingin ako sa salamin, kahit walang abs ay masaya ako  – at ito naman ang pinakamahalaga. Ang maging masaya ka sa iyong pangangatawan at wala kang pakialam sa sasabihin ng iba.

Hindi ako naglalangoy para pumayat at purihin ng mga kapwa ko babae o maging habulin ng guys. Wala na akong amor sa ganyan dahil may asawa na ako. Noong single ako oo, ninais kong maging habulin kahit minsan lang pero wala talaga. Yung mga cute na guys na inilusyon kong habulin ako ay sa panaginip lang ako hinahabol, ng itak.

Pero ngayon, nagbabago na ata. Hindi ko inasahang maging habulin sa time na hindi ko na ito kailangan. Pero hindi tao ang humahabol sa akin kundi mga marine creatures. Baka amoy isda na ako sa kakaligo sa dagat kaya hinahabol nila ako.

Noon ay mga stingray ang humahabol sa akin. Ngayon naman ay trigger fish.

Pabalik na ako sa pampang ng may nakasalubong akong trigger fish. At para sa inyong kaalaman, ito ang itsura ng trigger fish:

 

Image result for trigger fish
image by: Scuba Dive Asia

Hindi naman sa choosy ako ‘no, pero kung sana may itsu-itsura yung isdang hahabol sa akin ay baka makipaghabulan ako. Sana man lang dolpin na lang ang nanghabol o kaya ay pagong. Pero trigger fish pa talaga ang nanghabol sa akin.

Balita ko, ang trigger fish daw ay nananatili sa medyo kababawan kapag nagmamarka ng teritoryo nila. At habang nagmamarka sila ng teritoryo at may nakita silang ibang creatures na palangoy-langoy sa paligid lalo na kung natethreaten sila sa creature na iyon ay sinusugod nila ito.

Kanina nga ay nakasalubong ko ang isang trigger fish na halos ga-braso ang haba na kamukhang kamukha at kakulay nung nasa litrato. Ok na sana dahil papunta pa lang s’ya ay pabalik na ako pero nung nilingon ko ay bigla siyang bumalik at humabol. Natakot ako. Ang laki ng ngipin nito. Kayang kayang pumutol ng daliri ng paa ko. Wala akong suot na flippers.

Ngayon lang, sa ilang buwan ko ng paglalangoy, ako nakalangoy ng ganun kabilis. Yung usual na 35 to 45 minutes kong langoy na minsan ay isang oras pa pag malakas ang alon, ay nadali ko ng wala pang 30mins.

Hindi ko malaman kung paanong langoy ang ginawa ko kanina para lang makalayo. Lahat na ata ng estilo ng pagkampay at pagpadyak ay nagawa ko para bumilis, Butterfly stroke na lang ata ang hindi ko nasubukang gawin dahil hindi ako marunong nito. At kanina lang ako nainitan ng husto habang lumalangoy na pakiramdam ko ay pinagpapawisan ako kahit nasa tubig. Feeling ko talaga nagpawis ako dahil nakita ko ang mga bubbles sa may braso at siko ko, yung bubbles ba na katulad ng sa cherry pag nilagay mo sa baso ng sprite.

Anyway, sa anumang kadahilanan ay nawala na ang suitor kong trigger fish at nakahinga ako ng maluwag. Ayoko na maging habulin. Mahirap pala iyan.

swimming-sabaw
syempre ako yang nasa kaliwa ha ha