Sa Ngayon, Ito Ang Mundo Ko

No Man is an Island daw. Pero sa kasalukuyang kalagayan ko ngayon, tila ba ako ay a Man (or woman) that is an island in an island.

Mahirap mag-isa, sa literal o matalinghaga mang pananalita.

Ilang araw na mula nung umalis ang kasama ko sa kwarto para magbakasyon at kung akala kong makakapagdiwang ako sa independensya ko sa kwarto ay nagkakamali ako. Malungkot. Oo, nakakalungkot.

Hindi kami madalas mag-usap ng kakwarto ko hindi dahil magkagalit kami kundi nirerespeto namin ang espasyo ng isa’t isa. Minsan iniisip kong masarap magkaroon ng sariling kwarto pero iba din ang pakiramdam ng may kasama. Oo, kubarde ako at natatakot ako sa kaunting kaluskos na naririnig ko pag nakalampas na ang hatinggabi at oo bukas ang ilaw habang ako ay natutulog. Pero mas malala sa multong hindi nakikita ay ang multong nararamdaman. Ang multong dala ng lungkot na patuloy na nagpaparamdam araw at gabi, nagsusumiksik sa kaibuturan ng mga buto ng kaisipan, nakikidaloy sa pulang likidong pari’t parito sa mga ugat ng katawan.

Hindi ko nais na maging negatibo na lang palagi ang mga sinusulat ko sa blog na ito subalit isa sa layunin ng pagkakaroon ng blog ay upang mailabas ang mga saloobin na hindi madaling ibuga, na di tulad ng usok ng sigarilyo na matapos hithitin ay madaling ibuga at ipasa sa hangin para malanghap ng iba ang elementong sa kalusuga’y nakasasama.

Ang blog naman na ito ay hindi ginawa upang makapagpakita ng kagandahan lamang at pekeng kaperpektuhan dahil bilang tao lang ang nasa likod ng blog na ito na may kahinaan ding taglay, may kapangitan ding maipapakita sapagka’t ang mundo ay hindi perpekto ang pagkakabilog.

Sanay na akong walang nakikinig sa akin subalit minsan ako pa rin ay natatanga at umaasang may makikinig sa aking tinig upang mapahiya lamang sa tuwing nagsasalita. Wala akong kadala-dala. Kung bakit pa ba kasi ako nagsalita, dapat ay isinulat ko na lang kaagad-agad.

Napakaliit na ng mundo pero mas maliit pa ito kung ang mundo mo ay isa lamang isla. Isang maliit na isla na kaya mong libutin sa loob lamang ng sampung minuto. Para bang ang mundo mo ay kaya mong libutin sa loob lang ng sampung minuto. Mundo ng sampung minuto.Β  Na sa bawat sampung minuto ng paggalaw mo ay may nasasabi ang iba. Ultimo pagkakape mo ay napupuna pa. Ultimo paglangoy mo ay napupuna pa. Ultimo pagkamot mo ng ulo ay napupuna pa.

Sa maliit na mundong ito ng sampung minuto kung saan maraming multo at lungkot at marami ring pait at luhang ‘sing alat ng tubig dagat ay may mga taong patuloy na umuusad subalit may mga taong naiwanan na sa sampung taong nakaraan. Silang mga naiwan sa masayang nakaraan ay nagpapalala at nagpaparami pa ng multo ng kalungkutan ng kasalukuyan.

Kaya’t sa bawat gabi ng paghilata at pagtunganga ng matagal at pagtitig sa kisame ay naiisip ang paliit na paliit na mundo. Ang mundong pansampung minuto na mas lumiliit pa kapag nakahilata sa kwartong kayang libutin sa loob lamang ng limang segundo. Ang mundong pang sampung minuto na naging pang limang segundo. Ang mundong pang limang segundo kung saan nagsisiksikan ang mga multo at lungkot at pait at luhang ‘sing alat ng tubig dagat, ito ang mundo ko. Sa ngayon, ito ang mundo ko.

Author: aysabaw

Aysa is a self-proclaimed hotelier without any culinary talent. She used to fly around Dubai for ten years via her magic carpet but destiny led her to a new path. She is now a little mermaid swimming in and around the Maldivian waters. If she is not reading her books, writing something comical, leaving rubbish comments on your posts or strumming her guitar, then she's up to some mischief.

55 thoughts on “Sa Ngayon, Ito Ang Mundo Ko”

  1. “Pero mas malala sa multong hindi nakikita ay ang multong nararamdaman.”
    Hindi ko kinaya. Ang sakit nito. 😭😭😭 Nararamdaman ko rin to minsan pagnagsosolo backpacking o di kayay, yung ako nalang mag-isang naniniwala na kaya pa… kahit.. ang sakit2 na 😭😭😭 Ihetyu aysa. 😭😭😭😁😁😁✌✌✌ Ang galing nito.

    Liked by 2 people

  2. Minsan naiisip ko, ano kaya ang pakiramdam kung makakilala ako ng gaya ko? Iyong tahimik lang din madalas, magsasalita kapag gusto lang o kaya naman pipiliin na lang na itago kaysa sabihin gamit ang tinig. Ano kaya ang pakiramdam ng ganoon?

    Liked by 2 people

  3. Panalo ka talaga Aysa kapag nagsulat ng Tagalog blog! I can read it loud, tapos ung tono na para akong nag i-Spoken Poetry. The feels! Maliit man ang mundo mo sa nagyon, malayo naman ang mararating ng mga letra mo. Be strong Aysa! πŸ™‚

    Much love,
    Lenny

    Liked by 1 person

  4. “Ang multong dala ng lungkot na patuloy na nagpaparamdam araw at gabi, nagsusumiksik sa kaibuturan ng mga buto ng kaisipan, nakikidaloy sa pulang likidong pari’t parito sa mga ugat ng katawan.”

    Malalim nga ng pinaghuhugutan nito. Ang bigat!

    Liked by 1 person

  5. Kung nakita mo lang siguro ang itsura ko habang binabasa ko tong post mo na to, tiyak maiibsan ang kalungkutan mo sa kakatawa sa akin. Laglag panga ako eh. Wew! Saang balong malalim mo ba ito naigib? Susme, relate na relate rin ako eh. πŸ˜€ Don’t be sad na. Ang daling sabihin, ang hirap gawin. Hayyys. πŸ˜› Sabaw ka talaga. πŸ˜€

    Liked by 1 person

    1. Hindi ko maimagine kung ano ang itsura mo habang binabasa ito para matawa ako hahaha… mas madali makakuha ng tubig sa gripo pero mas matamis ang tubig pag pinaghirapang igibin πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚ chos!

      Liked by 2 people

  6. lakas ng dating ng linyahang ganito eh β€œPero mas malala sa multong hindi nakikita ay ang multong nararamdaman.” habang binabasa ko tong post ko feeling ko mag-isa na din ako, hahaha, #lodi

    Liked by 1 person

  7. Ang ganda, dama ko lungkot mo dyan habang binabasa ang post mo. Naalala ko tuloy nung naiwan akong mag isa sa apartment sa Manila dati. Akala ko masaya ang mag isa, walang pakikisamahan, walang makikialam, pero di pala. Keri mo yan. Ikembot mo lang yang lungkot sabi nga ni John Lloyd hehe

    Liked by 2 people

  8. Ramdam ko rin ang lungkot. Hindi yung lungkot ng pag-iisa kundi yung lungkot ng pakiramdam mo napag-iwanan ka na sa buhay.

    Subalit gaya ng sabi mo, sa NGAYON lang ‘to. Bukas iba. Tuluy-tuloy lang sa pag-usad!

    Like

  9. Ang lungkot pero ang ganda. Di ko sya madescribe na feeling, yung parang may butas sa tyan ko sa lungkot. Huhu ang galing sobrang bull’s eye sa puso lalo na sa wikang Tagalog pa. Sana maging okey ka na. Keri yan! ❀

    Liked by 1 person

  10. Aww, same po tayo dun sa hindi mapakali sa kaunting kislot, tunog, galaw ng paligid kapag mag-isa sa kwarto. Maging sa kakwarto na hindi naman kagalit pero hindi madalas mag-usap. Same na same po.

    True din po, iba nga po talaga ung may kasama. Every weekend umuuwi ung kasama ko, kaya 3 nights akong mag-isa matulog. Masaya kasi, feel free. Ung feeling po na hindi mo kailangang tipirin ung kilos mo kasi wala namang ma-i-istorbo. Pero malungkot din. Ung thought of being alone. 😦 Yayyy. ang haba na po agad.

    Yaaa, same din po sa sanay nang walang nakikinig. Dapat nga po talaga isinusulat na lang natin. At least, less ung sakit. Hihi.

    Awww, ang deep po ng dulong part. Singlalim ng dagat. Ang masasabi ko lang po, same po tayo ng mundo, sa ngayon.

    Liked by 1 person

I'd love to hear from you!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s