Sa Paglipad ng Aking Utak

Habang sinusulat ko ito ay kasalukuyang akong nakaupo  sa harap ng lupon ng sampung tao na nagpupulong upang pag usapan ang isyung pinansyal ng aming kumpanya. Habang nagpapaliwanag si big boss at nakikinig ang lahat, bigla namang  lumipad ang aking isipan. Inisip ko kung ano ang itsura nitong mga kaharap ko kung sila ay magiging karakter sa komiks. At dito na nagsimula ang kalokohan ko. 🙂

Ipapakilala ko sa inyo ang ilan sa mga miyembro ng Kurbata Gang. Sila lamang ang aking naiguhit dahil sila ang mga nakaupo sa aking harapan kung kayat sila ang naging sentro ng aking makalokohang pagtingin.

 Ang nasa kaliwa ay si Kurbata Kid. Isa sya sa pinakabatang miyembro ng Kurbata Gang. Sa pulong na ito, sya ay nakikinig lamang at nag tsa-tsaa. Wala syang kontribusyon masyado sa araw na ito.

Katabi naman ni Kurbata Kid, si Alahas Kid. Marami syang ginto at accessories sa katawan kaya ko sya tinawag na alahas kid. Sya naman ay tahimik sa pulong pero nakakapag ambag sa usapan.

Si Labo naman ang nasa kanan ni Alahas Kid. Si Labo ay madaldal at nakakairitang talaga.

Kahuli hulihan naman ay ang bagong hirang na Prinsipe ng mga Kurbata. At dahil bago pa lamang sya ay inoobserbahan nya pa lang kami.

 Sa pagpupulong na ito, mangilan ngilan lang ang nagsasalita kung kaya’t iniisip ko na baka tulad ko, ang iba sa kanila ay kalokohan din ang naiisip. Iba’t iba ang itsura ng mga taong nasa pulong at ang reaksyon nila sa bawat diskusyon. May ibang nakatulala lang at nagmamasid sa mga nagsasalita, may iba namang bida ng bida at wala naman talagang alam. Meron namang tahimik pero syang nakakaalam ng mga bagay bagay at meron din namang nakikitawa lang. May ilang hindi nakakaintindi ng salitang “sarcasm” at may mga ibang walang pakialam. Meron ding nagmamadali na matapos ang pagpupulong na animoy masyado syang abala sa kanyang iba pang gagawin at akala mo’y ang kanyang trabaho ay isang bagong silang na anak na pinananabikan nyang makapiling.

Habang lumalamig ang aking kape sa loob ng silid ay patuloy din ang pagdugo ng aking tenga sa  pakikinig sa mga taong “minu-murder” ang wikang ingles at sa tingin ko ay kaylangan munang bumalik sa pag aaral at itatak sa isip ang kahalagahan ng grammar.

Nabasag naman ang aking paglipad dahil sa isang babaeng walang ginawa kung hindi magpadala ng mensahe upang ihabol ang papeles nyang pinapapirmahan. Dahil iisa lamang ang gagawin nya sa buong maghapon (at iyon ay ipaalala sa akin na kelangan nya ang dokumento nya ngayon) ay wala syang ibang ginawa kundi tawagan ako o padalhan ng mensahe ng pagpapaalala upang ipakita na meron syang ginagawa. Nawala ako sa konsentrasyon kaya dito na magtatapos ang aking kwento. Ipapakilala ko muna  sya bago pa matapos ang lahat.

 

Sya si Yosi Girl. Dahil wala syang magawa sa opisina sa buong maghapon ay suki sya ng aming bakuran at nangunguna sa pagbuga na parang tambutso at isa sya sa nag aambag sa polusyon ng sangkatauhan. Sya at ang kanyang usok. Wala syang ginawa sa maghapon kung hindi manigarilyo at makipag kwentuhan at pagbalik naman sa opisina ay makinig ng musika.

 At dahil ako ay isang abalang tao sa opisina, napakaiksi ng oras ko para gumawa ng mahabang kwento kaya dito nagtatapos ang maikling istorya para sa araw na ito. Hanggang sa muli 🙂

Weekly Writing Challenge : Easy as Pie

I never really wanted to write anything about love whether it’s happy or sad as I don’t want to sound cheesy or corny but it has suddenly clicked  my light bulb.

And this is my entry for this week’s challenge (Easy as Pie) inspired by :

A Rose
Love is a rose but you better not pick it.
It only grows when it’s on the vine.
A handful of thorns and you’ll know you’ve missed it.
You lose your love when you say the word “mine.”
(Neil Young, “Love Is a Rose,” 1977)

You were once a star that sprinkled magic to my life. And from then on I lived a life of fairy tales thinking and wishing that there will be a happy ending. Every day and every night my heartbeats fast. Like a playful kid I ran my heart out, like a free little bird I spread my wings and fly until I almost reached wonderland.

You were once like a spring, a season of flowers and  everything was bright and beautiful. I picked a flower which looks like you and have sent it through with all my love for you. Like fields my love blossomed, like flowers it bloomed. But like the due, your love became blue.

You were once a rose, a red one. I came close and touched you, but all your thorns pricked my fingers. With blood dripping, with pain I wondered. How can a sweet little thing slash me like a powerful sword?It ripped my heart out, and killed my cheerful soul.

Once again you became a star, but then you twinkled death to my dreams. The world turned around and winter rushed in. Sitting beside the window watching the snow flakes fall from the gloomy sky, I embraced my pillow wishing all my life – I hope spring comes again at the right place and at the right time.

 

Well I don’t have a title for this one, I can’t squeeze my brain anymore.

Story Challenge : “Letter M”

The “M” Challenge

Miles Away

Living in the world far from my own. Living in the world miles away from home.

I see birds flying and free. I can see the ocean, but I can’t see up to where will it be.

Living in this world full of treasures and dreams, I embrace the warmth and feel the blue breeze.

Measure your dreams, treasure your memories. Laugh out your failures and smile at your miseries.

Listen to the music and create your own.

Live to love and live to be loved.

Miles away from you I found another world.

A smaller map of mystery that I can call mine.

Travel Theme : Foliage

Green, green grass of home! Have taken these photos during my trip home last March.

This is my entry for this challenge Travel Theme: Foliage

This is the river flowing from the mountains of Montalban, Rizal in the Philippines (now called Rodriguez, Rizal). The small town where I came from.

I call this part Mini Thailand. It is on the right side of the river (first photo above).

This is called Wawa Dam, where the water flows  (from the above photos).

The legend of Bernardo Carpio.

If you can see the huge stones on the Wawa Dam on top, well they keep on growing and they are getting bigger each year. And as the legend says, these two mountains were alive once and started to crash into each other.  Thus, creating earth quake and massive landslide. Bernardo Carpio, as they said was the strongest man during that time came and he tried to stop the mountains from crashing together. And that is how those two mountains got separated.

Hope you liked the photos, and the story 🙂